LOGINDemir arkasını dönüp bir şey almak için tekrar çalışma odasına gitti.Kısa süre içinde, Yasemin'i mutlu etme fırsatını iki yüz milyonluk astronomik bir rakamla satın almıştı.Onu beklemek mi?Aklını mı kaçırmıştı?O, evden taşınalı günlerce olmuştu ama Demir hâlâ bunu fark etmişe benzemiyordu.İnsanın eşine karşı bu denli kayıtsız olması için ne kadar büyük bir umursamazlık gerekiyordu?Selin neredeyse sesli bir şekilde gülecekti.Demir'i umursamaya hiç niyeti yoktu; fotoğrafı alıp evden çıktı.Eski BYD'sine tekrar bindiğinde, can sıkıcı bir sorunla karşılaştı: Arabası yine arıza yapmıştı.Marş bir türlü almıyordu.Ne kadar denediyse de araba çalışmamakta direniyordu.İnsanın şansı yaver gitmeyince arabası bile ona karşı geliyordu.Saatine baktı; saat sekizi biraz geçmişti.Selin mecburen arabadan inip kontrol etti ama elinden gelen bir şey yoktu.Demir evden çıktığında bu manzarayı gördü. Selin'in bu arabayı evlendikleri zamanlardan beri kullandığını hatırlıyordu.Kendi arabasına bind
Selin, Demir'in evde olmasını beklemiyordu.Normalde o neredeyse hiç eve uğramazdı.Son zamanlarda ise her gelişinde onunla karşılaşıyordu.Demir gelen sesi duyunca gözlerini kaldırıp Selin'e baktı. Dışarıdan yorgun argın geldiğini fark ederek sordu: "İşlerin bu kadar yoğun mu?"Öyle yoğun olmalıydı ki, son günlerde eve pek uğramıyordu.Konaktakilerin söylediğine göre, Selin günlerdir konağa şifalı yemekler götürmüyormuş.Eskiden Selin, besleyici çorbaları bile bir yolunu bulup onun ofisine gönderirdi.Şimdilerde ise o eski hâlinden eser kalmamıştı.Bunun nedenini çok iyi biliyordu.Her şey yine Yasemin'in yüzündendi.Bu kez Selin, eskisine kıyasla çok daha fazla "dik duruyordu".Selin cevap vermek istemedi ve doğrudan Filiz'e baktı: "Fotoğraf nerede?"Filiz ellerini kurulayıp Demir'in oturduğu yeri işaret etti: "Beyefendinin masasının önünde."Selin o an o aile fotoğrafının Demir'in bilgisayarının hemen yanında durduğunu fark etti.Başka çaresi yoktu, mecburen oraya doğru yürüdü.Eğil
Selin şüpheyle sordu: "Kim?"Kabul odasına geldiğinde Yasemin'i görünce kimin geldiğini hemen hemen anlamıştı.Yasemin bacak bacak üstüne atmış oturuyordu. Bir ses duyunca başını ağır ağır kaldırdı.Selin'in geldiğine hiç şaşırmamıştı; gayet doğal bir dille söze girdi: "Kapora yatırdığın o evi ben beğendim."Selin ona sakince baktı: "Yani?""Fiyatını söyle, ben alacağım." Yasemin hiç lafı uzatmadı.Sanki dünyadaki herkes onun yoluna çıkmak zorundaydı gibi bir özgüven taşıyordu.Selin dudaklarında hafif bir alay tonuyla gülümsedi: "Her şeyi denemek istiyorsun, öyle mi? Bir gün evinin önüne birkaç gübre kamyonu göndersek, onu da tatmak ister misin?"Yasemin'in yüz ifadesi iki saniye boyunca donup kaldı.Bu kadın az önce ona resmen... pislik yemesini mi söylemişti?Kaşlarını çatarak buz gibi bir tonla azarladı: "Ne kadar kaba ve seviyesizsin! Demir'in seni neden beğenmediği belli!""Sadece bir şey soracağım, daireden vazgeçecek misin, geçmeyecek misin?" Yasemin sanki Selin'le pazarlık yap
