วิศวะหลงรัก :: Episode 2 แอพแชทหาคู่ [100%]

ออกจากร้านไอศกรีมและเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็มองตัวเองในกระจกมัดผมสีดำหยิกลอนเล็กน้อยของตัวเองเป็นมวย ใช้นิ้วเขี่ยผมหน้าม้าที่ตัดเพื่อรับกับใบหน้าเล็กๆ ของตัวเอง ตัดผมทรงนี้แม่ยังชมว่าฉันน่ารักเหมือนตุ๊กตาอาจจะด้วยดวงตากลมโตของฉัน ผิวขาวเนียนละเอียด รูปร่างของฉันถึงจะดูตัวเล็กแต่บางสิ่งบางอย่างที่แม่ให้มาก็ไม่ได้น้อยเลยโดยเฉพาะตรงหน้าอกหน้าใจของตัวเอง

สลัดความคิดเรื่องหน้าตาหรือรูปร่างของตัวเองออกไป ระหว่างที่เดินสวนกับผู้ชายที่จะเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่ก่อนห้องน้ำผู้หญิง สายตาของทุกคนมองฉันเหมือนกับว่าไม่เคยเห็นมาก่อน และนั่นทำให้ฉันหลุบสายตาไม่สบตากับใครทั้งนั้นเป็นผลให้เดินชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งอย่างแรง

ตุ้บ

“จิ๊”

“ขะ ขอโทษค่ะ” ฉันรีบขอโทษขอโพยด้วยการก้มศีรษะให้เขาหลายครั้ง ลอบมองรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีดำขาดๆ รวมไปถึงกางเกงยีนส์ที่เลอะคราบดำๆ อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด

“มีตาก็หัดใช้มันมองทางด้วย”

“ค่ะ ขอโทษนะคะ” น้ำเสียงดุๆ ของเขาทำเอาฉันเกร็งสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างซึ่งสวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูเข้าห้องน้ำไปทันที เขาสูงมากขนาดที่ว่าศีรษะของฉันอยู่ระดับหัวไหล่ของเขาเอง แอบทำหน้าบูดใส่คนที่ไม่รู้จัก บอกเตือนกันดีๆ ก็ได้นี่นาไม่เห็นจะต้องดุฉันขนาดนั้นเลย

กลับมาถึงร้านไอศกรีมก็ยังคงเห็นเพื่อนสองคนกำลังหัวเราะคิกคักชอบใจอะไรบางอย่าง แถมยังใช้มือถือฉันไม่เสร็จด้วยซ้ำ “ตกลงพวกแกเอามือถือฉันไปทำอะไร”

“เดี๋ยวก็รู้ เสร็จละ” โดนัทยิ้มชอบใจ

“ไปดูหนังกันดีกว่า วันนี้แกอยากดูหนังเข้าใหม่ไม่ใช่เหรอหวาน ไปกัน”

หยกเป็นฝ่ายจ่ายเงินค่าไอศกรีมและลุกขึ้นจับมือฉันให้เดินตามออกไปจากร้านไอศกรีม ใครจะไปคิดกันล่ะว่าการเข้ามาดูหนังในโรงวันนี้จะทำให้ฉันรู้สึกดูหนังไม่รู้เรื่องเป็นครั้งแรก เนื่องจากมือถือในกระเป๋าจู่ๆ ก็มีเสียงเตือนดังขึ้นเป็นระยะชนิดที่ว่าทุกนาทีก็สั่นที ทุกนาทีก็สั่นทีวนอยู่แบบนี้ จะให้ฉันหยิบมันขึ้นมาดูก็เกรงใจคนที่เข้ามาดูหนัง มันเป็นการเสียมารยาทมากเลยนะ ดังนั้นกว่าจะรอให้หนังฉายจบรอเกือบสองชั่วโมง

“แจ้งเตือนอะไร ทำมาเยอะขนาดนี้”

“ไหนๆ อย่าบอกนะว่าลงไปปุ๊บมีคนมากดขอสปาร์กกับแกเลยอะ เสน่ห์แรงมากเพื่อนฉัน”

