III

Tatlong araw.

  Tatlong araw na akong hindi makatulog nang maayos.

  Tatlong araw na paulit-ulit kong binabalik sa isip ko ang gabing iyon at ang lamig ng kadena, ang init ng kanyang katawan, ang bigat ng kanyang titig. At ang mga salitang iyon na hindi ko maalis sa aking isipan.

  You just don't remember yet.

  Nakatitig ako sa kisame ng maliit kong apartment. Alas tres na ng madaling araw. Sa tabi ko, natutulog si Marcus na parang walang kasalanan. Ang lalaking sinumpa kong iiwan pero heto pa rin ako, gising sa gabi, pinagpapawisan habang naaalala ang halik ng isang estranghero.

  "Are you even sleeping?" reklamo ni Marcus, hindi man lang imulat ang mga mata. "You're tossing and turning too much. Tumigil ka nga."

  Hindi ako sumagot.

  Dati, sasagot ako. Sasabihin kong sorry, matutulog na ako, hindi na mauulit. Pero ngayon, nakatingin lang ako sa kanya. Sa mukhang akala ko'y mahal ko. Sa mukhang nasanay na akong makita araw-araw sa loob ng tatlong taon.

  At sa unang pagkakataon, napansin ko na he is nothing like X.

  Si Marcus ay payat, may boses na laging galit, may mga kamay na mas sanay manakit kaysa umaruga. Si X ay... iba. Malapad ang balikat. Tahimik pero mabigat ang presensya. At ang mga kamay niya, diyos ko, ang mga kamay niyang iyon—he knows how to handle a woman like he owns her, pero hindi ka niya sinasaktan. Hindi tulad ni Marcus.

  "Iniisip mo na naman siya," bulong ko sa sarili, sabay talikod kay Marcus.

  Kinuha ko ang cellphone ko mula sa nightstand. No new messages. No unknown numbers. No X.

  Siyempre naman. I don't even know his last name. Hindi ko alam kung saan siya nakatira. Hindi ko alam kung totoo ba siyang tao o guni-guni lamang ng sabog kong imahinasyon.

  Pero may dala siyang resibo.

  Binuksan ko ang ilaw ng banyo at hinubad ang aking shorts. Tumayo ako sa harap ng salamin. At doon ko nakita ang mga marka, mga pasa sa aking baywang mula sa pagkakahawak niya sa akin, mga bilog na pulang batik sa aking mga suso mula sa kanyang mga ngipin, at sa aking hita... isang malaking pasa na hugis hinlalaki.

  He is real.

  Isang linggo na ang nakalipas at narito ako, tinititigan ang sarili sa salamin ng opisina. Bago pa lang akong corporate secretary dito sa dambuhalang Sterling Global korporasyon, pero ang isip ko ay lumilipad pa rin sa Fantasy Lounge.

  "Ms. Alvarez, ang bagong CEO ay dumating na para sa board meeting," sabi ng head ng HR. "He wants his new corporate secretary inside the boardroom right now."

  Nanlaki ang mga mata ko.

  Inayos ko ang aking pencil skirt at ang butones ng aking blusa. Medyo nanginginig ang mga kamay ko habang hawak ang aking tablet. Pagkapasok ko pa lang sa dambuhalang boardroom, agad na sumikip ang dibdib ko sa tindi ng awtoridad na bumabalot sa buong silid.

  Nakasandal sa dulo ng mahabang mesa ang bagong CEO ng kompanya. Matangkad siya, nakasuot ng pasadyang itim na suit na milyon-milyon ang halaga, at may tindig na tila ba hawak niya ang buong mundo.

  Lumingon siya sa direksyon ko.

  At napatigil ako sa paghinga.

  May napakagwapo siyang mukha, matangos na ilong, at panga na tila ba inukit mula sa bato. Pero ang pinakanakakabaliw... ang kanyang mga mata. Gray eyes. Isang pares ng kulay abong mga mata na selyado sa aking alaala mula sa gabing may piring ako.

  "Everyone, leave the room," utos niya. Ang malalim, baritono, at nakakapanghinang boses na iyon... ito ang parehong boses na umuutos sa akin sa kama. "I want to talk to my new secretary. Alone."

