INTO

INTO

บ้านพักโยเกิร์ต

(เหลือเวลาของเธออีกแค่สามเดือน ไม่อย่างนั้นทุกอย่างจะจบ) เสียงปลายสายพูดออกมาทำให้คนฟังโทรศัพท์แทบจะร่วงหล่นจากมือ

"ค่ะ"

(อย่าลืมนะ ว่าชีวิตใครตกอยู่ในความตาย)

ตี้ด…

พูดเพียงเท่านั้นปลายสายก็ถูกตัดไป มือบางกำโทรศัพท์ในมือถือแน่น ขาเรียวก้าวเข้าไปภายในบ้านพักของตนเองพร้อมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำ แต่ในตอนนั้นเองก็เหมือนมีเสียงอะไรดังอยู่พุ่มไม้ที่ห่างจากหน้าบ้านไม่มากนัก

ดวงตาคู่สวยเหลือบมองก็พบแค่ความว่างเปล่า มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแต่มีกระดาษแผ่นหนึ่งแปะข้อความเอาไว้ เห็นแบบนั้นคนตัวเล็กจึงเดินเข้าไปดูก็พบว่ามันเป็นกระดาษสีขาวที่มีข้อความสั้นๆเขียนเอาไว้ว่า

'เธอฆ่าเขาทำไม?'

เป็นอีกครั้งที่หัวใจดวงน้อยสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว โยเกิร์ตขย้ำกระดาษในมือแล้วรีบสาวเท้าเข้าไปภายในตัวบ้านทันที

08 : 30 น.

วันนี้เป็นวันที่ภาคิณนัดเธอให้ไปหาที่บ้านช่วงเช้าเพราะเขาอยากชวนเธอออกไปเที่ยวในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ โยเกิร์ตจึงลุกขึ้นมาแต่งตัวด้วยใบหน้าที่ไม่ค่อยสู้ดีนักเพราะข้อความปริศนาเมื่อคืนมันทำให้เธอแทบนอนไม่หลับ

ดวงตากลมโตจ้องมองตนเองผ่านกระจกแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอ่านข้อความของใครบางคน

'ชานนท์'

: อย่าลืมนัดของเราช่วงดึกนะ

: พี่รอเจอเธออยู่

แล้ววันนี้เธอก็มีนัดกับชานนท์ในช่วงดึกอีกด้วย แต่ป่านนี้ชานนท์ยังไม่ส่งข้อความกลับมา ซึ่งปกติเขาจะตอบกลับเร็วมาก

Lien!

? : เขาตายแล้ว

แล้วในขณะนั้นเองข้อความจากแอคเค้าท์ปริศนาก็เด้งเข้ามา มันทำให้ขนอ่อนทั่วร่างกายมันลุกชันทั่วตัว

ใครตาย

ใครเป็นคนส่งข้อความมา ทุกอย่างมันหมายความว่ายังไง เกิดคำถามมากมายผุดขึ้นมาในหัว ทำให้โยเกิร์ตสติแทบแตก

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

ในตอนที่โยเกิร์ตกำลังตกอยู่ในภวังค์เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น เธอรีบปิดโทรศัพท์แล้วเดินไปเปิดประตูทันที เพราะคนที่รู้รหัสเข้าบ้านของเธอมีแค่ภาคิณ

"โยบอกจะไปหายังไงละคะ ทำไมพี่ถึงมาเองอย่างนั้นล่ะ" เธอปั้นหน้ายิ้มแล้วเอ่ยทักคนตรงหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ภาคิณอยู่ในชุดลำลองสบายๆชายหนุ่มมาพร้อมกับใบหน้าสดใสและใบหน้าอบอุ่น

"พี่ทนคิดถึงโยไม่ไหว เลยมาหาก่อน"

"แล้วทำอะไรมาเยอะแยะคะ"

"ของโปรดโยไงครับ" นํ้าเสียงอ่อนโยนเอ่ยตอบ มือหนายกขึ้นลูบศีรษะทุย ก่อนจะแทรกตัวเดินเข้ามาในห้องแล้วกวาดสายตามองทั่วบริเวณส่วนโยเกิร์ตก็หย่อนตัวนั่งลงบนปลายเตียง เก็บงำอาการวิตกกังวลของตนเองเอาไว้

"จริงๆพี่คินไม่ต้องมาหาโยเองก็ได้นะคะ เพราะโยกำลังจะออกไปแล้ว"

"ไม่เอา พี่อยากมาหาโย" ภาคิณเอ่ยตอบ เขาวางปิ่นโตที่ทำของโปรดโยเกิร์ตมาให้แล้วเดินมาหาคนตัวเล็ก มืออีกข้างลูบศีรษะทุยอีกข้างจับไหล่มน สายตาอ่อนโยนจ้องมองใบหน้าสวยหวาน

"แล้ววันนี้เราจะไปไหนกันหรอคะ"

"ขออยู่กับโยในห้องได้มั้ยครับ"

"ทำไมละคะ"

