LOGINTiffany’s POVTahimik.Pero hindi ito yung tahimik na payapa.Ito yung tahimik na parang may sasabog anumang segundo.Nakatayo sa harap ko si Isabella. Matigas ang tindig niya. Perpekto ang mukha. Kontrolado ang emosyon.Pero kita ko.Galit.Takot.At higit sa lahat ang pagkataranta.Hindi ako tumayo.Hindi ako umatras.Hindi na.Hindi na ako yung babaeng kayang balewalain. Lalo na kung alam kong tama ang pinaglalaban ko.“Sabihin mo kung sino ako sa kanya.”Mahina ang boses ko.Pero diretso.Walang panginginig.Saglit siyang natahimik.Kita ko kung paano siya nag-isip.Kung paano niya pinili ang susunod niyang galaw.“Walang dapat ipaliwanag,” sagot niya, malamig. “Hindi siya importante.”Parang may kumurot sa dibdib ko.Pero hindi ako nagpakita.Hindi ako bumigay.Bago pa ako makasagot napahawak si Javier sa ulo niya.“Javier?” sabay naming tawag.At doon napatingin ako kay Isabella.Sandali lang.Pero sapat.Pareho kaming may karapatan.At yun ang hindi niya matanggap.“Stop.”Mahi
Scarlett’s POVHindi ito dapat nangyayari.Hindi ganito kabilis.Hindi ganito kadali.Mahigpit kong hinawakan ang phone ko habang nakatitig sa screen sa litrato na kakasend lang.Isang café.Isang mesa.Dalawang tao.Cyanne Javier.Magkaharap.Magkalapit.At higit sa lahatmagkasama.Nanlamig ang buong katawan ko.Hindi ko na kailangan ng audio.Hindi ko na kailangan marinig ang usapan nila.Sapat na ang itsura nila.Sapat na ang paraan ng pagtingin ni Javier sa kanya.Hindi iyon tingin ng isang lalaki na hindi kilala ang kaharap niya.At kung anuman ang sinabi ni Cyanne—huli na.“Damn it…”Napahigpit ang hawak ko sa phone.Hindi ito pwedeng umabot sa ganito.Hindi ko hinayaan ang lahat ang plano, ang kasinungalingan, ang pagtakip—para lang bumalik siya.Para lang mabawi niya ulit ang anak ko.Agad kong pinindot ang pangalan sa contacts.Isabella.Isang ring pa lang—sinagot na niya.“Mom?”Kalma.Walang kaalam-alam.Lalong uminit ang dugo ko.“Nasaan ka?” direkta kong tanong.Nag
Tiffany’s POVHindi na ito ang sandaling pwede ko pang takasan.Matagal ko nang hinihintay ang tanong na iyon.At ngayon na nandito na—ako naman ang natatakot sumagot.Tinitigan ko siya.Si Javier.Ang lalaking minsan kong minahal…at ang lalaking ngayon ay nakatingin sa akin na parang estranghero—pero hindi buo.May kulang.At pareho naming nararamdaman iyon.“Because there was.”Narinig ko pa rin ang sarili kong boses.Mahina.Pero wala nang atrasan.Naningkit ang mata niya.“Then who did it?”Diretso.Walang paligoy-ligoy.Ganito siya dati.Ganito siya kapag gusto niya ng totoo.Huminga ako nang malalim.Hindi sapat ang kalahating katotohanan.Pero hindi rin sapat ang lakas ko para ibigay lahat.Hindi pa.“Javier…” mahina kong simula.Pero bago ko pa matapos—“Don’t,” putol niya agad.Mas madiin.Mas matalim.“Don’t say my name like that unless you’re going to tell me everything.”Napahigpit ang hawak ko sa gilid ng mesa.Masakit.Pero tama siya.Wala na kaming lugar para sa kala
Javier’s POV“I’m going to find out.”Narinig ko pa rin ang sarili kong boses kahit wala na si Isabella sa silid.At sa unang pagkakataon…hindi ako natakot sa sagot.Mas natakot ako sa posibilidad na wala akong gawin.Napatingin ulit ako sa litrato sa kamay ko.Ako.At si Cyanne.Walang duda.Hindi iyon basta picture lang.Kung paano ko siya yakapinhindi iyon peke.Hindi iyon pwersado.It was real.Ramdam ko kahit hindi ko maalala.At iyon ang mas nakakabaliw.Dahan-dahan kong ibinaba ang litrato sa mesa, pero hindi ko binitawan ang folder.May laman pa ito.Kailangan kong malaman.Ngayon na.Agad.Binuksan ko ulit ang folder, mas maingat na ngayon.Hindi na ako basta naghahanap.Iniisa-isa ko.Pinag-aaralan.Pinipilit intindihin.At doon ko nakita.Isang dokumento.Medical record.Kumunot ang noo ko habang binabasa.Date.Ilang buwan na ang nakalipas.Diagnosisnapahinto ako.Traumatic brain injury.Nanlamig ang kamay ko.Accident.Iyon ang sinabi ni Isabella.So this part is true.