Camın arkasından içeride oturan Demir ile Yasemin'i açıkça görebiliyordu.Onların karşısında orta yaşlı bir çift ve Selin'in yakından tanıdığı Can oturuyordu.Bu kişilerden üçünü de sık sık görüyordu.Ancak o karı koca...Selin'in biyolojik babası Murat Kaya ve Murat'ın Selin'in annesiyle evliyken yıllarca ilişki yaşadığı Nesrin Kaya'ydı.Ayşe yanına geldiğinde içeride Demir ile Yasemin'i fark edip tükürdü. "Ahlaksızlar!"Ancak kısa sürede Selin'in solgun ve gergin yüzünü fark edince küfür etmeyi bırakıp kolundan tuttuğu gibi onu aceleyle restoranın içindeki masalara götürdü."Boşanmanın eşiğinde olduğun için kendini kötü hissetmen çok normal, bunu anlıyorum. Sonuçta insanın hayatında harcayabileceği yedi yıl öyle az değil."Ayşe çok ince ruhlu biri değildi, elinden geldiğince arkadaşını teselli etmeye çalışıyordu.Selin başını salladı. "Mesele bu değil.""Ya neden?""Yasemin'in üvey babası, aynı zamanda beni on yıl boyunca köyde bırakıp bir kez bile arayıp sormayan öz babam."Selin du
Sonuçta Demir'in o protokolü imzalamasını ev bahanesiyle kandırarak sağlamıştı.Demir'in bu ani "ilgi" gösterisi, doğal olarak Selin'in içine bir miktar tarifi imkânsız bir suçluluk duygusu düşürmüştü.Selin, uzaktan Yasemin'in kendilerine doğru geldiğini görünce, "Hayır," dedi ve ardından lafı değiştirmek istercesine sordu: "Şu an ev bakmam için bana yardım edebilir misin?"Demir ona düşünceli bir bakış attı.Ancak yardım edip etmeyeceğine dair tek bir söz bile söylemedi.Hemen ardından arkalarından Yasemin'in sesi duyuldu: "Demir, gidelim mi?"Selin başını çevirip baktı.Yasemin'in bakışlarında gizli bir hoşnutsuzluk vardı; belli ki Selin'in, sevgilisiyle geçireceği zamanı almasına bozulmuştu.Demir ise neredeyse hiç düşünmeden seçimini yaptı: "Hımm, arabaya binelim."Arkasını dönüp Yasemin'e doğru yürüdü.Hiçbir şey söylememişti ama Selin bunun tam anlamıyla bir reddediş olduğunu çok iyi biliyordu.Ne de olsa Demir, Selin'e ev bakmasında yardımcı olmak için Yasemin'le geçireceği vak
İyi niyetle gelip onu teselli etmeye çalışmıştı. Selin hiç mi iyilik bilmiyordu?Eren kaşlarını çattı.Peşinden gelmesinin ne kadar anlamsız olduğunu kendisi de fark etmişti. Sanki büyülenmiş gibiydim!Selin, Eren'in bu saçmalıklarını kafasına takacak değildi.Aşağı indikten sonra sözde randevusu için ayrılan masaya geçti.Ancak etrafta bekleyen hiç kimse yoktu.Daha önce yukarı gelip randevusunun kendisini beklediğini söyleyen garson tekrar yanına yaklaşarak konuştu: "Selin Hanım, kusura bakmayın, ben sadece yukarıdan aldığım talimatları yerine getirdim."Selin aptal biri değildi; bu dolambaçlı oyunların arkasında ne olduğunu hemen anlamıştı.Büyük ihtimalle bugün ortada öyle hayalî bir "randevu" falan yoktu.Neslihan Hanım bu oyunu bilerek ve isteyerek tezgâhlamıştı.Önce onun Demir'le özel odada karşılaşmasını, ardından birlikte akşam yemeği yemelerini ayarlamıştı.Ardından, ortada olmayan bir erkekten söz ederek Demir'in bir koca olarak biraz olsun kıskanmasını sağlamaya çalışmıştı