"พี่แค่อยากอยู่กับโยสองคน"

"…" โยเกิร์ตนิ่งเงียบ เธอนึกภายในใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นจนลืมนึกไปเลยว่ามีสายตาของใครบางคนคอยจ้องมองอยู่

"ได้มั้ยคะคนดี"

"…" ดวงตาคู่สวยเหม่อเลย เธอลืมนึกตอบคำถามของภาคิณ

จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ทั้งสองคือโยเกิร์ตเจอภาคิณจากการที่ของขวัญเพื่อนสนิทไปพัวพันกับเมฆาลูกเจ้าของผู้นำประเทศอย่างเดชา ภาคิณไม่ได้เป็นฝ่ายเข้าหา แต่กลับเป็นเธอที่เข้าหาก่อน เพราะเหตุผลจำเป็นจึงทำให้โยเกิร์ตต้องเข้าหาบุคคลที่คิดว่าไม่อันตรายที่สุดในกลุ่มและมีอำนาจเงินทองล้นเหลือ จนในที่สุดภาคิณก็ยอมเปิดใจและได้คบกัน ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองมันยังไม่มีใครรู้เพราะโยเกิร์ตเป็นคนขอให้ปิดเป็นความลับด้วยเหตุผลที่ยังไม่พร้อมเปิดตัว แม้กระทั่งเพื่อนสนิทของเธออย่างของขวัญก็ยังไม่รู้เรื่องนี้ มันถูกปิดให้รู้แค่เธอกับเขาเพียงสองคนเท่านั้น

"โยมีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึเปล่า ดูเหม่อลอย เป็นแบบนี้พี่ไม่สบายใจเลย" คำถามของภาคิณดึงสติคนตัวเล็กกลับมาอีกครั้ง โยเกิร์ตเลื่อนสายตามาหยุดที่ใบหน้าหล่อเหลาละมุนละไม

"โยขอกอดพี่ได้มั้ยคะ"

"ได้สิ พี่อยู่ตรงนี้กับโยเสมอนะ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็สวมกอดคนตรงหน้า เธอซบหน้าลงที่บ่าแกร่งแล้วปิดเปลือกตาลง

ทุกครั้งที่รู้สึกเหนื่อยล้ากับชีวิตเธอก็มักจะมีอ้อมกอดนี้เป็นเซฟโซนเสมอ มันรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่ได้กอดกับเขาแต่บางครั้งมันก็แอบรู้สึกผิดในใจแต่มันก็พูดอะไรออกไปไม่ได้ เธอได้แต่รอเวลาแล้วปล่อยให้ทุกอย่างมันจบลง ถึงแม้ว่าความสัมพันธุ์ครั้งนี้จะไม่ได้เริ่มจากความรู้สึกจริงๆแต่ตอนนี้ก็ปฏิเสธไม่ได้แล้วว่าเธอเริ่มชอบภาคิณเข้าไปเรื่อยๆและเริ่มจะชอบจะหมดใจไปแล้ว

"ถ้าวันนึงโยทำอะไรผิดต่อพี่ พี่ยังจะอยู่กับโยอยู่มั้ย"

"ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ"

"โยเหมือนคนเห็นแก่ตัวเลย"

"ตรงไหน"

"ทั้งที่พี่อยากเปิดตัว แต่โยยังจะขอเป็นความลับ"

"อะไรที่โยสบายใจ พี่ยอมหมด"

"ไหนพี่จะเอาเงินให้โยใช้"

"แฟนพี่คนเดียวทำไมพี่จะให้ไม่ได้"

"…" คำตอบของภาคิณทำให้โยเกิร์ตยิ่งกอดรัดคนตัวโตแน่นมากกว่าเดิม ถึงแม้เงินที่ได้จากภาคิณมันจะมากมายในแต่ละเดือนแต่มันก็ยังไม่พอกับความต้องการของเธอ เธอต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้ได้เงินเยอะและเร็วที่สุดเพื่อแลกกับอะไรบางอย่างที่ตนเองไม่ได้ก่อและมันก็ยังบอกใครไม่ได้

"อย่าคิดมากเลยคนดี"

"โยกลัวพี่น้อยใจ"

"ไม่หรอก แค่โยอยู่กับพี่ตรงนี้ อะไรพี่ก็ยอม"

"พี่เป็นคนดีมากเลย มากซะจนไม่ควรมาเจอกับโย"

"คนดีๆอย่างพี่ ต้องเจอคนดีๆแบบโยสิ มันถูกต้องแล้วแหละ"

"โยอาจจะไม่ได้ดีอย่างที่พี่คิดก็ได้นะคะ"

"พี่เชื่อในสิ่งที่พี่เห็น แล้วโยล่ะ เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นรึเปล่า?" ภาคิณเอ่ยถามในขณะที่มือยังคงลูบศีรษะทุยไปด้วย รอยยิ้มอ่อนโยนยังคงปรากฎขึ้นบนใบหน้า

"เชื่อค่ะ"

"พี่รักโยนะ…"