All Chapters of Peat Dote วิศวะหลงรัก: Chapter 1 - Chapter 4

“ขอบคุณครับ” แม้จะอยากจะปฏิเสธน้ำใจ แต่ด้วยเพราะเธอเป็นลูกค้าผมเลยไม่อยากเสียมารยาท เลยพักกินข้าวเพื่อรอรถลากก่อน ดังนั้นจึงขยับมานั่งขัดสมาธิบนฟุตบาทใกล้กับป้ายรถเมล์ มีแปลงดอกไม้หน้ามหาลัยและยื่นกล่องข้าวไปให้ไอ้บาสที่นั่งบนขอบปูน “มึงโทรหาพ่อหรือยังเรื่องรถลาก”“อีกประมาณสิบนาทีน่าจะถึงนะเฮีย” ไอ้บาสตอบทั้งที่ปากยังเคี้ยวข้าวผัดจนแก้มป่อง ส่วนผมก็กระดกขวดน้ำเข้าปากด้วยความกระหาย มองแก้วกระดาษที่ปลิวตามแรงลมจึงเอามันตั้งไว้ตรงหน้าและโยนหินหนึ่งก้อนทับไว้ จากนั้นก็ลงมือตักข้าวกินบ้างด้วยความหิว ทั้งอากาศและไหนจะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องด้วย ผมเป็นพวกไม่เรื่องมากกับสถานที่กินข้าว จะนั่งตรงไหนขอให้เป็นที่นั่งก็กินข้าวได้หมดนั่นแหละ“วันนี้ไปกินปิ้งย่างกันดีกว่า ว่าไงดีน้ำหวาน แกกินด้วยปะโดนัท”“เอาสิๆ กินเสร็จไปช้อปปิ้งต่อ ฉันอยากทำเล็บด้วยอะ”บทสนทนาของนักศึกษาสาวเข้ามาโสตประสาท ผมไม่ได้ใส่ใจหากแต่เป็นการรีบกินข้าวเพื่อจะได้รอส่งรถลูกค้าให้เสร็จสัพ กระทั่งสายตาที่จดจ้องมองข้าวอยู่เป็นอันหยุดชะงัก เมื่อเล็งเห็นถึงรองเท้าผ้าใบสีขาวสะอาดตายี่ห้อแบรนด์สุดหรูมาหยุดตรงหน้า ทำให้ผมเงยหน้าสบตากับ

ออกจากร้านไอศกรีมและเดินเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวเรียบร้อย ฉันก็มองตัวเองในกระจกมัดผมสีดำหยิกลอนเล็กน้อยของตัวเองเป็นมวย ใช้นิ้วเขี่ยผมหน้าม้าที่ตัดเพื่อรับกับใบหน้าเล็กๆ ของตัวเอง ตัดผมทรงนี้แม่ยังชมว่าฉันน่ารักเหมือนตุ๊กตาอาจจะด้วยดวงตากลมโตของฉัน ผิวขาวเนียนละเอียด รูปร่างของฉันถึงจะดูตัวเล็กแต่บางสิ่งบางอย่างที่แม่ให้มาก็ไม่ได้น้อยเลยโดยเฉพาะตรงหน้าอกหน้าใจของตัวเองสลัดความคิดเรื่องหน้าตาหรือรูปร่างของตัวเองออกไป ระหว่างที่เดินสวนกับผู้ชายที่จะเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่ก่อนห้องน้ำผู้หญิง สายตาของทุกคนมองฉันเหมือนกับว่าไม่เคยเห็นมาก่อน และนั่นทำให้ฉันหลุบสายตาไม่สบตากับใครทั้งนั้นเป็นผลให้เดินชนเข้ากับร่างสูงใหญ่ของผู้ชายคนหนึ่งอย่างแรงตุ้บ“จิ๊”“ขะ ขอโทษค่ะ” ฉันรีบขอโทษขอโพยด้วยการก้มศีรษะให้เขาหลายครั้ง ลอบมองรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีดำขาดๆ รวมไปถึงกางเกงยีนส์ที่เลอะคราบดำๆ อะไรก็ไม่รู้เต็มไปหมด“มีตาก็หัดใช้มันมองทางด้วย”“ค่ะ ขอโทษนะคะ” น้ำเสียงดุๆ ของเขาทำเอาฉันเกร็งสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะเงยหน้ามองแผ่นหลังกว้างซึ่งสวมเสื้อช้อปสีแดงเลือดหมูเข้าห้องน้ำไปทันที เขาสูงมากขนาดที่ว่าศีรษะของฉัน