เพื่อนบ้านของผมเป็นท่านนายพลผู้ยิ่งใหญ่

ณ ดวงดาวหรือโลกที่มีชื่อเรียกว่า ต้าเปียน มีสิ่งมีชีวิตมากกมายอาศัยอยู่และนั่นก็รวมถึงมนุษย์ด้วย ในยุคแรก ๆ มนุษย์จะอยู่รวมกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ และจะชอบย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย ๆ

เพศชายที่ได้ชื่อว่ามีพละกำลังที่แข็งแกร่งจะออกไปล่าสัตว์แล้วนำกลับมาให้สมาชิกในกลุ่ม

ต่อมาเมื่อพวกเขาที่ลูกหลาน จากลุ่มเล็ก ๆ ก็กลายเป็นกลุ่มที่ใหญ่ขึ้น ทำให้การเดินทางด้วยคนจำนวนมากค่อยข้างลำบาก

ในยุคที่สองผู้นำของแต่ละกลุ่มมีความคิดที่จะลงหลักปักฐานในที่ใดที่หนึ่งเพื่อสร้างเมืองของตัวเอง

ยิ่งประชากรเยอะก็ต้องสร้างเมืองที่ใหญ่ขึ้นเพื่อรองรับคนของตัวเอง ถ้าเมืองเล็กแต่คนมากก็จะรู้สึกอึดอัด ผู้นำจึงต้องหันหน้าเข้าต่อสู้เพื่อแย่งชิงดินแดนอื่นมาเป็นของตน

การสู้รบเกิดขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด ในแต่ละครั้งจะมีผู้คนล้มตายเป็นจำนวนมาก ไม่เพียงแต่นักรบเท่านั้น ยังมีประชาชนที่บริสุทธิ์อีกหลายชีวิตที่ถูกสังเวยจากการโดนลูกหลงในสงคราม

จนกระทั้งมีชายหนุ่มคนหนึ่งลุกขึ้นมาต่อต้าน เดิมทีเขาเป็นเพียงชาวไร่ธรรมดา เมื่อมีสงครามก็ต้องอพยพไปที่อื่น แต่เขาไม่อยากหนีต่อไปแล้ว เขาต้องการให้สงครามนี้จบลงสักที

เขาและพรรคพวกจำนวนหนึ่งได้วางแผนที่จะสังหารผู้นำจากเมืองต่าง ๆ แล้วรวมทุกเมืองไว้เป็นเมืองเดียวกัน

แม้ว่าคนน้อยจะสู้คนที่เยอะกว่าไม่ได้ แต่ด้วยมันสมองอันแสนฉลาดของเขาก็ทำให้รวมทุกเมืองไว้เป็นปึกแผ่นได้อย่างที่ใจหวัง ภายในระยะเพียงเวลา 2 ปีเท่านั้น

เขาคนนั้นมีชื่อว่า อู๋เจ๋อ

ต่อมาอู๋เจ๋อก็ถูกผู้คนเลือกให้เป็นจักรพรรดิคอยปกครองดินแดนที่เรียกว่าต้าเปียน เขาได้แบ่งเขตปกครองเป็น 4 เขต คือ เมืองเฟิ่งเปียน เมืองหู่เปียน เมืองหลงเปียน เมืองอวี๋เปียน และมอบหมายให้คนที่ไว้และมีความสามารถไปดูแล

โดยเมืองหลวงที่จักรพรรดิปกครองจะตั้งอยู่ในเมืองหลงเปียน

ทว่าการสู้รบที่กินเวลายาวนานทำให้มนุษย์เหลือน้อย มีเพศชายจะเสียชีวิตในสนามรบไปไม่น้อย แต่ประชากรเพศชายก็ยังมีเยอะกว่าเพศหญิงอยู่ดี

หลายร้อยปีต่อมามนุษย์เกิดการวิวัฒนาการและได้ถือกำเนิดเพศใหม่ที่แสนวิเศษ

ฮวา จะมีรูปลักษณ์เหมือนเพศชายทุกประการ แต่จะมีรูปร่างที่บอบบาง บางคนก็สูงโปร่ง ถ้าให้เทียบกับเพศชายก็ยังตัวเล็กกว่าอยู่ดี ที่สำคัญในร่างกายของฮวาจะมีมดลูกทำให้สามารถตั้งครรภ์ได้เหมือนกับเพศหญิง

นอกจากนี้ธรรมชาติยังมอบพลังปราณให้กับมนุษย์ด้วย ถ้าฝึกฝนอย่างถูกต้องและสม่ำเสมอก็จะทำให้มีร่างกายแข็งแรง ไม่เจ็บป่วยง่าย

ยิ่งมีระดับพลังปราณสูงก็จะทำให้คนนั้นมีอายุที่ยืนยาวมากขึ้น ทั้งยังคงสภาพของผิวพรรณให้ดูเต็งตึง ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ ไม่เหี่ยวไม่แก่  

โดยทุกคนจะมีลมปราณตั้งแต่อยู่ในท้องแม่แล้ว ซึ่งแต่ละคนก็จะมีไม่เท่ากันขึ้นอยู่กับพ่อแม่ด้วยว่าอยู่ขั้นไหน ถ้าขั้นสูงบวกกับขั้นสูง ลูกเกิดมาก็จะสูงด้วย

พอโตขึ้นทุกคนก็สามารถฝึกฝนให้ตนเองอยู่ในระดับที่สูงขึ้นได้อีก แต่ก็ใช่ว่าจะข้ามผ่านในแต่ละระดับได้อย่างง่าย ๆ บางคนใช้เวลาหลายปีกว่าจะเลื่อนขั้นได้

