LOGINMatapos ang napakatamis at hindi malilimutang tanghalian sa loob ng VIP Room No. 5—kung saan literal na pinatunayan ni Seth Axel Castillo ang bilis ng tibok ng kanyang puso gamit ang stethoscope ng dalaga—dahan-dahang ibinaba ni Reagan Avery Mendez ang kanyang baso at inayos ang kanyang nursing uniform."Castillo, tapos na akong kumain," paalala ni Avery habang tinitingnan ang oras sa kanyang cellphone. "Yaya na ako... kailangan na nating bumalik sa eskwelahan. Baka ma-late pa ako sa susunod kong lecture at clinical duty.""Masusunod, my Future Nurse," swabeng sagot ni Seth habang tumatayo at maingat na inaaabot ang nursing bag ng dalaga para siya na ang magbitbit nito.Bago man tuluyang lumabas ng L’Étoile de Monteverde, idinikit muna ni Seth ang kanyang lakad patungo sa tapat ng VIP Room No. 4 para magalang na magpaalam sa kanyang mga magulang at sa buong angkan.Pagkahawi ng pinto, nakita nila ang pamilya na patuloy pa rin sa kanilang masayang kwentuhan at inuman."Mom, Dad...
Nang tuluyang mailapat ni Seth ang pinto ng VIP Room No. 5, tila ba napawi ang lahat ng ingay at gulo ng buong lungsod—pati na rin ang nakatutuloretes na bardagulan ng kanilang mga magulang sa kabilang silid.Ang silid ay napakalawak, may malamig na aircon, malalambot na velvet chairs, at isang malaking glass table na punong-puno ng mga nagmamantikang fine-dining dishes—mga steak, pasta, at mamahaling appetizers na ipinaluto mismo para sa kanila.Huminga nang malalim si Reagan Avery Mendez. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kanyang heavy nursing bag sa katabing upuan, ibinaba ang kanyang stethoscope mula sa leeg, at agad na napasandal sa upuan habang sapo ang kanyang noo."Ginoong Diyos..." mahinang usal ni Avery, habang pinapaypayan ang kanyang namumula pa ring mukha. "Akala ko talaga katapusan ko na roon. Nakakahiya! Naka-nursing uniform ako habang nakatayo sa harap ng mga billionaire parents ninyo!"Natawa nang napakaswabe si Seth. Dahan-dahan itong lumakad patungo sa mesa, ngunit
Ang kapaligiran sa loob ng VIP Room No. 4 ay nakatutok pa rin kina Seth Axel Castillo at Reagan Avery Mendez. Si Avery, na bihasa sa mabilisang takbo sa kalsada at sa matitinding hamon sa buhay, ay kasalukuyang nakatayo sa gitna ng silid habang ang kanyang nursing bag ay hawak nang napakahigpit. Ang kanyang dalawang pisngi ay nag-aapoy sa matinding pamumula dahil sa tuloy-tuloy na kantiyawan at pambubuwisit ng mga matatanda.Sa gitna ng nakatutuloretes na asaran, dahan-dahang bumukas ang pinto at pumasok ang head waiter ng L’Étoile de Monteverde, hawak ang isang silver tablet at maingat na yumukod sa harap ng grupo."Good afternoon, Sir Seth," maingat at magalang na bati ng waiter. "Itanong ko lang po hinggil sa inyong hiwalay na reservation sa kabilang VIP Room No. 5. Nakahanda na po ang inyong ordered meals. Dadalhin po ba namin ang mga pagkain ninyo at ni Miss Avery dito sa mesa kasama ng pamilya ninyo, o sa kabilang kwarto po kayo kakain?"Bago pa man makasagot si Seth, agad na
Nakatayo pa rin si Reagan Avery Mendez sa may nakatagilid na p***o ng VIP Room No. 4, tila ba napako ang kanyang mga paa sa mamahaling carpet ng L’Étoile de Monteverde. Ang kanyang mga kamay ay napahawak nang mahigpit sa strap ng kanyang nursing bag. Nasa matinding estado ng culture shock ang dalaga. Una, narito ang kanyang paboritong Tita Mia Alcaraz—ang tita niyang kakarating lang mula sa Australia na napakatagal na niyang hindi nakikita! Ngunit ang mas nakakalula para kay Avery ay ang mga taong nakapaligid dito. Habang pinagmamasdan niya ang bawat mukha sa paligid ng mahabang VIP table—sina Drake at Kaira Monteverde, Jace at Zoe Villareal, Dylan at Lianne Alcantara, at ang napaka-demanding at kagalang-galang na sina Sebastian at Althea Castillo—biglang narerealize ni Avery kung bakit tila pamilyar ang mga mukhang ito. Sila ang mga legendary parent-figures ng buong tropa nina Seth, Ryker, Dwayne, at Jayden! Ang pinakamaiimpluwensya, pinakamayayaman, at pinakagagalang na mga p
