LOGIN“Sa susunod, hindi ka basta-basta magsisisante ng mga tao nang walang sapat na dahilan,” sabi ni Sevi, halata ang tinutukoy ay si Lea. Ang secretary na sinisante ko.
“I’ll show her who’s boss. I’m the CEO of this company,” I said with full confidence. Sumandal ako at ipinatong ang baba sa kamay ko. Rhyd and Sevi exchanged amused glances. “Oh, right, you’re already making a strong impression. You’ve lost weight in just a few hours. That’s impressive,” panunukso ni Rhyd, sabay tawa. I shot him a glare, and for a moment, they actually went quiet. “I’m asking her out. Right now,” Rhyd added, grinning. “Should I start catching air and frying it?” I hissed. “Kung papayag siyang makipag-date sa 'yo, I’ll fight you for her. Pero sa totoo lang, baka buhusan ka pa niya ng asido kapag nagtanong ka pa lang,” sabi ni Sevi, na kumikislap ang mga mata sa amusement. They burst into laughter. “Maghahanda ako ng full protective gear at goggles. I can’t have people asking why I suddenly have acid burns,” Rhyd joked, laughing again. Their laughter echoed through the room, like some ridiculous brotherhood moment I didn’t sign up for. “Pero seryoso, bro. Paano niya nalaman ang lugar na 'to?” tanong ni Rhyd nang humupa ang tawanan, at naging seryuso ang tono niya. “How should I know?” I snapped. “Nakakainis. Dapat nakita niyo kung paano niya ako kausapin na parang ordinaryong tao lang ako. Not Drake. Not me.” My voice dripped with disdain. My ego was definitely bruised. “And you can’t do anything to her. A fallen warrior. Kawawa naman,” pang-aasar ni Sevi. He shook his head dramatically. “Bro, tama na,” sabi ni Rhyd, kahit na natutuwa pa rin siya. “Sa tingin ko, sobra na ang pang-aasar natin sa kanya ngayong araw.” Sinulyapan niya ako, at sinimaan ko siya ng tingin. “Can you two be serious for once? Bumalik na nga kayo sa trabaho ninyo, or I swear I’ll fire the both of you.” “Huh?” they said at the same time, looking at each other. Bahagyang umangat ang kilay ko sa dalawa. “Akala niyo hindi ko kayo kayang sisantehin?” They both chuckled. “You can fire us, but you can’t fire Blaire. What a shame.” Tumawa si Sevi. “What does she call him again?” Rhyd asked. “Drakula,” Sevi answered quickly. “Oops, huwag kang lalapit sa leeg ko, hindi freshly cooked 'to!” Rhyd said, and they erupted in laughter again. That was it. I snapped. Tumayo ako at hinawakan ko silang dalawa sa kanilang pantalon na parang mga kriminal na nahuli sa akto. “I’ve had enough of your nonsense!” I snarled, pulling them toward the door. “Bro, this is friendship harassment!” sigaw ni Sevi, sinusubukang alisin ang kamay ko sa pantalon nito. “Shut up and move!” I barked. Patuloy silang tumatawa na parang mga baliw hanggang sa makarating kami sa pinto. Binitawan ko si Rhyd, binuksan ko ang pinto, at itinulak sila palabas na parang mga pulis na nagtatapon ng mga kriminal sa isang holding cell. “We love you!” they chorused. Ibinagsak ko ang pinto sa mga mukha nila nang susubukan na sana nilang bumalik sa loob. “How the hell did I end up being friends with those two idiots?” I muttered, dropping into my chair. “Damn it, I haven’t called Mikee to check if the buyers are still coming. All thanks to those jerks I call friends.” I ruffled my hair in frustration. Si Mikee ang Marketing Information Manager ng kompanya. Inaasahan namin ang aming pinakamalaking potensyal na buyers bukas. They’d never visited us before, never bought a single bottle of wine from us. Ito ang unang beses nila, at sa totoo lang kinakabahan ako. I picked up the telephone and dialed his number. “Good afternoon, sir,” Mikee answered. “Have you confirmed if the buyers are still coming?” I didn’t bother returning the greeting. “Yes, sir. Kinumpirma ko na bago ka pa tumawag.” “Good,” sabi ko, at binaba agad ang telepono. I rounded up for the day, finally. The office was too damn loud for my mood, and I just wanted to get out. Kinuha ko ang personal phone mula sa mesa at agad na dinial si Anjo. Sinagot niya agad sa unang ring. “Come pick me up now. I hate waiting, so don’t keep me waiting,” I said coldly, not even bothering to hide my irritation. “Nasa baba na po ako naghihintay sa inyo, sir,” sagot ni Anjo. “Great.” I ended the call and grabbed my laptop