PLAYBOY GUY 3

-JAMES-

“ไง เรียบร้อยดีป่ะ” 

พอไอ้แบรดมันเคาะประตูแล้วเปิดเข้ามา ผมก็เงยหน้าขึ้นไปถามมัน เออ ลืมบอก ไอ้แบรดมันเป็นคนสนิทของเฮียดีนอ่ะ แล้วก็เป็นผู้จัดการของผับ เป็นคนที่คอยดูแลความเรียบร้อยของผับนี้มานานแล้ว เรียกได้ว่าเป็นคนที่เฮียดีนไว้ใจมากที่สุดคนนึงเลยก็ว่าได้ 

ส่วนเรื่องที่ผมถามมันไป ก็คือเรื่องที่เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆเมื่อกี้นี้ แบบประมาณว่าเมื่อกี้ผมนั่ง(เซ็ง)อยู่ในห้องทำงานเฮียดีน แล้วอยู่ๆก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากข้างนอกดังเข้ามาถึงในห้อง ผมรำคาญเลยเดินออกไปดู ถึงได้รู้ว่ามีผู้หญิงคนนึงอยากมาเจอผม แต่เพราะผมจำต้องทำตามคำสั่งเฮียดีนไง เลยจำต้องไล่ผู้หญิงคนนั้นกลับไป แบบว่าต้องจำใจไม่รับแขก(ทั้งที่อยากรับใจแทบขาด) ผู้หญิงอะไร ทั้งหุ่นทั้งรูปร่างหน้าตา แม่งโคตรน่าขย้ำชะมัด

“เรียบร้อยครับเฮีย”

“เออดี แต่จะว่าไปก็เสียดายยัยนั่นเหมือนกันว่ะ โคตรตรงสเปกกูทุกอย่างเลย นี่ถ้าไม่ติดกับว่าเฮียดีนขู่กูเอาไว้นะ กูจัดไปละ คงไม่ข่มใจไล่กลับไปหรอก” 

ผมบอกไอ้แบรดไปตามตรง ยัยนั่นตรงสเปกผมทุกอย่าง แถมมาให้เคี้ยวถึงที่ แล้วอย่างผมอ่ะเหรอจะไม่เคี้ยว แต่ก็อย่างที่บอก ว่าวันนี้ผมเคี้ยวใครไม่ได้ ผมไม่อยากมีปัญหากับเฮียดีน แล้วถ้าถามว่าผมรู้ได้ไงอ่ะเหรอ ว่ายัยนั่นมาหาผมเพราะอยากจะมาให้ผมเคี้ยว คำตอบคือ เพราะผู้หญิงส่วนใหญ่ที่มาหาผมก็ต้องการจะมาเป็นผู้หญิงในคอลเลคชั่นของผมกันทั้งนั้นแหละครับ ที่พูดนี่ผมไม่ได้หลงตัวเองหรอกนะ แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ

“ไม่ต้องเสียดายหรอกครับเฮีย เพราะเธอต้องมาหาเฮียอีกแน่”

“อะไรทำให้มึงคิดแบบนั้นวะ” ผมขมวดคิ้วมองไอ้แบรดอย่างไม่เข้าใจ ว่าทำไมมันถึงดูมั่นใจขนาดนั้น

“ก็ท่าทางของเธอไงครับ ดูท่าทางเธออยากจะเจอเฮียมาก ยังไงๆ เธอก็ต้องมาหาเฮียอีกแน่ครับ เฮียเตรียมเปิดห้องรอไว้ได้เลย” มันยังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือผมเหยียดยิ้มมุมปากออกมาพร้อมสายตาร้ายกาจแกมพอใจ

“เออ เป็นอย่างนั้นก็ดีว่ะ แล้วกูจะตั้งหน้าตั้งตารอ”...😏.

#James End

-LILY-

“คราวนี้แหละ ฉันจะต้องได้คุยกับนาย!”