Ang paghinto ng matte-black Ducati Panigale V4 R sa harap ng grand entrance ng L’Étoile de Monteverde ay sinalubong agad ng mga valet attendant na halos manginig sa paggalang. Ngunit bago pa man tuluyang mamatay ang makina ng motor, ang inis na kanina pa pinipigilan ni Reagan Avery Mendez ay tuluyan nang sumabog na parang bulkan. Mabilis siyang bumaba—o mas tamang sabihing padabog siyang kumalas sa pagkaka-angkas—at padaskol na inalis ang kanyang helmet. Ang kanyang mukha ay namumula hindi dahil sa kilig kundi dahil sa matinding pambubwisit ng lalaking katabi niya. "Seth Axel Castillo! Isa na lang talaga! Ubos na ang pasensya ko sa mga kahibangan mo!" nanggigigil na singhal ni Avery habang dinuduro ang binata. "Sabi mo kakain lang tayo! Sabi mo simple at tahimik na lunch lang 'to para makabawi ka sa akin! Bakit dito mo pa ako dinala sa pinakamahal at pinaka-eksklusibong restaurant ng mga Monteverde?! Eh kung ginawa mo na lang sana akong tanga simula pa lang, edi sana nakapagpalit m
Ang napakalakas at magandang ugong ng matte-black Ducati Panigale V4 R ay sumasabay sa malamig na simoy ng hangin habang mabilis nitong binabaybay ang malawak at malinis na kahabaan ng Grand Boulevard. Sa likod ng dambuhalang big bike, nakayakap pa rin nang mahigpit si Reagan Avery Mendez. Ang kanyang dalawang kamay ay nakalapat sa ilalim ng polo ng binata—direktang nakakaramdam sa matitigas, bakas na bakas, at tila pumuputok na abs ni Seth Axel Castillo. Sa bawat pag-piga ni Seth sa throttle at sa bawat paglikong ginagawa ng motor sa kalsada, lalong napapahigpit ang yakap ng dalaga. Bagamat pilit na isinisiksik ni Avery sa kanyang utak na kumakapit lamang siya para sa kanyang sariling kaligtasan, ang bilis ng pintig ng kanyang puso at ang init na dumadaloy sa kanyang mukha ay may ibang sinasabi. Ang patutunguhan nila ay ang L’Étoile de Monteverde—ang pinakamamahaling fine-dining restaurant sa buong Lungsod na pagmamay-ari ng pamilya ng isa sa kanilang tropa na si Duke Monteverde.
Hindi agad umuwi si Althea matapos ang nangyari sa conference room. Hindi dahil may hinihintay pa siya sa opisina. Hindi rin dahil may trabaho pang kailangang tapusin. Kundi dahil pakiramdam niya—kapag agad siyang umuwi, dadalhin niya ang bigat ng araw na ito hanggang sa loob ng kwarto niya. Kay
Hindi agad bumaba si Althea mula sa rooftop. Nanatili muna siyang nakatayo roon, nakaharap sa lungsod na unti-unting binabalot ng dapithapon, habang ang hangin ay marahang humahaplos sa pisngi niya—parang paalala na huminga, na hindi lahat ng bigat ay kailangang dalhin nang sabay-sabay. Sa unang p
Hindi agad umalis si Clarisse.Nanatili siyang nakatayo sa gitna ng opisina ni Sebastian, hawak pa rin ang paper bag ng takeout na matagal nang lumamig. Ang eksenang nadatnan niya ay paulit-ulit pa ring bumabalik sa isip niya—ang paraan ng pagyakap ng kapatid niya, ang pagkapit ng babae rito, ang a
Hindi agad umatras si Sebastian. Hindi rin si Althea. Matapos ang sandaling idikit niya ang noo sa noo nito, parang may kung anong bumigay sa loob nilang dalawa—isang pader na buong araw nilang pilit pinananatili. Maingat ang galaw ni Sebastian. Hindi nagmamadali. Parang sinusukat ang bawat segun