before leaving the office. The moment I stepped into the hallway, sakto namang lumabas si Blaire sa office niya. Dahil sa pagmamadali, nauntog ko siya nang hindi ko man lang tinignan ang dinadaanan. Nabitawan niya ang mga gamit na hawak at nagkalat sa sahig. “Gago, tumingin ka nga sa dinadaanan mo! Kung kailangan mo ng salamin, bibilhan kita ng marami!” sigaw niya. Natigilan ako. Talagang sinigawan niya ako? “No, you watch it. And mind the way you talk to me. I am your boss,” I shot back, my tone dropping dangerously low. “Boss my foot! Kung hindi mo alam, boss din ako sa aso ko.” She rolled her eyes dramatically, like I wasn’t the CEO she was talking to. Natawa ang mga workers na nakarinig sa kanya, mga tanga talaga. Pero agad silang natahimik nang lingunin ko. My glare was enough to shut them up. “Get out, all of you! Or I’ll fire you this instant,” I thundered. Nag-unahan silang tumakbo palayo. Then I turned back to Blaire, irritation simmering through me. “Watch your mouth, Blaire Balde. I deserve some respect as your boss,” I said, still agitated. “Opo, sir. Pasensya na po.” She bent her knees in a genuflection like some kind of unhinged medieval maiden, and I froze. Sa pangalawang pagkakataon sa araw na 'to, talagang ginulat niya ako. But she didn’t say another word. Tumayo siya nang diretso, kinuha ang mga gamit sa sahig at naglakad papalayo. No sarcasm. No comeback. No glare. Just… silence. My eyes stayed glued to her back as she walked away, like I’d been hypnotized. Wait, did she just.... “Weirdo,” I muttered under my breath as she disappeared around the corner. I shook my head and continued toward the elevator. Pagkarating ko sa sasakyan, I slid inside and slammed the door shut. “Take me to my father’s,” I ordered immediately. “Yes, sir,” Anjo said, bowing slightly before closing my door. While we were on the road, my mind drifted back to Blaire. Her madness. Her disrespect. At pagkatapos ay bigla na lang siyang nag-sorry? Just like that? Hindi niya ako iginalang sa harap ng aking mga empleyado, pinagmukha akong tanga. Pagkatapos ay humingi ng paumanhin na parang walang nangyari. I pressed my tongue to the side of my cheek, annoyed at myself for even thinking this much about her. “Weird daughter of evil,” I muttered, hissing as I sank deeper into my seat. But no matter how many times I told myself to forget it. Paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang kanyang boses at ang pagsuway. At 'yon ang lalong nagpapainis sa akin.Catalina was eating the apple meant for Sevi, gently rubbing her tummy as she thought he was asleep. Ngunit bahagyang nakabukas ang mga mata ni Sevi, at tahimik na pinagmamasdan ang asawa habang masayang kumakain ng prutas. Napalunok siya nang mapadako ang tingin sa mapupula at mamula-mulang labi nito, pakiramdam niya ay hinding-hindi siya magsasawang halikan ang mga ‘yon at alam niyang malapit na siyang tuluyang maadik. Nang makitang abala ito, hinila niya si Catalina palapit, nakakalimutan niyang ilang segundo na lang ay tuturukan na siya sa suwero. Catalina, who had been fully focused on the apple, looked at the fruit as if it had betrayed her.“Ah, sandali! Teka! Tulong!”Gusto lang naman ni Sevi na mahagkan muli ang mga labi ng asawa, pero ayaw siyang bigyan ni Catalina ng pagkakataon. Nagpumiglas ito habang pilit hinahawakan ni Sevi, pero maingat ang kilos niya para hindi masaktan si Catalina.Sakto namang pumasok ang isang nurse at nadatnan ang eksena. Hindi nito alam na kasal
Tinignan niya ang lalaki na mukhang hindi komportable at marahang pinunasan ang pawis nito. Pero nang dumikit ang palad niya sa noo ni Sevi, bigla siyang natigilan dahil sa sobrang init ng katawan ng asawa. Nanlaki ang mga mata ni Catalina sa gulat.“Sevi, huwag mong ipikit ang mga mata mo!” mabilis niyang tinapik ang pisngi ng lalaki, pilit itong pinanatiling gising nang mapagtantong mataas ang lagnat nito. Agad na tinawag ni Catalina ang katulong gamit ang intercom at ilang minuto lang ay naihanda na ang sasakyan. Usually sluggish in the mornings, pinilit niyang labanan ang pagod habang tinutulungan ang asawang makatayo, kasabay ng panunubig ng kanyang mga mata.Nang tuluyan nang maihatid ng mga guwardiya si Sevi sa sasakyan, mabilis silang umalis patungong ospital. But for some reason, the traffic that day felt unusually heavy.“Bakit ang daming sasakyan sa daan?!” Catalina yelled in frustration before lowering her voice.Yumuko siya palapit kay Sevi para bulungan ito ng mga salit