ฉันลงทุนขับรถตามไอ้เจมส์อะไรนั่นมาถึงคอนโด ก่อนจะจอดรถแล้วแอบตามมันขึ้นมาถึงหน้าห้อง ใช่ ไอ้วิธีอื่นของฉันที่ฉันว่า มันก็คือวิธีนี้แหละ คือ(ซุ่ม)รอให้ไอ้เจมส์มันออกมาจากผับแล้วขับรถตามมันมา ฉันใจร้อน อยากลากคอมันไปขอโทษน้ำฟ้าซะเดี๋ยวนี้ เพราะฉะนั้นเรื่องรอให้ถึงพรุ่งนี้อ่ะเหรอ เลิกคิดไปได้เลย

ติ๊งต่อง!!!

ฉันกดกริ่งหน้าห้องมัน ก่อนจะกดรัวๆเพราะมันไม่ยอมมาเปิดประตูสักที

“ไอ้บ้าเจมส์นะไอ้บ้าเจมส์ หูหนวกหรือไง ทำไมถึงไม่ยอมมาเปิดสักที!”

ติ๊งต่องๆๆๆๆๆ!!!!!

ฉันก่นด่ามันไปพลางกดกริ่งรัวๆเหมือนเดิมไปพลาง กดจนกริ่งจะพังอยู่แล้วมั้ง ก็มันยิ่งกดยิ่งโมโห ไอ้หมอนั่นหูดับไปแล้วหรือไง ถึงไม่มีวี่แววว่าจะมาเปิดประตู

“เฮ้! จะกดอะไรนักหนาวะ เปิดไม่ทันเว้ย...เธอ!!?” จู่ๆประตูก็พลันเปิดออกพร้อมกับเสียงหงุดหงิดไม่พอใจ ก่อนมันจะเปลี่ยนอารมณ์แทบไม่ทันเมื่อเงยหน้าขึ้นมามองแล้วเห็นว่าเป็นฉัน

“นี่มาได้ไงอ่ะ” มันถามฉัน ดูเหมือนมันจะทั้งตกใจทั้งแปลกใจ ดูจากสีหน้าแววตาและท่าทางของมันอ่ะนะ

“ฉันตามนายมา”

“ตามมา?”

“เออ! ก็บอกแล้วไงว่าฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”

“อ้อ! เรื่องที่อยากสมัครมาอยู่ในคอลเลคชั่นของฉันอ่ะเหรอ นี่เธออยากนอนกับฉันจนอดทนรอวันหลังไม่ไหว จนถึงขนาดกับต้องลงทุนตามฉันมาถึงคอนโดเชียว?” มันเอียงหน้ามองฉันแล้วยิ้มมุมปากแบบเหยียดๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้ฉันอีกนิดแล้วมองฉันนิ่งกว่าเดิม และรอยยิ้มเหยียดของมันยังอยู่

“ถามจริง อยากนอนกับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ”

“ทุเรศ! ความคิดอกุศล ฉันไม่ได้อยากนอนกับนาย อย่าคิดนะ ว่าผู้หญิงทุกคนบนโลกใบนี้จะเห็นนายเป็นเทพบุตรไปหมด เพราะอย่างน้อยๆก็ฉันคนนึง ที่เห็นนายเป็นไอ้ผู้ชายสารเลว นรกส่งมาเกิด เป็นไอ้ซาตานในร่างคน!” 

“เห้ย อะไรวะ จู่ๆก็มาด่า ไม่พอใจที่ฉันพูดก็บอกกันดีๆก็ได้ป่ะ ไม่เห็นต้องด่ากราดอย่างกะฉันไปฆ่าพ่อเธอตาย ทั้งๆที่ฉันไม่เคยรู้จักเธอด้วยซ้ำ”