  Mabilis na nagsaliparan ang mga board members pabalik sa labas. Nang sumara ang pinto, kami na lang dalawa ang naiwan.

  "T-Sir..." sinubukan kong maging propesyonal kahit na ramdam ko ang biglang pag-init ng aking hiyas dahil sa panginginig ng aking mga hita. "I am Avery Alvarez, your new corporate secretary."

  Tumayo siya mula sa kanyang mamahaling silya at dahan-dahang naglakad lapit sa akin. Bawat hakbang niya ay may dalang panganib at karangyaan.

  "I know who you are, Avery," bulong niya habang humihinto sa mismong harapan ko, nilulunod ako sa kanyang dambuhalang presensya at sa bango ng kanyang mamahaling pabango.

  "Xavier..." bulong ko, hindi ko na napigilan ang sarili ko. "You're... you're X."

  Isang mapang-angking ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang kamay, at sa isang swabeng haplos, hinawakan niya ang aking panga gamit ang kanyang hinlalaki ito mismo sa paraan kung paano niya ako hinawakan sa kama ng club.

  "Because I lied, sweetheart," aniya, ang boses ay puno ng tunog ng pagiging dominante. "I am not just a gigolo you can pay for a night of pleasure. I am Xavier Sterling. And I own the Fantasy Lounge... just like how I own this entire corporation."

  Napasinghap ako, tuluyang nabaon sa gulat. Siya ang bilyonaryong tycoon na pinakatatago ng balita.

  "At yung mga sinabi ko sa 'yo?" pagpapatuloy niya, unti-unting inilalapit ang kanyang mukha sa akin hanggang sa maramdaman ko na ang init ng kanyang hininga sa aking mga labi. "You don't remember yet... five years ago, bago mo pa makilala ang gaslighter mong boyfriend, tayo na ang unang nagtagpo sa isang marangyang pagtitipon sa ibang bansa. Sinubukan kong makuha ka noon, pero bigla kang naglaho."

  Tumunog ang phone ko sa loob ng aking bulsa. Si Marcus.

  Bago ko pa mahawakan ang phone ko, mabilis na kinuha iyon ni Xavier, pinatay ang tawag, at itinapon ang cellphone ko sa ibabaw ng mahabang mesa ng boardroom.

  "Forget about him. At sa unang pagkakataon sa buhay mo, choose what your body really wants, Avery," bulong niya habang dahan-dahang ginagapang ang kanyang kamay pababa sa aking baywang, hinihila ako nang mariin palapit sa kanyang katawan. Ramdam ko agad ang katigasan sa pagitan ng kanyang mga hita na bumabangga sa aking nagmamakasawang hiyas.

  "Xavier... nasa opisina tayo... ah," ungol ko nang maramdaman ang dila niya na dumarampi sa aking leeg, binubuhay muli ang nag-uumapaw na libog sa buo kong katawan.

  "I don't care," he growled darkly against my skin, his hand sliding under my pencil skirt, gripping my thigh tightly. "In this boardroom, I am your billionaire boss. Pero pagpatak ng gabi, ako pa rin ang Master na nagmamay-ari sa bawat hibla ng katawan mo."

  Tiningnan ko ang kanyang mapanganib at nakakatunaw na mga mata. Ang lalaking nagpaluhod sa akin sa kama isang linggo na ang nakalipas ay narito ngayon, inaangkin ako sa loob ng sarili niyang imperyo.

  "Xavier," sabi ko, unti-unting tumitibok ang puso ko sa kakaibang ritmo habang dahan-dahang binubuksan ang aking mga binti para sa kanya. "What if I stay? Anong pwesto ko sa 'yo?"

  Hinawakan niya ang aking mukha at hinalikan ako nang marahas, malalim, at puno ng nag-uumapaw na pagnanasa.

  "Mine," bulong niya sa aking labi pagkatapos ng halik. "You've always been mine. You just didn't remember yet."

  Pinatay ko ang takot ko.

  At sa unang pagkakataon sa limang taon, pinili kong alalahanin ang sarap na kaya kong maramdaman.

  Hindi ako si Avery na boring.

  Hindi ako si Avery na tradisyunal.

  Ako si Avery Alvarez, at handa na akong maging pag-aari ng isang bilyonaryo.