Chapter 3

Kinabukasan, sabay kaming pumasok ni Amarah sa unibersidad. Habang naglalakad kami papunta sa aming classroom, hindi ko maiwasang mapailing nang mapansin ang malaking bag na dala niya. Alam ko kung ano ang laman noon.

Mga damit na gagamitin niya mamaya at mga kakailanganin niya para sa kinabukasan.

Sa tuwing naiisip ko ang plano niya, lalo lang akong kinakabahan. Ngunit kabaligtaran naman ako ni Amarah. Habang ako ay puno ng pag-aalala, siya naman ay halatang masigla at excited.

Parang wala siyang balak na umatras.

"Girl, huwag ka ngang kabahan," natatawa niyang sabi nang mapansin ang seryoso kong mukha.

"Hindi ako kinakabahan para sa sarili ko. Sayo ako kinakabahan," sagot ko.

"Ano ka ba, magiging maayos lang ang lahat." Napailing na lamang ako.

Kung may isang taong hindi dapat niloloko, iyon ay ang daddy niya. Mahigpit man ito, alam kong ginagawa lamang nito ang lahat dahil mahal na mahal niya ang kanyang anak.Ngunit mukhang walang balak makinig si Amarah.

Habang masayang nagkukuwento tungkol sa plano nila ni Jay, lalo akong nakukumbinsing baliw talaga ang kaibigan ko. At ang hindi alam ng kanyang ama, habang kampante itong nagtatrabaho at naniniwalang sa bahay namin matutulog ang anak niya, may binabalak na kalokohan ang kanyang pinakamamahal na prinsesa.

At sa malas ko, mukhang kasali pa ako sa problemang iyon.

Kinagabihan, nagpasundo na ako sa aming driver upang makauwi. Samantala, si Amarah ay nauna nang umalis pagkatapos ng klase. Hindi na ito sumabay sa akin dahil susunduin daw siya ni Jay. Napailing na lamang ako.

Baliw talaga ang babaeng iyon. Hindi ko alam kung saan siya kumukuha ng lakas ng loob para lokohin ang kanyang daddy. Kapag nalaman nito ang totoo, siguradong pareho kaming mapapagalitan.

Pagdating ko sa bahay ay agad akong nagbihis at nagpahinga sa aking kuwarto.

Bandang gabi, habang nakahiga at naglalaro sa aking cellphone, biglang may tumawag na hindi pamilyar na numero.

Kunot-noo ko munang tiningnan ang screen bago sinagot ang tawag.

"Hello? Sino po ito?" tanong ko. "Hello, Athena. Daddy ito ni Amarah." Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Agad akong napaupo nang tuwid.

"Ah... good evening po," nauutal kong bati.

"Si Amarah ba, nariyan?" tanong n'ya.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Sandaling nanahimik ang buong paligid habang nag-iisip ako ng isasagot. "A-ah... nasa banyo po siya. Naliligo," sagot ko habang kinakabahan. Hindi ko alam kung naniwala ba siya o hindi.

"Sige," kalmado niyang tugon. "Pakisabi na lang na tawagan niya ako kapag tapos na siyang maligo." "Opo." "Thank you, Althea."

"W-welcome po." Pagkatapos noon ay agad niyang pinatay ang tawag. Napatitig ako sa cellphone na hawak ko.

Hindi ko namalayang napapahawak na pala ako sa aking dibdib dahil sa sobrang kaba. "Patay..." bulong ko sa sarili. Mabilis kong tinawagan si Amarah. Ilang ring pa lamang ay sinagot na niya agad. "Hello?" masaya nitong sabi. "Amarah!" halos pasigaw kong sabi. "Tumawag ang daddy mo!"

Biglang natahimik ang kabilang linya.

"Ano?!"

"Oo! Hinahanap ka niya!"

Naramdaman kong lalo pang sasakit ang ulo ko sa gabing iyon. At pakiramdam ko, nagsisimula pa lamang ang problema.

"Tawagan mo raw s'ya," sabi ko bago ko tuluyang ibinaba ang tawag. Napabuntong-hininga ako nang malalim at ibinagsak ang sarili sa kama. Hindi ko maintindihan kung bakit parang mas ako pa ang kinakabahan kaysa kay Amarah.

Habang ang kaibigan ko ay malamang na masayang nag-eenjoy kasama ang boyfriend niya, ako naman ay halos hindi mapakali sa kaiisip kung mabubuking ba kami o hindi. Paulit-ulit kong tinitingnan ang cellphone ko, para bang anumang oras ay maaari itong tumunog muli.

