PLAYBOY GUY 2

ไอ้พนักงานหน้าโหดมันบอกฉันกลับมา แต่ใครสน ฉันไม่ได้มาขอพบ แต่ฉัน ‘ต้อง-การ-พบ!’

“แล้วไง ฉันอยากเจอก็ต้องได้เจอ บอกมาว่าหมอนั่นอยู่ไหน!” 

เสียงฉันเริ่มเกรี้ยวกราด เพราะฉันไม่ใช่คนที่นิสัยดีเท่าไหร่หรอกนะ ฉันไม่ชอบให้ใครขัดใจ ยิ่งตอนนี้ฉันโมโหหมอนั่นอยู่ด้วย ความเกรี้ยวกราดมันก็เลยยิ่งอัพเลเวลขึ้นเป็นทวีคูณ

“บอกไม่ได้หรอกครับ คุณกลับไปก่อนเถอะ ไว้วันหลังค่อยมาใหม่ ไม่ต้องใจร้อนขนาดนั้น ตรงสเปกเฮียทุกอย่างแบบคุณ ยังไงเฮียน่าจะถูกใจแน่ แต่วันนี้เฮียไม่สะดวกรับแขกจริงๆ” 

มันบอกฉันมาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เหมือนสิ่งที่มันพูดออกมาแม่งโคตรเป็นเรื่องธรรมดา แต่สายตาที่มองฉันนี่สิที่ฉันโคตรเกลียด คือมันมองเหยียดๆเหมือนดูถูกอ่ะ

“พูดแบบนี้หมายความว่าไง แล้วทำไมมองฉันแบบนั้น ฉันไม่ได้มาขายตัวให้ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นหรอกนะ!” ฉันขึ้นเสียงใส่ เพราะคนอย่างฉันไม่ได้แค่ไม่ชอบให้ใครมาขัดใจอย่างเดียว แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมาดูถูกด้วย!

“คุณไม่ต้องอายหรอกครับ ที่นี่เรารู้ๆกันอยู่ ว่าผู้หญิงที่มาหาเฮียเจมส์ ส่วนใหญ่ต้องการอะไร” 

อ๋อ แบบนี้นี่เองสินะ ถึงว่า ไอ้ขี้ข้าหน้าโหดคนนี้มันถึงมองฉันแบบนั้น และไอ้เจ้านายมัน ก็คงเป็นผู้ชายประเภทสายเปย์ เจ้าชู้เพลย์บอย ชอบควงสาวทีละหลายๆคนสินะ ถึงได้มีผู้หญิงพากันมาเสนอตัวอยู่ไม่ขาด ถ้าตีความตามที่ไอ้ลูกน้องมันพูดอ่ะนะ 

และคงเพราะแบบนี้ ไอ้เจมส์อะไรนั่นมันถึงได้บอกเลิกน้ำฟ้าอย่างไม่ไยดี เพราะมันมีผู้หญิงให้เลือกเยอะไง มันเลยไม่เห็นค่า เห็นผู้หญิงเป็นแค่เครื่องระบายความใคร่ เป็นแค่ของสะสมชั่วครั้งชั่วคราว พอเบื่อแล้วก็ทิ้ง สารเลว! 

เออ จะว่าไปแล้ว ก็เหมือนฉันยังไม่ได้บอกรึเปล่า ว่าน้ำฟ้ามันคบกับไอ้เจมส์อะไรนี่ได้สักพักแล้ว และมันก็เหมือนจะทั้งรักทั้งหลงผู้คนนี้ของมันมาก แต่จู่ๆวันนี้มันก็โทรมาบอกว่ามันอกหัก ก็คงไม่ต้องบอกหรอกนะว่าไอ้ผู้สารเลวตัวไหนเป็นคนหักอกมัน แล้วพอไม่นาน อีแฟนต้ามันก็โทรมาบอกฉันว่าน้ำฟ้ามันอยู่โรงพยาบาล ก็ตอนนั้นนั่นแหละ ที่ฉันคุยโทรศัพท์กับอีต้าแล้วรีบบึ่งรถออกจากบ้าน เอาเป็นว่าสาธยายแค่นี้ก่อนแล้วกัน กลับมาเข้าเรื่องปัจจุบันดีกว่า เรื่องฉันกับไอ้คู่กรณีหน้าโหดที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“แต่ฉันไม่ใช่ผู้หญิงส่วนใหญ่พวกนั้น ที่ฉันมาเพราะต้องการจะคุยกับไอ้น้องชายเจ้าของผับเรื่องสำคัญ เพราะฉะนั้นบอกฉันมาว่ามันอยู่ไหน!”

“บอกไม่ได้จริงๆครับ คุณกลับไปเถอะ อย่างที่ผมบอกไป วันนี้เฮียเจมส์ไม่สะดวกรับแขก” มันยังยืนยันคำเดิม งั้นก็ได้ ในเมื่อมันยืนยันคำเดิม ฉันก็จะยืนยันคำเดิมเหมือนกัน!