ซึ่งระดับพลังปราณจะแบ่งเป็น 7 ขั้น ได้แก่

- ขั้นแรกเริ่มพลังปราณ

- ขั้นก่อกำเนิดปราณ

- ขั้นผสมปราณ

- ขั้นนภา

- ขั้นจุติ/เซียน

- ขั้นราชา

- ขั้นจักรพรรดิ

และในแต่ละขั้นก็จะแบ่งย่อยอีก 3 ขั้น คือ ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นสูง

บนดวงดาวที่เรียกว่าต้าเปียนนั้นมนุษย์อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ปรองดอง ไม่มีการสู้รบอีก

เมื่อเวลาผ่านไปยุคสมัยและทุกสิ่งบนโลกก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย พวกเขามีเทคโนโลยีที่ทันสมัยสามารถพูดคุยกันในระยะไกลได้ มีตึกสูงเฉียดฟ้า รถที่ขับอยู่บนท้องฟ้า มียานขนาดใหญ่ที่ใช้เดินทาง

ไม่มีใครคาดคิดว่าวันหนึ่งจะมีสัตว์ประหลาดจากต่างโลกรุกรานเข้ามาในโลกที่ตัวเองอาศัยอยู่ มันมีรูปร่างเหมือนสัตว์ 4 ขา ตั้งแต่หลังยาวไปจนถึงหางจะมีหนามแหลม ผิวหนังที่แข็งราวกับเป็นเกราะป้องกัน

มนุษย์เรียกพวกมันว่า เซิร์ก

การปรากฏตัวของมันทำให้มนุษย์ตื่นตัว พวกมันเข้ามาทำลายทรัพย์กรธรรมชาติ พืชผักที่มนุษย์ปลูกไว้เสียหายอย่างหนักทำให้อาหารขาดแคลน

ต่อมามนุษย์ก็ได้คิดค้นอาหารสังเคราะห์ขึ้นมาทดแทน อาหารหนึ่งแท่งสามารถทำให้คนที่กินรู้สึกอิ่มท้องหลายชั่วโมง

“ อ๊าก!! ช่วยด้วย ” ทหารคนหนึ่งร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเนื่องจากถูกเซิร์กกัดเข้าที่แขน

ปัง ปัง

กระสุนที่ถูกคิดค้นเป็นพิเศษสามารถเจาะทะลุสิ่งของที่แข็งได้ พุ่งใส่หัวและลำตัวของเซิร์กอย่างจัง ปากที่งับแขนทหารนายหนึ่งอยู่ก็คลายออกมา

“ ฉันมาช่วยแล้ว นายเป็นไงบ้าง ”

“ อึก ผมยังไหวครับ ” กัดฟันตอบ

“ อดทนเอาไว้ ฉันจะพานายกลับไปที่หน่วยแพทย์ ” ว่าแล้วก็หิ้วเพื่อนร่วมรบขึ้นก่อนที่ร่างของทั้งสองคนจะทยายไปบนท้องฟ้า

ตอนนี้ทหารจำนวนหนึ่งกำลังต่อสู้กับพวกเซิร์ก ก่อนหน้านี้พวกเขาได้รับข่าวว่ามีเซิร์กฝูงหนึ่งอาศัยอยู่ในป่า ท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินและลูกน้องจึงรีบเดินทางไปจุดดังกล่าวทันที เพื่อไม่ให้พวกมันเข้ามาถึงพื้นที่ที่มนุษย์อาศัยอยู่

แม้ว่าทหารจะสังหารพวกเซิร์กไปมากมายตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่พวกมันก็ยังไม่หมดไปจากโลกนี้สักที

ปัง ปัง

ทหารยังคงยิงใส่เซิร์กอย่างต่อเนื่อง เสียงร้องดังขึ้นเป็นระยะ ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองคนที่ยิงมันด้วยความโกรธ ร่างของสัตว์ประหลาดวิ่งออกไป

เมื่อทหารเห็นแบบนั้นก็ยิงซ้ำอีกหลาย ๆ รอบจนมันนิ่งไป เลือดสีแดงฉานไหล่นองเต็มพื้น ซากเนื้อและชิ้นส่วนของเซิร์กกระจัดกระจายไปทั่วทุกบริเวณ

ไม่นานเสียงปืนก็สงบลง ท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินทอดมองภาพเบื้องหน้าอย่างเย็นชา บนร่างกายของเชาเต็มไปด้วยเลือดของเซิร์ก กลิ่นคาวของมันชวนให้คลื่นไส้ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้ใส่ใจ

“ ท่านนายพลหวังครับ ผมตรวจรอบ ๆ แล้วไม่พบความร้อนของสิ่งมีชีวิตแถวนี้ครับ ”

“ อืม ”

“ ครั้งนี้เราไม่เสียใครไป แต่ก็มีหลายคนบาดเจ็บหนัก ”

“ กำชับหมอว่าดูแลพวกเขาให้ดี ”

“ ผมบอกแล้วครับ แต่จะบอกใหม่อีกรอบ ” เมิ่งจ่ายตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

แม้ภายนอกท่านนายพลจะดูเย็นชา ไม่ค่อยแสดงออก แต่ในสายตาของลูกน้องที่ร่วมงานรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นห่วงและใส่ใจลูกน้องทุกคน

“ กลับกันเถอะ ”