Nang makita niyang natutulog na ang asawa, pumunta si Sevi sa kanyang silid-aklatan para magtrabaho na matatagpuan sa ikatlong palapag. Ang ikatlo at ikaapat na palapag ay mga ipinagbabawal na lugar. Maaari lamang pasukan ng mga pinuno ng bawat departamento at ilang piling tao.“Send Harley to my study room,” sabi ni Sevi sa pamamagitan ng intercom.Pagkalipas ng ilang minuto, narinig ni Sevi ang mahinang katok sa pinto ng silid-aklatan.“You will be in charge of protecting my wife,” sabi ni Sevi sa babaeng pipi na hindi tumanggi o nagpahayag ng anumang pagtutol.She bowed in understanding, not questioning Sevi’s authority. Pagkatapos ng lahat, utang nito ang buhay sa lalaking kaharap. Nang makitang hindi ito tumanggi, pinaalis muna ito ni Sevi bago kinuha ang telepono at hinanap ang numero ng kanyang ina.“You just got married and you are already calling me for instructions. How is it going?”“Code red,” sagot niya, at agad na naging seryoso ang mukha ng ina. “Gaano kalala?”“Natutu
Alam ni Sevi na hindi niya ito makukuha kahit na gabi pa man ng kanilang kasal. Lumabas siya ng silid na parang isang mandirigmang natalo at nagtungo sa dining room. Habang naghihintay kay Catalina, sinabi niya kay Rosa na siyang mayordoma na bilisan ang paghahain ng mga pagkain dahil naririnig na niya ang mga yabag nitong papalapit.Hindi naman nagpahuli si Rosa. Bilang mayordoma, inutos nito na mabilis na ilagay ang mga pagkain sa mesa upang hindi lamang makasagabal sa kanilang Seniorita, kundi maiwasan din na magalit sa kanila ang kanilang amo.Nang makita na rin sa wakas ni Sevi si Catalina, hinila niya ang upuan sa kanyang tabi bilang paanyaya na doon ito umupo. Ngunit sa halip, tamad na umupo si Catalina sa tapat niya at hindi pinansin ang inihandang upuan. Natigilan ang mga katulong at tila kinabahan nang husto. “Kumportable ka ba talaga diyan?” tanong ni Sevi.Hindi siya sanay na magsalita habang kumakain, pero maingat niyang binibigkas ang bawat salita na para bang naglalaka
Now that Sevi had changed in front of their relatives. Inaasahan ng lahat na dadalhin nito ang asawa upang ipakilala si Catalina nang pormal.Dinala ni Sevi si Catalina diretso sa kanyang ina na agad napangiti at tila nagliwanag ang buong mukha nang makita ang napakagandang manugang.“Hello, Mrs. Quintanilla,” bati ni Catalina na parang isang fan na tuwang-tuwa, dahil kitang-kita niya ang saya sa mukha ng kanyang biyenan.“Silly girl, we are both Mrs. Quintanilla. Call me Mommy,” sabi ng ina ni Sevi habang namumula at natatawa. “Yes, mom,” Catalina replied obediently.Habang nag-uusap si Catalina at ang ina ni Sevi. Tahimik lamang si Sevi sa tabi niya, nilalaro ang mga daliri nito. Hindi ito nakaligtas sa paningin ng mga kamag-anak na nakamasid. Ang isa sa mga babaeng matagal nang may gusto kay Sevi ay hindi napigilang magdilim ang mukha sa selos.Mahigpit nitong kinuyom ang mga kamao, tahimik na iniisip na sana ito na lang ang nasa pwesto ni Catalina. Sa sobrang galit, hindi nito na
Tahimik na nakaupo si Catalina sa kanyang napakagandang gown, tuwid ang likod at maayos na nakapatong ang kanyang mga kamay sa kandungan. Malamig ang mga mata niya ngunit hindi maikakailang napakaganda ni Catalina.Maging ang makeup artist ay napahanga sa kanyang kakaibang ganda. Isang malamig ngunit nakabibighaning anyo. Biniyayaan siya ng mukhang kayang magpaluhod sa mga lalaki. She had been the face of the strip club, untouchable yet irresistible. Hindi man nila maaaring makuha si Catalina, hindi naman nila mapigilan ang sarili na gustong makita siya.“Napakaganda mo, ma'am” papuri ng makeup artist.Pinigilan ni Catalina ang mga luha. Araw ‘yon ng kasal niya ngunit wala ang kanyang mga magulang upang masaksihan ito.Bumukas ang pinto at pumasok ang matandang Gobernador. Parang alam nito ang kanyang nararamdaman. Dahan-dahan itong lumapit sa kanya hawak ang baston at ang mga mata nito ay punong-puno ng lambing habang inaalala ang yumaong anak.“Cry no more. They would have been the







