Chapter 05

-Willa-

“Alexander!” marahas ko siyang itinulak palayo sa akin, pero agad niyang hinawakan ang batok ko upang pigilan akong ilayo ang mukha ko sa kanya.

Nalalasahan ko sa halik niya ang pait ng alak na may halong mint, na para bang katatapos lang niyang magsipilyo bago muling uminom ng alak. 

Kakaiba ang kombinasyon ng dalawa, ngunit hindi ko maitatangging may kakaibang epekto iyon sa akin.

Hindi ko rin maintindihan kung ano ang nagtulak sa akin para gantihan ang halik niya. Maybe it was because of how soft his lips felt against mine. Or perhaps it was because of how undeniably handsome he was.

Pwede ring dahil naaawa ako sa kanya. Pareho kasi kami ng sitwasyon. Pareho kaming niloloko ng sarili naming mga asawa, at marahil, sa sandaling iyon, pareho naming hinahanap ang kaunting ginhawa sa piling ng isang taong nakakaunawa sa sakit na pinagdaraanan namin.

But this is absolutely wrong!

Mali na nga ang ginagawa ng mga asawa namin, bakit naman kami gagaya pa sa kanila? Kung itutuloy namin ito, hindi na rin kami naiiba sa kanila. Pare-pareho na lang kaming manloloko!

Napagtanto kong unti-unti nang lumalalim ang halik sa akin ni Alexander. Ramdam ko ang paghigpit ng pagkakahawak niya sa batok ko habang idinidikit pang lalo ang katawan sa akin.

Pati ang dila niya ay pinipilit na ring pumasok sa loob ng bibig ko.

Teka, asawa niya ang best friend ko, pero bakit ganito siya humalik sa akin? Bakit parang napakasarap ng bawat dampi ng mga labi niya sa akin?!

Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Dapat ay itinulak ko na siya palayo sa unang pagkakataon pa lang na inilapit niya ang mga labi niya sa akin. 

Pero bakit tila may bahagi sa akin na ayaw siyang pakawalan? Bakit, sa kabila ng lahat ng dapat kong isaalang-alang, hinayaan kong madala ako ng sandaling iyon?

Pinilit kong mag-ipon ng lakas at buong puwersa ko siyang itinulak palayo sa akin. “Get away from me!”

Nang tuluyan kaming magkalayo, pareho kaming hinihingal. Ilang sandali kaming nanatiling tahimik habang nakatitig sa isa't isa. 

Para bang pareho kaming hindi makapaniwala sa nangyari. Wala ni isa sa amin ang agad nakapagsalita, at tanging mabilis naming paghinga lamang ang maririnig sa loob ng silid.

“I’m sorry. I…” Natigilan si Alexander, tila hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang sarili o kung anong mga salitang dapat niyang sabihin upang maipaliwanag ang ginawa niya sa akin.

Napasuklay na lang siya sa buhok niya gamit ang kanyang mga daliri.

“It’s okay. I’m sorry din,” nakayuko kong sagot.

Hindi ko alam kung nagsosorry ba ako dahil itinulak ko siya palayo o dahil, sa kabila ng lahat, gumanti rin ako ng halik sa kanya. 

Hindi ko rin alam kung bakit pakiramdam ko ay wala akong karapatang magalit sa kanya gayong ako mismo ay hindi rin naman agad umiwas.

Hindi ko na alam. Siguro, pareho.

Ang gulo-gulo na ng isip ko. Para bang ilang segundo lang ang lumipas, pero napakaraming bagay na ang nangyari sa pagitan naming dalawa. 

Ngayon ko lang din napagtanto na ako pala mismo ang humila sa kamay niya at pumigil sa kanya nang akmang pumasok siya sa banyo. 

Hindi ko rin alam kung ano ang pumasok sa isip ko para gawin iyon. Gusto ko lang namang itanong yung tungkol sa promotion ni Kiefer.

Pero ngayong medyo lumilinaw na ang isip ko, si Alexander na ang bahala sa kanya kung ipopromote ba niya ito o hindi, pero hinding-hindi ko ipapagamit ang katawan ko sa kanya.

“Sige na. You can take a shower now. Magpapahinga na ako.” sabi ko sa kanya nang hindi pa rin makatingin ng diretso sa kanyang mga mata.

Para kasi siyang nanghihigop kung makatingin. Kainis!

Nang akmang hihiga na ulit ako sa kama, bigla ulit siyang nagsalita.

“Don’t you want to take a shower too?” tanong niya.

Bahagya akong napanganga at napatingin sa kanya. 

“I mean… baka gusto mong mauna.”

“Wala akong damit na pamalit,” matipid kong sagot.

“Maraming damit si Stacy dito. Do you want to borrow some?”

Umiling ako.

Noon siguro, noong itinuturing ko pa siyang kaibigan at wala pa akong nalalaman tungkol sa pagtataksil nila ni Kiefer sa amin, hindi ako magdadalawang-isip na manghiram ng damit sa kanya. 

Tutal, ilang beses na rin naman akong nakitulog sa bahay nila at hindi naging problema sa akin ang paggamit ng mga gamit niya.

Pero iba na ngayon. Ngayong alam ko na ang lahat, hindi ko maiwasang makaramdam ng pagkasuklam sa tuwing naiisip ko silang dalawa. 

Hindi ko na kayang isuot ang kahit anong damit na pag-aari niya, lalo na't alam kong hindi ko na maituturing na kaibigan ang babaeng ‘yon.