“นายไม่รู้จักฉันแต่ฉันรู้จักนาย รู้จักดีด้วยว่านายมันเลว ทั้งเลวทั้งเหี้ย สนุกมากรึไงห้ะ ที่ฟันผู้หญิงแล้วทิ้งอ่ะ จิตใจทำด้วยอะไร หรือว่าจิตใจมันไม่มี เพราะถ้ามี นายคงไม่ทำ อย่างนาย ถ้าเทียบกับหมา หมามันคงยังดีซะกว่า!!!” ฉันตวาดออกไปเสียงดังกว่าเดิม

“เห้ยเธอ!!!” ดูเหมือนมันเองก็ของขึ้นขึ้นมาด้วย เพราะมันกระทืบเท้าเข้าหาแล้วถลึงตาใส่ฉัน

“เหี้ยอะไรของเธอวะ ฟันผู้หญิงแล้วทิ้งอะไร อธิบายมาให้ชัดๆดิ๊ ไม่ใช่ด่าปาวๆมาแต่น้ำๆ แต่เนื้อหาแม่งไม่มี กล่าวหากันลอยๆแบบเนี้ย ระวังจะหน้าแหกหมอไม่รับเย็บนะครับ!”

“อ๋อ อยากได้แบบชัดๆใช่ป่ะ เพราะแค่นี้ผู้ชายสารเลวหน้าตัวเมียแถมยังสมองกลวงอย่างนายคงฟังไม่เข้าใจ”

“นี่เธอ!”

“ก็ได้ เดี๋ยวฉันจะอธิบายให้ฟัง ผึ่งหูฟังให้ชัดๆแล้วกัน!” ฉันกัดฟันถลึงตาบอกมัน ก่อนทำท่าจะเปิดปากสาธยายอย่างเตรียมจะระเบิดอารมณ์เต็มที่

“เอ่อ น้องครับ ขอโทษนะครับ ช่วยเสียงเบาๆกันหน่อยได้มั้ย คือพี่จะนอน” แต่ฉันไม่ทันจะได้ทำอย่างที่ตั้งใจ ข้างๆห้องเขาก็เปิดประตูออกมาขัดจังหวะซะก่อน

“เอ่อ ขอโทษทีครับ” 

“ว้าย!” 

ไอ้เจมส์มันหันไปยิ้มขอโทษขอโพย (ไม่น่าเชื่อว่าสารเลวอย่างมันจะมีมารยาทแบบว่ารู้จักเกรงใจคนอื่นกับเขาด้วย) ก่อนมันจะกระชากแขนฉันให้เข้าห้องมันมาแล้วจัดการปิดประตูเสร็จสรรพ ไอ้คนไม่ทันตั้งตัวอย่างฉันก็แม่งตกใจอ่ะดิ

“ทำไรของนายเนี่ย! ปล่อยนะ!” ฉันสะบัดมือมันออกก่อนถอยห่างออกมา 

“ถามได้ทำอะไร ไม่เห็นหรือไงว่าข้างห้องเขาออกมาบอกว่าเราเสียงดัง เธอหน้าด้านไม่รู้สึกอะไรที่โดนด่าอ่ะฉันเข้าใจ แต่ฉันไม่เอาด้วยหรอกเว้ย ฉันไม่หน้าด้านพอที่จะรอให้เขาออกมาด่ารอบสอง!”

“นี่นาย! นายด่าว่าฉันหน้าด้านเหรอ!”

“หูก็ไม่หนวกนี่ ได้ยินว่าไงก็อย่างงั้นแหละ”

“นี่นาย!”

“เอาล่ะ ทีนี้มีอะไรจะอธิบายก็พูดมา เสร็จแล้วก็รีบๆไสหัวไป ฉันเบื่อหน้าเธอเต็มทน” มันแทรกฉันพูดอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วมันคิดว่าฉันสบอารมณ์นักเหรอ ฉันเองก็เกลียดขี้หน้ามันเหมือนกันแหละ

“แล้วคิดว่าฉันอยากเห็นหน้านายนักเหรอ แต่ที่ฉันต้องมาเพราะมันจำเป็น และนายอยากรู้มากใช่มั้ยว่าเพราะอะไร ได้ ฉันจะอธิบายให้นายฟังเดี๋ยวนี้”

“งั้นก็รีบพูดมา”

“ที่ฉันมา เพราะเรื่องน้ำฟ้า!”

