ตอนที่ 3 ไม่เคยคบ 1/3

ฉันตื่นมาอีกทีบ่ายโมงในสภาพที่ยังไม่ส่างดีด้วยซ้ำ เมื่อขยับตัวแล้วรู้สึกปวดหัวไปหมด นึกแล้วแม่งก็ครางออกมาหงิง ๆ เหมือนหมา

         “กูจะไม่แดกเหล้าอีกแล้ว...ไอ้เชี่ยปวดหัว” เสียงที่ทั้งแหบทั้งแห้งบ่นออกมา เพราะสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้แทบอยากตายได้เลย แม้จะปวดหัวบ่อย ๆ ตอนกินเหล้า แต่เหล้าก็คือสิ่งเยียวยาใจหมา ๆ ของฉันเช่นกัน แต่ทว่าไอ้เสียงถัดมานี่สิทำให้ฉันตกใจ

         “กูก็เห็นพูดอย่างนี้ทุกที...แล้วก็แดกเหมือนเดิม”

         ‘ไอ้...ไอ้...ไอ้’ ฉันพูดไม่ออกจากนั้นหันหน้าที่ตื่น ๆ ของตัวเองมองไปทางซ้ายมือแต่แล้วก็เห็นหน้าไอ้คนที่นัวเนียกับน้องแก้มหอมเมื่อคืน แล้วตกใจเหมือนเห็นผี

         “เชี่ยผีหลอกกลางวัน” ฉันว่าก่อนจะวาดมือขึ้นไปตบแก้มเสียงดัง

         เพียะ!

         มือฉันชา ๆ รู้สึกได้ว่านี่ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือเรื่องจริง ฉันตบสุดแรงด้วยซ้ำ และแน่นอนตบแก้มไอ้ปั้น

         “ไอ้ริน...ไอ้ควย...มึงตบกูทำไม”

         “โทษ ๆ นึกว่าฝันไป” ฉันว่าพลางยิ้มแหย ๆ นึกว่าฝันไปจริง ๆ นี่หว่า แล้วมันนอนทำซากอะไรอยู่บนเตียงฉัน แล้วไอ้แฝดนรกล่ะ

         “ไม่ตบหน้ามึงล่ะ” มันว่าฉันอย่างหัวเสียเอามือลูบแก้มตัวเองปรอย ๆ ท่าทางโกรธด้วย

         “ตบกูก็เจ็บดิ” ฉันว่า

         “เลยตบกู...ไม่เจ็บใส่เต็มข้อ?” มันเลิกคิ้วถามอย่างหงุดหงิดแล้วฉันก็พยักหน้า จากนั้นก็ลุกขึ้นจะไปล้างหน้าแปรงฟัน รู้สึกไม่มั่นใจยังไงไม่รู้ที่ต้องมาพูดกับคนที่เราหวั่นไหวตอนตื่นนอน

         ฉันยกมือปิดปากแล้วกำลังจะลงจากเตียง แต่ทว่า...

         “เดี๋ยว...มึงเป็นอะไร”

         “กูจะไปล้างหน้า...ปวดหัวจะไปหายากิน” ฉันอ้าง แต่ที่จริงเวลาตื่นมาแล้วเจอคนที่ชอบนอนอยู่บนเตียงมันก็จะเขิน ๆ หน่อยใช่ไหมล่ะ ฉันก็จะหน้าแดง แล้วหน้าแดงมันก็จะมองฉันไม่ดีอีก เดี๋ยวจะหาว่าฉันคิดอะไรกับมัน แต่   จริง ๆ ก็คิดนั่นแหละ แต่ไม่อยากให้มันรู้

         “แล้วทำไมต้องเอามือปิดปาก”

         “อื้อ...อย่ายุ่ง”

         “นี่มึงเป็นอะไรหลบหน้าหลบตา ไม่สบตากูตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว” ไอ้เวรปั้น ให้กูพูดไหมล่ะ กูจะสบตามึงได้ไงเดี๋ยวก็น้ำตาไหลยันตีน