“Ayoko. Pwede bang damit mo na lang ang hihiramin ko? Nandidiri ako sa kanya.” diretsahan kong sagot.

Tumayo ako mula sa kama, pero pagkatayong-pagkatayo ko bigla na lamang umikot ang paningin ko. 

Napahinto ako at sinubukang kumapit sa kung saan, pero tila nawawalan ng lakas ang mga tuhod ko.

Mabilis naman akong nasalo ni Alexander bago pa ako tuluyang matumba.

“Willa…” mahinang bulong niya nang muli na namang magkalapit ang aming mga mukha. “Be careful.”

Napatingin ako sa mga mata niya. May kakaibang lambing sa paraan ng pagkakatingin niya sa akin. Para bang nag-aalala talaga siya sa kalagayan ko.

Tumango lamang ako bago dahan-dahang kumalas sa pagkakahawak niya. Hindi ko na hinintay na may sabihin pa siya at mabilis akong pumasok sa banyo.

Agad kong isinara ang pint0 at ilang segundo muna akong sumandal doon. Napapikit ako at malalim na napabuntong-hininga habang pilit na inaayos ang magulong isip ko.

Ano bang nangyayari sa akin?

Hindi dapat ako nagpapadala sa ganitong sitwasyon. Asawa siya ng best friend ko, kahit pa hindi ko na alam kung karapat-dapat bang tawagin iyong pagkakaibigan pagkatapos ng lahat ng ginawa nila sa akin.

Pero hindi pa rin nagbabago ang katotohanang may asawa si Alexander.

Napailing ako at nagpasyang huwag nang pag-isipan pa iyon. Hindi ko na dapat dagdagan ang mga problemang kailangan kong harapin.

Agad kong hinubad ang suot kong damit, pero sa kasamaang-palad, hindi ko maabot ang zipper nito sa likod.

Ilang beses kong sinubukang abutin iyon, pilit na iniikot ang braso ko sa likuran habang bahagyang itinataas ang balikat ko. Pero kahit anong pilit ko, hindi talaga maabot ng mga daliri ko ang maliit na zipper.

“Seriously?” bulong ko sa sarili habang napapangiwi sa inis.

Napabuntong-hininga na lamang ako.

Wala akong ibang pagpipilian kundi ang lumabas muli ng banyo at humingi ng tulong sa boss ng asawa ko, na asawa ng best friend ko.

Dahan-dahan kong binuksan ang p***o at sumilip sa loob ng kwarto. Nakita kong nakatayo si Alexander sa harap ng closet habang tila naghahanap ng damit na maaari kong isuot.

Nang marinig niya ang pagbukas ng p***o, agad siyang napalingon sa akin.

“What is it, Willa?”

Ang sarap talagang pakinggan ng pangalan ko kapag siya ang bumibigkas nito. There was something different about the way he pronounced it, like he added a hint of emphasis and tenderness to every syllable.  

Kahit sa simpleng pagtawag lang niya sa pangalan ko ay napapatingin agad ako sa kanya.

“Ahmm… can you help me with the zipper? Hindi ko kasi maabot,” nahihiya kong pakiusap.

Bahagya kong iniwas ang tingin ko dahil hindi ko alam kung paano sasabihin iyon nang hindi nagmumukhang awkward ang sitwasyon.

“Sorry sa istorbo, Alexander.”

Sandali niya akong tinitigan. Hindi ko mabasa kung ano ang iniisip niya, pero napansin kong saglit na bumaba ang tingin niya bago muling bumalik sa mukha ko.

Pagkaraan ng ilang segundo, tumango siya at ibinaba ang damit na hawak niya bago tuluyang naglakad palapit sa akin.

At sa hindi ko malamang dahilan, bigla na namang bumilis ang tibok ng puso ko.

Napakagat ako sa ibabang labi habang hinihintay siyang lumapit. Sana matapos na lang agad ito. Ayoko nang magkaroon pa ng panibagong dahilan para malito sa nararamdaman ko.

Pumasok ulit kami sa loob ng banyo at sa harap ng malaking salamin ay unti-unti niyang hinila pababa ang zipper ng suot kong dress, at sa buong sandaling iyon ay nakatitig lang siya sa mga mata ko sa repleksyon namin sa salamin

Sa tuwing dumadantay ang balat niya sa likod ko, napapasinghap ako dahil parang napapaso ako sa init na hatid nito sa balat ko.

Nang tuluyan na niyang maibaba ang zipper, hindi ko alam kung anong naisip niya dahil bigla na lamang niyang hinawakan ang magkabila kong balikat na nagpapitlag sa akin.

“Alexander…” bulong ko nang hindi inaalis ang tingin sa kanya sa salamin.

Hindi siya sumagot. Dahan-dahan niyang hinagod ng kanyang mainit na mga palad ang mga balikat ko at saka ibinaba ang mga strap ng suot kong dress.

Hindi ko naman ito hinayaang malaglag dahil mahigpit ang pagkakahawak ko nito sa bandang dibdib.

“Willa…” mahinag sambit ni Alexander, at ang sumunod kong naramdaman ay ang pagdantay ng kanyang namamasang mga labi sa kaliwang balikat ko.

“Alexander, no…” sabi ko bago ako napapikit.

Pero sa halip na bitawan ako, marahas niya akong pinihit paharap sa kanya.

Dahil sa pagkagulat ko, nabitawan ko ang dress ko at tuluyan na nga itong nalaglag sa sahig.

“Alexander…” bago pa ako makapagprotesta, muli niya akong siniil ng halik sa mga labi.