“น้ำฟ้า?” ดูมันทำหน้าดิ เหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยที่ได้ยินชื่อคนที่มันเพิ่งหักอกไปสดๆร้อนๆ

“ใช่ นายทำร้ายน้ำฟ้าเพื่อนฉัน นายหักอกน้ำฟ้าจนน้ำฟ้าคิดสั้น ดีนะที่อีต้าไปช่วยมันไว้ทัน ไม่งั้นน้ำฟ้ามันคงตายเพราะกินยาเกินขนาดไปแล้ว!!!” ฉันระเบิดอารมณ์ออกไป ยิ่งนึกถึงอาการของน้ำฟ้า ฉันก็ยิ่งโกรธแค้นมัน ในขณะที่มัน ขนาดมันได้ยินขนาดนี้แล้ว มันก็ยังนิ่ง เหมือนไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร

“ก็ดีที่ไม่ตาย” ก่อนจะมีเสียงราบเรียบออกมาจากปากมัน เดี๋ยวนะ นี่เหรอคำพูดที่ออกมาจากปากผู้ชายที่เพิ่งรู้ว่าเพิ่งเกือบจะทำให้คนๆนึงต้องตายด้วยฝีมือของมัน หรือว่าฉัน ฉันจะหูฝาด

“นะ...นาย นายว่าอะไรนะ”

“ฉันบอกว่าดีที่ไม่ตาย แต่ถ้าตายก็คงช่วยอะไรไม่ได้ ในเมื่อเพื่อนเธอโง่เอง”

“เลว! นายพูดแบบนี้ออกมาได้ไง! ทั้งๆที่ทั้งหมดนี้ต้นเหตุมันก็เป็นเพราะนาย ถ้าไม่โดนนายบอกเลิก น้ำฟ้าก็คงไม่คิดฆ่าตัวตาย แล้วนายยังจะไปโทษน้ำฟ้าอีกเหรอ นายไม่รู้สึกผิดอะไรเลยเหรอ ไม่สนเลยเหรอว่าน้ำฟ้าจะเป็นจะตาย”

“ทำไมฉันต้องสน แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกผิด ในเมื่อทั้งหมดมันเป็นการตัดสินใจของเพื่อนเธอ เพื่อนเธอเองที่เป็นคนรับไม่ได้ ทั้งๆที่ตกลงกันแล้วตั้งแต่แรก เพื่อนเธอเองที่เป็นคนที่ไม่ยอมเข้าใจ”

“ตกลงกันแล้วตั้งแต่แรก?”

“ใช่ ฉันกับน้ำฟ้าตกลงกันแล้วก่อนที่จะคบกัน ว่าถ้าวันไหนที่ฉันอยากจบก็คือจบ ถ้ารับข้อนี้ไม่ได้ก็ไม่ต้องคบ แล้วเพื่อนเธอก็ตกลง แต่พอเอาเข้าจริงเพื่อนเธอกลับงี่เง่า แล้วแบบนี้ใครกันแน่ที่ผิด ถ้าเพื่อนเธอจะต้องตายจริงๆ ก็ไม่ใช่เพราะฉันหรอก แต่ตายเพราะความโง่แล้วก็งี่เง่าของตัวเองต่างหาก เพราะถ้าไม่โง่ ก็คงไม่คิดสั้นเรื่องอกหักแค่นี้หรอก”

“แต่นั่นก็เพราะน้ำฟ้ารักนายมาก”

“รักหรือโง่ โตก็โตแล้ว แยกแยะไม่ได้หรือไง เรื่องแค่นี้ถ้าคิดไม่ได้ ก็ตายๆไปซะเหอะดีแล้ว”

“นี่นาย!”

“ทำไม”