“สปาร์ก? หมายถึงอะไร” โดนัทเป็นฝ่ายดึงมือถือไปจากฉัน ต่อให้งงแค่ไหนฉันก็ขยับไปชะโงกหน้ามองแอพหน้าตาประหลาดที่ไม่เคยมีอยู่ในเครื่อง พอเพื่อนกดเข้าไปก็พบว่าหน้าโปรไฟล์เป็นรูปของฉันเอง แต่เป็นรูปที่สวมชุดเดรสสีขาวตอนไปทะเลกับเพื่อนเมื่อหลายเดือนก่อน ฉันนั่งหันหลังเอามือเท้าคางเห็นเสี้ยวหน้าและเปลือยแผ่นหลังถึงช่วงเอว “นี่มันแอพอะไร ทำไมต้องเขียนโปรไฟล์แบบนี้ด้วย”

เอานิ้วจิ้มลงบนหน้าจอ... “เดี๋ยวน้ำหวาน”

ติ๊ง~

หยกห้ามไม่ทันเมื่อนิ้วมือฉันดันเผลอไปกดโดนตัวอะไรบางอย่างแล้วมันดันขึ้นป็อบอัพเป็นหัวใจสีชมพูสว่างวิ้งๆ

“แกเลือกเองนะน้ำหวาน”

“แต่ผู้ชายคนนี้เห็นแค่เสี้ยวหน้าก็หล่อลากนะเนี่ย ใช้ชื่อว่าอะไรเนี่ย Peat Dote เหรอ” โดนัททำหน้างุนงง “พีทโดเต้คืออะไร งง?”

“ช่างเถอะๆ สปาร์กกันแล้วก็ทักไปเลยนัท” ฉันอยากฟังคำอธิบายจากเพื่อนสองคนเดี๋ยวนี้และตอนนี้เลย เพราะกำลังสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พอเห็นชื่อของตัวเองที่ใช้ว่าน้ำหวานเป็นภาษาอังกฤษทักไปหาเจ้าของแอคนั้น เพื่อนก็ยื่นมือถือคืนให้ “แอพนี้คือแอพแชทหาคู่”

“ห๊า?! ชะ แชทหาคู่เหรอ แล้วแกทำให้ฉันทำไม”

“ในเมื่อแกไม่อยากคุยกับผู้ชายที่เข้ามาทักทายเรียงตัว มีให้เลือกมากมายก็ไม่ยอมเปิดใจ” หยกบอกและเอานิ้วจิ้มลงบนหน้าจอมือถือของฉัน “ก็คุยกับผู้ชายในแชทหาคู่เนี่ยล่ะ เผื่อว่าคุยกันถูกคอนัดเจอกัน ถูกใจขึ้นมาก็ตกลงคบกัน”

“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ แอพแชทหาคู่อันตรายจะตาย”

“บางคนเขาก็เล่นแอพนี้ เห็นแต่งงานมีครอบครัวก็เพราะหาผัวในแอพนี้ ไม่ลองก็ไม่รู้น่ะสิ”

“แต่ว่าฉันกลัว...” เพราะฉันไม่เคยเล่นแอพพวกนี้มาก่อน ฉันกลัวว่าตัวเองจะถูกหลอกด้วยรูปโปรไฟล์ แม้ว่าบุคคลนี้จะให้เห็นแค่เสี้ยวหน้าก็ตามที ไม่ได้หมายความว่าจะไม่อันตรายนะ

“ไม่ถูกใจก็ปัดทิ้งไป ลองดูไม่เสียหายหรอก” โดนัทขยับมากอดคอฉันพลางพยักหน้าให้ฉันยินยอมคุยกับคนในแชท

“แกไม่อยากคุยกับคนอื่นนอกจากครอบครัวหรือพวกฉันบ้างเหรอน้ำหวาน” คำพูดของหยกทำให้ฉันที่เคยเกิดอาการลังเลที่จะเล่นแอพแชทหาคู่ถึงกับเงียบปากสนิท “แค่คุยเอง ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก”