         เคยแต่เป็นโค้ชให้ไอ้พวกเวรนี่ตอนผิดหวัง เป็นไงล่ะโค้ชลงสนามเองเจ็บหนักฉิบหาย

         “กูไปแปรงฟันก่อน” ฉันว่าแล้วก็หนีมันไปที่ตู้เสื้อผ้าจากนั้นก็หอบเอาเสื้อผ้ากับผ้าเช็ดตัวไปอาบน้ำในห้องน้ำ ไม่ปล่อยให้เรื่องแบบเมื่อคืนเกิดขึ้นอีก

         เดี๋ยวนี้ฉันจะพยายามทำอะไรที่ระมัดระวังตัวนิดหน่อย ไม่ปล่อยตัวเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เพราะว่าพวกมันก็มีแฟนกัน ถ้าฉันทำเหมือนเมื่อก่อนแฟนพวกมันจะมาจิกหัวฉันตบอีก ครั้งก่อนล้มจนแขนร้าวจนต้องให้ไอ้ปั้นมานั่งเรียนแล้วก็จดเล็ตเซอร์แทน ดีที่ปีหนึ่งวิชาเรียนเซกรวมกันมีเยอะ แต่ปีสองมีนิดหน่อย ดังนั้นฉันจะพยายามดูแลตัวเอง ไม่เป็นภาระของพวกมัน

         ฉันอาบน้ำอยู่ยี่สิบนาที จากนั้นออกมาก็เห็นมานอนเขี่ยโทรศัพท์บนเตียงฉัน ทำให้สงสัยจนถามขึ้น

         “ทำไมเมื่อคืนมึงนอนกับกู”

         จำได้ว่าเมาร้องไห้แล้วไอ้แฝดนรกหิ้วปีกมานอนบนเตียง แต่ว่าไอ้ตัวเหี้ยนี่นั่งนัวเนียกับน้องแก้มหอมปีหนึ่งอยู่นี่นา ปกติไอ้ปั้นมันไม่เคยปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เว้นเสียแต่ว่ามันไม่อยากกิน

         “คืนไหนก็นอนกับมึงได้...ทำไม”

         ไอ้เวร...กูถามมึงอยู่เสือกหันมาถามกู...มึงมันบ้า กูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย

         “แล้วน้องแก้มหอม?” ฉันเท้าเอวถามมันด้วยอารมณ์หงุดหงิดมาก ๆ มันจะย้อนมาถามฉันทำซากอะไร ในเมื่อก็รู้อยู่แล้วว่าหมายถึงอะไร

         “กลับไปแล้ว”

         กลับไปแล้วหมายความว่าเมื่อคืนนอนที่นี่เหรอ...ไม่จริงอ่ะ ไอ้สองแฝดปกติขี้เกียจกลับห้องมักจะนอนที่โซฟา เบดข้างนอก แล้วไอ้ปั้นมักจะนอนที่เตียงกับฉันในห้อง แม้คอนโดมันจะหรูพอตัว แต่ทว่าดันมีห้องนอนแค่ห้องเดียว ที่เหลือเป็นพื้นที่ว่าง ๆ เพื่อเอาไว้เตะฟุตบอล

         ไม่ใช่ฉันเป็นคนพูดหรอก ไอ้สองแฝดเวรมันพูด ปกติคอนโดไทป์นี้จะเป็นแบบสองห้องนอน แต่ไอ้แฝดเวรนั่นเสือกปรับแบบแล้วเหลือห้องนอนเดียว จากนั้นพื้นที่อีกส่วนเป็นพื้นที่จัดให้ปาร์ตี แล้วก็ใช้คุ้มมาก สุดท้ายเมาไม่อยากไปไหนก็นอนมันที่ห้องของฉัน

         ซึ่งฉันเหมือนมาอยู่ฟรีที่คอนโดพวกมัน เพียงเพราะฉันเป็นผู้หญิงจนแซวมันบ่อย ๆ ว่าช่วยกระทืบนักเลงกระจอกหนเดียว ไอ้อภิสิทธิ์อยู่ฟรีที่คอนโดหรู ถ้าช่วยมากกว่านี้พวกมันไม่มาขอฉันแต่งงานเลี้ยงดูปูเสื่อตลอดชีวิตหรือไง แต่ขณะที่ฉันรอคำตอบจากมันกับการยืนคิดอะไรเพลิน ๆ ไปเรื่อยมันก็พูดมาหนึ่งคำ

         “ไอ้ปัณณ์ไม่โอเค”

         ฮะ?!