“ไม่สะดวกรับแขกก็เรื่องของมัน แต่ฉันต้องเจอมันให้ได้ นายไม่บอกว่ามันอยู่ไหนก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันไปหาของฉันเอง!” ฉันสวนกลับไปก่อนเดินดุ่มๆไปตามสัญชาตญาณของฉัน 

“ไม่ได้นะคุณ หยุดเดี๋ยวนี้นะครับ เห้ยพวกมึง มาช่วยกันหน่อย” 

เหมือนไอ้พนักงานคนนั้นมันตะโกนห้ามฉันพร้อมกับเดินตามหลังฉันมา แถมเรียกลูกน้องอีกสองสามคนมาด้วย 

แต่ฉันไม่กลัวหรอก ฉันก็ยิ่งเดินให้เร็วขึ้น ยังไงก็ต้องหาไอ้ผู้สารเลวนั่นให้เจอ ฉันจะต้องพามันไปคุกเข่าขอโทษน้ำฟ้าให้ได้!

“หลีกไป!” พวกมันตามฉันมาจนทัน แถมยังเดินมาดักหน้า ฉันเลยตวาดพวกมันออกไป

“หลีกไม่ได้ครับ คุณต่างหากที่ต้องกลับไป อย่าให้พวกผมต้องใช้กำลัง”

“ใช้กำลังเหรอ หึ คิดว่าขู่แบบนี้แล้วฉันจะกลัว? ฝันไปเหอะ ถอยไป ฉันไม่กลับ!” แล้วฉันก็ทำท่าจะเดินต่อ แต่พวกมันก็ยังขวางทางไม่เลิก

“เอ๊ะ! ฉันบอกให้ถอยไปไง ถอย!”

“ไม่ได้ครับ!” พวกมันเสียงแข็งขึ้นมาบ้าง หน้าก็โหดกว่าเดิม แต่บอกแล้วไงว่าฉันไม่กลัว มันไม่ถอยก็เรื่องของมัน ยังไงฉันก็จะเดินต่อ

“เห้ยคุณ! ทำไมถึงพูดไม่รู้เรื่อง อยากเจ็บตัวหรือไง!”

“เห้ย! มีอะไรกัน” 

จู่ๆเสียงบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นมา และมันดูมีพลังอำนาจมากพอจนทุกสายตาต้องหันไปมองเจ้าของเสียง ไม่เว้นแม้กระทั่งฉัน ฉันถึงได้เห็นว่า ใช่! ไอ้คนพูดมันคือไอ้หมอนั่น ไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้น!!!

“ไอ้แบรด เกิดเหี้ยไรขึ้นวะ เสียงเอะอะโวยวายดังไปถึงข้างใน กูรำคาญถึงต้องออกมาดู” 

ไอ้ผู้สารเลวมันเดินเข้ามาใกล้อีกนิดพลางบอกด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความไม่สบอารมณ์

“พวกผมขอโทษครับเฮีย แต่ผู้หญิงคนนี้ครับ เธอบอกว่าจะมาพบเฮีย ผมก็บอกไปแล้วว่าเฮียไม่รับแขก เธอก็ยังดึงดันอยากจะเจอเฮียให้ได้ ผมห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง” 

ไอ้ลูกน้องมันหันไปฟ้อง ไอ้คนเป็นเจ้านายมันเลยหันมามองฉัน ฉันที่ยืนจ้องมัน(ด้วยความเคียดแค้น)อยู่ก่อนแล้ว 

“เธออ่ะเหรอ” 

มันมองฉันอย่างพินิจพิจารณาตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สองสามวิก่อนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่สายตากับท่าทางบอกเลยว่าโคตรกวนตีน 

“โทษทีนะ ถ้าสนใจสมัครมาอยู่ในคอลเลคชั่น เอาไว้มาใหม่วันหลังละกัน วันนี้ฉันไม่ว่าง” 

ไม่ว่าง? เดี๋ยวนะ นี่มันพูดอะไรของมัน แล้วไอ้ที่สมัครไปอยู่ในคอลเลคชั่นนี่คือไร ไอ้หมอนี่คือคิดจะหลงตัวเองไปถึงไหนกัน

“นายพูดอะไรของนายห้ะ เข้าใจอะไรผิดป่ะ ที่ฉันมาเพราะฉัน...”