“อย่ากลัวไปเลยน้ำหวาน พวกเราไม่ทำอะไรที่เป็นอันตรายกับแกแน่นอน”

ถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจแต่ด้วยความหวังดีของเพื่อน อยากให้ฉันได้ลองเปิดโลกกว้างของตัวเองสักครั้ง นอกจากคนรอบข้างก็คงอยากให้ฉันได้ลองคุยกับคนอื่นบ้าง แม้ว่าฉันจะค่อนข้างเกรงใจความรู้สึกของคนอื่น หากแต่ว่าถ้าเป็นการคุยกับบุคคลในแชทคงดีกว่า ฉันรู้ว่าทั้งโดนัทและหยกหวังดีอยากเห็นฉันออกเดต พอคิดว่าตัวเองควรที่จะเดินออกมาจากกรอบความคิดมากก็รู้สึกเหมือนได้ปลดล็อกตัวเองเหมือนกัน

ค่ำคืนนี้หลังแยกย้ายกับเพื่อนทั้งสอง ฉันขึ้นห้องอาบน้ำสวมชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวกระโปรงทิ้งตัวลงนอนคว่ำคุยแชทกับคนในแชทที่ใช้ชื่อว่าพีทโดเต้

Peat Dote :: เธออายุเท่าไหร่?

Namwan :: 21 ค่ะ แล้วคุณล่ะคะ

Peat Dote :: 25 ครับ

แก่กว่าฉันสี่ปีเลยเหรอเนี่ย แต่เอาเถอะ ต่อให้อายุของเขาจะมากกว่าฉันไม่ได้รุ่นเดียวกันหรือเป็นรุ่นน้องที่ห่างกันไม่มากก็ไม่มีปัญหา พอหลังจากที่โดนัทและหยกสมัครแอพแชทหาคู่ให้ แม้จะมีผู้ชายมากมายต้องการสปาร์กกับฉัน ทว่าฉันกลับสปาร์กแค่กับคุณพีทโดเต้คนเดียว จึงเลือกคุยกับเขาคนเดียวมาตลอดหนึ่งอาทิตย์เต็ม

เราสองคนดูเหมือนจะคุยกันถูกคอมากๆ เขามักจะชอบคุยเรื่องตลกและถามไถ่ฉันว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง ส่วนเขาก็เรียนหนักบ้าง นับเป็นครั้งแรกเลยที่รู้สึกว่าการคุยกับใครสักคนที่ไม่ใช่คนรอบตัว เหมือนกับว่าได้เล่าเรื่องตัวเองลงไดอารี่ เพื่อรอให้คนมาหยิบมันไปอ่าน

กระทั่ง...

Namwan :: วันหยุดนี้ เรามาเจอกันไหมคะ?

Namwan :: คุณอยากทำความรู้จักกับฉันไหมคะ ฉันรู้สึกว่าคุยกับคุณถูกคอมากๆ เลยค่ะ

Namwan :: หรือว่าคุณไม่อยากเจอฉันก็ไม่เป็นไรนะคะ

พอคุยกันจนกลายเป็นเหมือนกับว่าฉันจ้องมือถือของตัวเองมาตลอด รอคุณพีทโดเต้ส่งข้อความกลับมาเขาก็เงียบหายไป จึงทำให้ฉันหมดหวังที่จะได้เจอกับเขา ทั้งที่อาจจะไม่ได้คิดไปไกลถึงขนาดขั้นคบ แค่อยากเจอเพื่อเจอหน้าและคุยกันในฐานะเพื่อนก็ได้ หากไม่สามารถขยับไปเป็นอย่างอื่น ฉันรอข้อความจากคุณพีทโดเต้ตั้งแต่เย็นจนสุดท้ายเกือบจะหมดหวังแล้ว หากไม่ได้รับข้อความตอบกลับมาว่า...

Peat Dote :: ตกลงครับ นัดเวลากับร้านมาได้เลย

*-----------------------------------------*