Chapter 4

Sorry po..."

'yon na lamang ang naisagot ko. Punong-puno ng kaba ang aking dibdib habang hinihintay ang sasabihin n'ya. Ngunit sa halip na sumagot, ilang segundo lamang siyang nanahimik. Pagkatapos ay bigla niyang ibinaba ang tawag.

Napatitig ako sa screen ng aking cellphone.

Lalo akong kinabahan. Pakiramdam ko ay may malaking problemang naghihintay sa amin. Mabilis kong hinanap ang pangalan ni Amarah sa contacts ko at agad siyang tinawagan. Ilang ring pa lamang ay sinagot na niya ito.

"Hello?" masaya pa n'yang bati. "Amarah!" halos pasigaw kong sabi. "Nag-bar ba kayo kagabi?" Saglit siyang natahimik. Pagkatapos ay parang walang nangyari na sumagot.

"Oo." Nanlaki ang mga mata ko. "Ano?!"

"Eh ano naman?" tanong n'ya. "May nakakita sa inyo!" Bigla s'yang natahimik.

"Ano'ng ibig mong sabihin?" "Tinawagan ako ng daddy mo kanina. Galit na galit siya."

Mula sa kabilang linya ay wala akong narinig na sagot.

"Amarah?" tawag ko. "Alam na n'ya?" mahina nitong tanong. "Oo! At mukhang alam na rin niyang kasama mo si Jay kagabi." Napahilamos ako sa mukha habang nakaupo sa gilid ng kama. "Sinabi ko na sa'yo na delikado ang plano mo."

Napabuntong-hininga si Amarah.

"Patay..."

"Patay talaga tayo!" reklamo ko. "Ako pa tuloy ang napagsabihan ng daddy mo." Tahimik siyang natawa nang mahina.

"Girl, hindi ito nakakatawa!"

"Sorry na." Saad nito Sakin. "Anong sorry? Ikaw ang may pakana nito!" Napahawak ako sa noo. Habang si Amarah ay tila nag-iisip kung paano haharapin ang kanyang ama, ako naman ay nag-aalala kung ano pa ang susunod na mangyayari.

Dahil sa kutob ko, hindi pa rito nagtatapos ang problema namin.

"Athena, usap tayo mamaya sa school. 'yon lamang ang sinabi ni Amarah bago niya ibinaba ang tawag. Napabuntong-hininga ako nang malalim at napasandal sa kama. Pakiramdam ko ay lalo lamang lumalaki ang problemang kinakaharap namin.

Makalipas ang ilang minuto, tumayo na ako at nagtungo sa banyo upang maligo at maghanda para sa pagpasok. Pagkatapos maligo ay agad akong nagbihis. Hindi rin mawala sa isip ko ang nangyari kaninang umaga. Pagdating ko sa school, dumiretso agad ako sa aming classroom.

Akala ko ay wala pa si Amarah. Ngunit nagulat ako nang makita siyang nakaupo na sa kanyang pwesto. Pagkaupo ko pa lamang ay agad na siyang yumuko palapit sa akin. "Athena, sa bahay ka matulog mamaya, ha?" pabulong n'yang sabi habang nakapamewang ang mukha na parang nagmamakaawa.

Nanlaki ang mga mata ko. "Baliw ka ba?" Napahawak ako sa noo. "Galit na galit ang daddy mo! Dinamay mo pa talaga ako." Napasimangot s'ya. "Please na." Pag mamakaawa nito. "Hindi!"Sabi ko. "Athena naman."

"Hindi nga!" Halos mapahiyaw na ako sa inis. "Alam mo ba kung gaano ako kinabahan kaninang umaga? Tinawagan ako ng daddy mo at parang gusto na n'ya akong imbestigahan." Napayuko s'ya.

"Sorry na."

"Sorry? 'yon lang?" Tumango-tango s'ya na parang batang nahuling may kasalanan. Napabuntong-hininga ako. Kahit anong inis ko sa kanya, hindi ko rin matiis ang kaibigan ko kapag ganiyan ang mukha nito.

Ngunit sa pagkakataong iyon, isang bagay lang ang sigurado ako. Ayokong madamay muli sa anumang kalokohang binabalak n'ya. Lalo na kung ang katapat namin ay ang daddy niyang galit na galit na.