“ไอ้แบรด ส่งแขก” 

มันแทรกฉันทั้งๆที่ฉันยังพูดไม่ทันจบเลย ว่าที่ฉันมาเพราะฉันจะมาพูดเรื่องน้ำฟ้า ไม่ใช่มาสมัครเป็นผู้หญิงของมัน แล้วพอมันพูดจบนะ มันก็หันหลังเดินไปเลย ประมาณว่าไม่สนใจฉันอีกเลย

“เห้ยนาย เดี๋ยวก่อนดิ นาย! นาย!!!” ฉันตะโกนตามหลังแล้วทำท่าจะเดินตาม ก็ฉันยังไม่ทันได้เคลียร์อะไรกับไอ้เจมส์อะไรนั่นเลยนี่ แล้วเรื่องอะไรฉันจะยอมกลับง่ายๆ ไม่มีทาง ก็บอกแล้วไงว่าฉันจะลากคอมันไปขอโทษน้ำฟ้าเพื่อนฉัน

“คุณครับ ไม่ได้ยินหรือไงที่เฮียบอก” โอ๊ย! บ้าจริง! ไอ้พวกลูกน้องของมันดันมาขวางฉันเอาไว้อีกแล้ว

“ได้ยิน แต่ไม่สน มีไรป่ะ!” ฉันเชิดหน้าเถียงกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว

“มีครับ เพราะพวกผมจะไม่เกรงใจคุณอีก ในเมื่อพวกผมถือว่าได้เตือนคุณไปแล้ว แล้วเฮียก็พูดชัดแล้วว่าวันนี้เฮียไม่ว่าง ให้พวกผมจัดการส่งแขก เพราะฉะนั้น พวกมึง จัดการส่งคุณผู้หญิงคนนี้ให้ถึงหน้าประตู” ไอ้คนที่เหมือนจะชื่อแบรดมันบอกฉันแล้วหันไปสั่งลูกน้องมันเสียงเข้ม

“ครับ” ไอ้พวกนั้นพยักหน้าแล้วพากันเข้ามาล็อคแขนฉันทั้งซ้ายทั้งขวา ทำเหมือนกับว่าฉันเป็นนักโทษ ซึ่งมันใช่เหรอ!!?

“ว้ายพวกนาย! ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน!” ฉันพยายามขัดขืนพร้อมทั้งแหกปากโวยวายเสียงดังลั่นอย่างไม่อายไอ้อีหน้าไหนทั้งนั้นแหละ ก็เล่นมาทำป่าเถื่อนกันแบบนี้ ใครมันจะไปยอม!

แต่!!! ถึงจะแหกปากจนเสียงดังลั่นผับขนาดนี้ พวกมันก็ยังไม่ยอมปล่อยฉัน แถมยังฉุดกระชากลากถูฉันมาจนถึงหน้าผับจนได้ ในขณะที่ฉันก็ขัดขืนโวยวายมาตลอดทาง

“ฉันบอกให้ปล่อยไง ปละ...โอ๊ย!” พวกมันผละฉันออกอย่างแรง จนฉันตั้งตัวไม่ทัน เลยเล่นเอาทรงตัวแทบไม่อยู่

“นี่พวกนาย!!!” 

“กลับไปได้แล้วครับ แล้วอย่าคิดจะเข้าไปก่อกวนหรือสร้างความวุ่นวายในผับอีก ไม่อย่างนั้นพวกผมคงต้องจับคุณโยนเข้าตะรางแทนการโยนออกนอกผับ ข้อหาก่อความวุ่นวาย” 

ฉันตั้งใจจะแหกปากเอาเรื่อง แต่ไอ้แบรดอะไรนั่นมันก็แทรกพูดขึ้นมาซะก่อนอย่างไม่สนใจอาการโมโหจนหน้าดำหน้าแดงของฉันเลย จากนั้นมันก็หันไปหาคนของมัน

“พวกมึงเฝ้าเอาไว้ อย่าให้หลุดเข้าไปได้อีก”

“ครับพี่แบรด” 

ลูกน้องมันตอบรับคำสั่ง ไอ้แบรดอะไรนั่นมันเลยเหลือบมองฉันอีกครั้งก่อนเดินกลับเข้าผับไป พอฉันจะเดินตามเข้าไปด้วย ไอ้ลูกน้องมันก็ขยับมาขวางฉันไว้ทันที สีหน้าแต่ละคนก็โคตรโหดเลย 

แล้วแบบนี้ฉันจะมีทางเลือกอย่างอื่นเหรอ นอกจากยืนกัดฟันเจ็บใจอยู่ตรงนี้ ในเมื่อฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าถึงใจฉันจะสู้แค่ไหน แต่ในความเป็นจริง ฉันก็คงจะฝ่าไอ้พวกลูกน้องร่างควายพวกนี้ไปไม่ได้ 

แต่ถ้าคิดว่าคนอย่างลิลลี่จะยอมแพ้แค่นี้ บอกเลยว่าพวกมันคิดผิด! ใช่แล้วล่ะ ในเมื่อวิธีนี้ใช้ไม่ได้ ก็ใช่ว่าวิธีอื่นจะไม่มี!

#Lily End