At sa tuwing naiisip ko ang seryosong mukha ng daddy ni Amarah, lalo lang akong kinakabahan. "Bahala ka talaga, Amarah," bulong ko sa sarili. Kung tutuusin, wala naman akong kinalaman sa plano niya. Nadamay lang ako dahil sa kakulitan at pangungulit n'ya. Pero ngayong nakapagsinungaling na ako sa kanyang ama, pakiramdam ko ay kasabwat na rin ako sa lahat ng ito.

Napahilamos ako sa mukha. Habang si Amarah ay malamang na masayang-masaya sa condo ni Jay, ako naman ay hindi mapakali sa aking kuwarto.

At ang mas nakakainis? Pakiramdam ko, hindi ganoon kadaling lokohin ang daddy n'ya. May kung anong nagsasabi sa akin na may kutob na ito sa nangyayari.

At kung tama ang hinala ko, baka hindi magtatagal bago niya malaman ang katotohanan. Dahil doon, lalo lamang bumigat ang pakiramdam ko. Hindi ko namalayan na ilang beses na pala akong napapabuntong-hininga habang hinihintay ang susunod na mangyayari sa gabing 'yon.

Kaka-isip sa nangyari kagabi, hindi ko namalayang nakatulog na pala ako.

Nagising na lamang ako kinabukasan dahil sa sunod-sunod na pag-ring ng aking cellphone. Napapikit pa ako habang inaabot iyon sa gilid ng kama.

Ngunit nang makita ko ang pangalan sa screen, bigla akong natauhan. Daddy ni Amarah. Agad nawala ang antok ko.

Napaupo ako nang tuwid habang nakatitig sa cellphone na tila ba isa itong bomba na anumang oras ay maaaring sumabog.

Muling nag-ring ang tawag.

At muli.

At muli.

Pakiramdam ko ay aabot na naman sa langit ang kaba ko. "Ano ba kasi, Amarah..." mahina kong bulong habang napapahawak sa noo. Ilang segundo pa akong nag-atubili bago tuluyang pinindot ang answer button.

"Hello po?" maingat kong bati. Hindi ko alam kung bakit, pero parang nanunuyo agad ang lalamunan ko sa tuwing kausap ko ang daddy ni Amarah.

"Good morning, Athena," kalmado nitong sabi mula sa kabilang linya. "Good morning din po." Napalunok ako. "Magkasama ba kayo ni Amarah ngayon?" Agad akong napatigil. Mabilis na naghanap ng isasagot ang isip ko.

Ngunit habang lumilipas ang bawat segundo ng katahimikan, lalo kong nararamdaman ang pagbilis ng tibok ng aking puso. Pakiramdam ko ay anumang maling salita ang mabitawan ko ay maaari nang magpabagsak sa buong kasinungalingan namin. At sa tono ng kanyang boses, hindi ko malaman kung nagtatanong lang ba siya... O alam na niya ang lahat.

"Naku, Athena, huwag kang magsisinungaling sa akin." Malamig ngunit halatang galit ang boses n'ya mula sa kabilang linya. Lalo akong kinabahan.

"M-mr. Del Castillo, ako po kasi—" "May nakakita kay Amarah sa isang bar kagabi," putol niya sa sasabihin ko. "Nag-bar ba kayo kagabi?"

Parang natuyo ang lalamunan ko.

Hindi ako agad nakasagot. Pakiramdam ko ay bumilis nang sobra ang tibok ng puso ko habang mahigpit na nakahawak sa cellphone. "Ano po kasi..." nauutal kong sabi. "A-ano po..." Ngunit muli niya akong pinutol

"Boyfriend niya ang kasama niya kagabi, hindi ba?" Napapikit ako. "Tama ba, Athena?" Mas lalo akong kinabahan.

Hindi ko alam kung paano sasagot.

Sa tono ng kanyang boses, pakiramdam ko ay alam na niya ang buong katotohanan at hinihintay na lamang niya akong umamin.

Napalunok ako nang malalim.

Sa loob ng ilang segundong katahimikan, wala akong marinig kundi ang mabilis kong paghinga at ang malakas na pagtibok ng aking puso. "Hindi ko gusto ang pagsisinungaling, Althea," muli niyang sabi. "Kaya gusto kong marinig ang totoo mula sa'yo."

Napayuko ako kahit hindi naman n'ya ako nakikita. Ramdam ko ang bigat ng konsensya ko. Hindi ko man gustong ipahamak si Amarah, alam kong hindi rin tama ang magsinungaling sa kanyang ama. At sa sandaling iyon, alam kong wala na akong paraan para takasan ang katotohanan.