Wala pandin Akong nagawa pagka tapos Nang klase Namin ng araw na yon ay Sumama padin ako sa kanya. Sa Bahay nila pag dating Namin don ay naka upo na yong daddy nya sa sofa nila. "Amarah." Tawag nito sa anak Galit Ang Mukha nito kaya napilitan Akong yumuko. Habang pinapagalitan nya yong anak nya ay naka Yuko lang ako Hanggang sa sumulyap ako sa kanya ay nag tama yong mga mata namin. Wala na naman akong nagawa.

Pagkatapos ng klase nang araw na 'yon, sumama pa rin ako kay Amarah papunta sa bahay nila. Buong biyahe ay hindi mapakali ang isip ko. Pakiramdam ko ay naghihintay sa amin ang isang napakalaking problema.

At tama nga ako. Pagdating pa lamang namin sa loob ng bahay, agad naming nakita ang daddy ni Amarah na nakaupo sa sofa sa sala. Nakasandal ito habang nakatiklop ang mga braso sa dibdib. Seryoso ang mukha nito at halatang hindi maganda ang timpla ng kanyang pakiramdam.

"Amarah."

Malamig ngunit mariing tawag nito sa anak. Agad akong kinabahan. Maging si Amarah ay natigilan sa paglalakad. "Daddy..." Tumayo ito mula sa kinauupuan. "Ano ang napag-usapan natin tungkol sa pagsisinungaling?" Yumuko si Amarah. Samantalang ako naman ay nanatiling tahimik sa aking kinatatayuan.

Pakiramdam ko ay wala akong karapatang magsalita. Habang pinapagalitan nito ang anak, nakayuko lamang ako at pinipigilang makialam. Ramdam na ramdam ko ang tensyon sa buong sala. "Alam mo kung gaano ako nag-alala sa'yo?" galit ngunit halatang nag-aalalang sabi nito kay Amarah. "Daddy, sorry po..."

"Sorry?" putol nito. "Kung may nangyari sa'yo kagabi, ano ang gagawin ko?"

Mas lalo pang yumuko si Amarah. Tahimik lamang akong nakikinig. Hanggang sa hindi ko namalayang napasulyap ako sa direksiyon ng kanyang ama. Sa pagkakataong iyon, napatingin din siya sa akin. Nagtama ang aming mga mata.

Agad akong natigilan. Hindi ko maipaliwanag kung bakit, ngunit para akong nahuli sa isang bagay na hindi ko naman ginawa. Mabilis akong umiwas ng tingin at muling yumuko.

Lalo akong nailang. At sa mga sandaling iyon, iisa lang ang nasa isip ko. Sana ay matapos na ang gabing ito nang hindi na nadadagdagan pa ang problemang kinasasangkutan namin.

Matapos mapagalitan ni Amarah, dumiretso na kami sa kusina para maghapunan. Tapos na palang kumain ang daddy niya kaya hindi na namin ito nakasabay sa hapag. Wala rin ang kanilang yaya dahil may emergency itong inasikaso at kinabukasan pa ng hapon ang balik.

Tahimik muna kaming kumain.

Ako naman ay abala pa rin sa pag-iisip sa nangyari kanina sa sala. Bigla na lamang nagsalita si Amarah. "Alam mo ba kung bakit kita sinama ngayon?" Napatingin ako sa kanya.v"Bakit? Para may kasama kang mapagalitan?" seryoso kong tanong.

Napatawa s'ya. "Hindi, oy." Sumubo muna siya ng pagkain bago muling nagsalita.

"Kasi kapag nandiyan ka, hindi masyadong nagagalit si Daddy." Kunot-noo ko siyang tiningnan. "Ano'ng ibig mong sabihin?"

Kibit-balikat siya. "Ewan ko. Napapansin ko lang."vMuli siyang sumubo bago ngumiti nang makahulugan.

"Parang simula no'ng madalas kang pumunta rito, iba na kapag ikaw ang kasama ko." "Kung anu-ano na naman ang iniisip mo." "Totoo nga." Umirap ako. "Baka naman kasi ayaw lang niyang mapahiya ako sa harap ng bisita." "Hindi eh." Lalo akong nagtaka sa sinasabi niya. "Amarah, tigilan mo nga." Ngunit sa halip na sumagot ay ngumisi lamang s'ya.