MasukCHAPTER 23Para akong lalagnatin sa sitwasyon ko ngayon. Ang init ba ng aking katawan ay dahil sa init ng panahon? O dahil sa mga halik na binibigay sa akin ni Ninong Dwayne sa mga oras na ito.“Ninong, baka may makakita sa ating dalawa,” nanghihinang wika ko. Ilang beses akong napapalingon sa paligid naming dalawa, sa takot ko na baka biglang may makakita sa amin. Paano kung sumulpot na lang bigla si Manang Leoni dito sa pwesto namin at mahuli nila kami sa ganitong posisyon? Ano na lang ang sasabihin nila sa amin?Ito naman kasing si Ninong. Kung saan-saan lang inaabutan ng libog niya. Naramdaman ko ang paghawak nito sa aking bewang. Mahigpit, mainit ang bawat haplos niya.Napahawak na ako sa washing machine upang kumuha ng supurta doon. Unti-unti ng pumipikit ang aking mga mata. At anumang oras ay mukhang bibigay na rin ang katawan ko..Nais ko siyang pigilan. Pero iba ang sinasabi ng aking katawan. Gusto niyang magpatuloy. Kasi ang pakiramdam na baka may makakakita sa amin ay na
CHAPTER 22May washing machine naman kaya hindi ako mahihirapang maglaba. Pero ang problema naman ay sobrang bigat ng mga iyon. Ilang piraso pa lang ang natatapos ko pero ang sakit na ng magkabilang braso ko. Ang liit-liit ko at hindi ito kasya ng aking katawan. Nagpupunas ako ng aking pawis nang biglang mayroong nagsalita sa aking likuran. “Rizza, what are you doing?” boses iyon ni Ninong Dwayne. Pinunasan ko muna ang aking pawis bago siya sinagot. Basa na sa pawis ang aking likuran. Nasa likod kasi ako ng bahay at medyo mainit sa pwestong ito. “Ah, nilabhan ko lang po ito, Ninong,” sagot ko sa kanya. Muli kong nilingon ang aking mga nilalabhan.“What? Ang dami nito,” hindi makapaniwalang sabi nito habang nakatitig naman sa aking mga nilalabhan. Kailangan ko pa ring magtrabaho para naman sulit ang ibabayad ni Ninong sa akin. Ang laki-laki na ng ibabayad niya sa isang linggo lang. Para hindi naman siya talo sa aming dalawa. Tutulong na lang din ako sa mga gawaing bahay dito. Kasi
CHAPTER 21“Ano naman po iyon, Ninong?” nagtatakang tanong ko sa kanya. Patuloy kong minamasahe ang kanyang likuran. Sinisigurado kong may diin ang bawat haplos ko upang masarapan siya. “Umupo ka nga sa likuran ko,” utos nito sa akin. Kailangan bang nakaupo ako sa likuran niya? Si Ninong naman! Ang daming arte! Nag-iinit na nga ang katawan ko ngayong nakaupo pa lang ako dito sa kama. Paano nalang kaya kung uupo pa ako sa likuran niya? Paano kung maramdaman niyang basang-basa na ang pagkababae ko? Mas lalong nakakahiya iyon. “Dito na lang po ako uupo, Ninong. Medyo mabigat po ako,” pagdadahilan ko pa para ‘wag lang akong umupo sa kanyang likod. “Come on. Mas masarap nga na mabigat ka. Hubarin mo na rin ang suot mong pang-ibaba,” natatawang sabi nito. Napaawang ang labi ko. Paniguradong mararamdaman na niyang basang-basa na ako rito! Magpapalamon na lang ata ako sa sahig dito. Paano ko naman itatago ito? “Ninong...” “Come on, Rizza. Don't wait for me to undress you,” wika nito sa
CHAPTER 20Dalawang beses beses ang aking ginawang pagkatok sa loob ng kwarto ni Ninong Dwayne. Muntik pa akong maligaw dahil sa dami ng mga kwarto sa taas. Bumukas lang kaagad ang pintuan at bumungad sa akin si Ninong Dwayne na wala ng suot na pang-itaas, at ang tanging suot niya lamang ay ang kanyang tuwalya na nakapulupot sa kanyang bewang. “Ninong, nandito na po ang kape n’yo,” wika ko. Pinatong ko iyon sa isang tray upang hindi ako mahirapang maikyat dito. Nagtanong pa ako kanina kay Manang Leoni kung ano ang gustong timpla ni Ninong Dwayne sa kanyang kape, kung matamis ba o kung gusto niya less sugar. Pero snob lang ang natanggap ko. Pinagtimpla ko na lang si Ninong ng wala masyadong asukal. Ako kasi, kapag nagtitimpla ako ng kape ay gusto kong maraming asukal.“Get in,” aniya. Nilakihan niya ang pagkakabukas ng pintuan upang makapasok ako sa loob. Isang king size bed ang bumungad sa akin. Halatang lalaki ang may ari ng kwarto dahil sa kulay itim nitong dingding. Ang bedsheet,
CHAPTER 19“Ha?” gulat na tanong ko. Bakit doon na ako maninirahan? Nalaman kaya ni Nanay ang ginagawa naming dalawa ni Ninong? Kinain ng kaba ang aking puso. Paano kaya kung nalaman na ni Nanay? Kaya ba doon na ako maninirahan kay Ninong?“Magtatrabaho ka doon bilang isang katulong. Magpasalamat ka sa Ninong Dwayne mo dahil malaking tulong na ito para sa ating pamilya,” Malaking parte sa akin na masaya dahil may trabaho na ako. Pero pumasok agad sa aking isipan ang mga maiiwan ko rito. Ang aking mga kapatid. Kilala ko si Nanay, hindi siya nananatili rito sa bahay namin. Uuwi lang siya kung kailan niya gusto. Paano ang mga kapatid ko? Natatakot akong maiwan silang dalawa rito lalo na kapag gabi. Bago ako aalis, kaya muna naming magkasundo ni Nanay. Na ititigil na niya ang kanyang pag-inom at sugal. At dito na lamang siya sa aming bahay upang alagaan ang aking mga kapatid. “Paano po ang mga kapatid ko, Nay?” hindi maiwasang tanong ko. “Ano ka ba! Nandito naman ako! Ako ang mag-aala
CHAPTER 18“Ninong Dwayne!” gulat na sabi ko. Bakit siya nandito? Mabilis ang bawat hakbang ko papunta sa kanya. Nang makating ako sa kanyang harapan ay tiningnan ko ito mula sa paa papunta sa kanyang mukha. Nakasuot lamang siya ng isang simpleng v-neck shirt na kulay puti at kulay itim na trouser. May dala itong mga pagkain sa magkabilang kamay niya. Pizza at mga prutas.“Magandang umaga po! Ano pong ginagawa niyo rito, Ninong?” hindi makapaniwalang sabi ko. Sabi niya ay may trabaho pa siya kaya madaling araw na siyang umuwi. Pero bakit nandito pa rin ito at may dala pang mga pagkain?“Good morning, Rizza. I am here to give you these,” aniya sabay pakita sa akin sa mga dala nitong pagkain.“Wala ka bang trabaho? Bumalik kana kanina, ‘di ba?” pabulong na tanong ko. Nasa paligid lang kasi ang aking kapatid. Baka marinig ang sinabi ko.“I have work.” Tumingin ito sa kanyang relo. “But I still have a lot of time so I came here,” aniya at nilipat ang tingin sa akin.“Pasok ka, Ninong,”