         สีหน้าฉันไม่ต้องพูดก็รู้ไม่เข้าใจอะไรเลย มันพูดอะไร ไอ้ปัณณ์ไม่โอเค แล้วเกี่ยวอะไรกับมัน ก็เด็กมันไม่ใช่เหรอ...หรือไอ้พวกเหี้ยนี่จะมีรสนิยมแปลก ๆ

         “อย่าบอกนะพวกมึงคิดจะ...สองต่อหนึ่ง”

         “ไอ้เหี้ย...คิดแต่ละอย่าง หัวมึงนี่นะ บอกแล้วอย่าดูคลิปโป๊เยอะ”

         “....”

         ถูกด่าเสียอย่างนั้น แล้วมันเสือกเล่ายาวมาก ถามว่าน้องแก้มหอมล่ะ เสือกบอกไอ้ปัณณ์ไม่โอเค นี่อีรินเข้าใจก็เหี้ยแล้ว

         “เออ...ช่างแม่งเถอะกูไม่อยากรู้แล้วปวดหัว” ฉันเดินกระแทกเท้าออกมา จากนั้นเห็นไอ้ปุณณ์ทำหน้าบอกบุญไม่รับ จนรีบร้อนตัว

         “ไม่ต้องทำหน้าส้นตีน เมื่อคืนกูไม่ได้อ้วกให้ใครเช็ด” แน่นอนว่าหน้าตาแบบนี้จะมาทุกครั้งเมื่อฉันเมาจนคุมสติไม่อยู่ ส่วนใหญ่ไม่อ้อนก็อ้วก มีสองอย่างนี่แหละ

         แต่มั่นใจว่าไม่ได้อ้วกแน่นอน เพราะไม่ได้กินอะไรตั้งแต่ออกจากห้องสอบด้วยซ้ำ ไม่สิ ไม่ได้แดกห่าอะไรเลยตื่นเต้นตั้งแต่ก่อนเข้าห้องสอบด้วยซ้ำ

         “เหี้ย” ไอ้ปุณณ์พูดมาหนึ่งคำแล้วก็เดินออกไป จากนั้นห้องก็อยู่ในความเงียบ

         เอ้า...พวกนี้เป็นอะไรกัน...หรือเมื่อคืนเมาพลาดอะไรไป ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุเสือกนอนอยู่ในห้องไม่ออกมาซะงั้น จนฉันมองดูของบนโต๊ะแล้วก็ไม่มีอะไรกินได้เลย จึงคว้าเอามือถือที่หยิบติดมือมาโทรหาไอ้ปัณณ์เพื่อนเหี้ยที่รู้ความลับของฉัน

         ปัณณ์ : โทรมาทำอะไรแต่เช้าไอ้เหี้ยริน

         ริน : โถ...ไอ้คนดี...ซื้อข้าวมาให้กูแดกด้วย มึงอยู่ไหน พี่ชายมึงทำหน้าส้นตีนใส่กู เล่ามาเรื่องอะไร

         ปัณณ์ : เรื่องมันยาว

         ริน : กูสอบเสร็จค้า...แล้วว่างฟัง

         ปัณณ์ : เหี้ย!

         ริน​ : เหี้ยเต็มห้องกูแล้วเดี๋ยวกูต้องไปซื้อโครงไก่มาทำให้เหี้ยอย่างพวกมึงด้วย จะพูดได้ยัง

         ปัณณ์ : กูอาบน้ำก่อนเดี๋ยวลงไปกินข้าวด้วยกัน

         ไอ้ปัณณ์วางสายไปแล้วก็ทิ้งความสงสัยเอาไว้ให้ฉัน สุดท้ายไม่อยากเจอหน้าไอ้ปั้น ยังนอยเรื่องเมื่อคืนอยู่ก็เลยส่งข้อความบอกมันว่าจะไปหาอะไรกินกับไอ้ปัณณ์มันจะไปไหม

         แต่...เงียบ!