Isabella’s POVHindi ko inaasahan na aabot ito sa ganito kabilis.Tahimik ang buong bahay, pero ramdam ko pa rin ang bigat ng hangin matapos ang pag-uusap namin ni Javier.“Should I?”Paulit-ulit sa isip ko ang tanong niya.At sa unang pagkakataon matapos ang napakatagal na panahon…nagduda siya sa akin.Napapikit ako sandali, pinipilit kontrolin ang paghinga ko.This is not good.Hindi dapat siya nagdududa.Hindi pa.Hindi habang hindi pa kumpleto ang lahat.Dahan-dahan akong lumakad papunta sa study room.Alam ko kung nasaan siya.At alam ko rin kung ano ang posibleng makita niya.Pagdating ko sa pintuan, bahagya itong nakaawang.Hindi ko agad binuksan.Sa halip, nanatili ako roon, nakikinig.Tahimik.Masyadong tahimik.Kaya itinulak ko ang pinto.At doon ko siya nakita.Nakatayo sa gitna ng silid.Hawak ang folder.At sa kamay niyaang litrato.Nanlamig ang buong katawan ko.So he found it.Mas maaga kaysa sa inaasahan ko.“Javier…”Mahina ang boses ko, pero sapat para marinig niya
Javier’s POVHindi ako mapakali.Ilang minuto na ang lumipas simula nang umalis si Cyanne pero parang naiwan pa rin ang presensya niya sa paligid. Parang may kulang. Parang may iniwang tanong na ayaw magpahinga sa utak ko.“Then start asking the right people.”Paulit-ulit sa isip ko ang mga salitang iyon.Napahigpit ang hawak ko sa baso sa harap ko.Anong ibig niyang sabihin?At bakit pakiramdam ko… hindi lang siya basta nagsasalita?I exhaled sharply, pinipilit pakalmahin ang sarili ko.This is ridiculous.Kung may dapat akong malaman, matagal ko na sanang alam.Right?Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko, may kung anong kumikirot sa likod ng utak ko. Isang pakiramdam na hindi ko maipaliwanag.Parang may pilit akong inaalala…pero hindi ko mahawakan.Napapikit ako sandali.At doon ko naramdaman.Isang saglit na imahe.Isang babae.Nakatalikod.Mahaba ang buhok, hinahangin—“Javier?”Bigla akong napamulat.Nawala.Agad.Parang hindi kailanman nangyari.Napamura ako na
Veronica’s POVHindi ako mapakali buong maghapon.Alam na nila.Alam na ng mga Villamor na may anak kami.Kanina pa ako pabalik-balik sa sala. Hindi ko alam kung uupo ba ako o tatayo. Parang anumang gawin ko, hindi mababawasan ang bigat sa dibdib ko.“Veronica,” mahinang tawag ng asawa ko. “Halika
Javier’s POVHindi ko alam kung ilang beses akong nagmura sa loob ng kotse habang nakatigil sa trapiko. Bawat segundo ay parang sinasadya akong pahirapan.Si Cyanne… mag-isa siya ngayon.Mas lalo akong nababagabag sa ideyang hindi niya ako tinawagan. Bakit hindi niya ako sinabihan? Hindi ba niya ak
Cyanne’s POVNagising ako dahil sa kakaibang katahimikan.Hindi ‘yung tahimik na payapa… kundi ‘yung tahimik na parang may pumipigil.Lumabas ako ng kwarto at agad ko silang nakita sa sala—si Javier, ang mga magulang niya, at si Veronica. Lahat sila nakatayo. Lahat sila tahimik.Parang may naputol
Cyanne’s POVTahimik ang buong bahay.Amoy ng kandila at bulaklak ang bumabalot sa paligid. Nakaputi ako, nakatayo sa harap ng kabaong ni Mama. Nanginginig ang mga kamay ko habang inaayos ko ang laylayan ng damit niya.Hindi pa rin ako makapaniwala.Parang anumang oras, bubukas ang mga mata niya at







