EP. 01｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (2/3)

“มึงก็หาผู้ชายสักคนมาแกล้งเป็นแฟนสิ แล้วมึงก็เอาไปบอกกับคุณป้าไง” ฉันส่ายหน้ากับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของมัน ไม่รู้ว่าคิดก่อนพูดบ้างหรือเปล่า ไอ้หาอะหาง่ายอยู่แล้วจ้างมาก็จบ อันนี้หมายถึงกรณีที่ถ้าเกิดแม่ของฉันโง่นะ แต่มันไม่ใช่ แม่ฉันฉลาดอย่างกับอะไร แล้วไหนจะมีแววตาน่ากลัวนี่อีก ฉันกลัวว่าก่อนจะได้เจอแม่ ผู้ชายที่จ้างมาคงเผ่นหนีไปก่อนที่จะถึงตัวแม่ของฉันเสียอีก

สายของแม่ คนของแม่มีเยอะยิ่งกว่าอะไร ถ้าฉันมีแฟนคนที่ซวยจะโดนตรวจสอบไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคนที่จะมาแสดงละครด้วยกันต่างหาก เฮ้อ~ คิดแล้วก็ปวดหัวขึ้นมาเลย เพราะแบบนี้ไงฉันถึงไม่เคยมีแฟนอย่างใครเขา!

“ไอ้โดม...” ฉันเรื่อกชื่อมันอย่างเชื่องช้าตามด้วยการยกมือขึ้นมาเพื่อที่จะคลึงลงตรงขมับตัวเองอย่างคนหมดคำจะพูด

“ดาวี่จ้ะ ดาวี่เนอะ!” ทว่ามันกลับไม่สนใจในท่าทีของฉันแถมยังมีหน้ามาแก้คำที่ฉันใช้เรียกมันอีก ‘ดาวี่’ เป็นชื่อที่สองของมัน เพราะชื่อโดมมันดูแมนไป มันเลยไม่ชอบ

“แต่งให้มันจบ ๆ ไปเหอะมึง ยังไงเราก็วินกันทั้งคู่อยู่แล้วคิดดูถ้าเราย้ายออกไปอยู่ด้วยกัน มึงจะไปแรดที่ไหนก็ได้จริงไหม? แถมยังไปแบบไม่ต้องหลบซ่อนอีกด้วย” ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาพร้อมกับพูดถึงผลประโยชน์ที่เราทั้งคู่จะได้รับ

“ไม่! ไม่ได้เด็ดขาด ยังไงก็ไม่ได้! ไม่รู้แหละไม่ว่ายังไงแกก็ต้องไปหาผู้ชายสักคนมา ไม่งั้น...” มันปฏิเสธเสียงแข็งคอเป็นเอ็นที่จะไม่ตบไม่แต่งกับฉัน แม้ผลประโยชน์ที่ฉันพูดออกไปมันจะดูน่าสนใจมากแค่ไหนก็ตาม จากนั้นมันก็เงียบไปเมื่อถึงคำพูดในช่วงท้าย

“อะไร” ฉันเม้มปากแน่นเมื่อเห็นแววตาและท่าทางของมันเปลี่ยนไป เหมือนกับรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่ามันจะพูดอะไรออกมา แต่ก็แค่แกล้งถามออกไปงั้น ๆ ทั้งที่ภายในใจของฉันมันเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะเหมือนมีคนมานั่งตีกลองรัว ๆ แล้ว

“ทำไมกูต้องเป็นฝ่ายหาผู้ชาย ทำไมมึงไม่ลองไปหาผู้หญิงสักคนมาควงหลอกตาแม่กู แบบนี้จะไม่ดูง่ายกว่าหรือไง” ฉันไม่รอให้มันพูดคำนั้นที่ฉันกลัวออกมา จึงเลือกพูดแทรกถึงอีกเรื่องออกไปหลังจากพึ่งคิดได้ว่าทำไมฉันถึงต้องเป็นฝ่ายหาผู้ชายแทนที่จะเป็นมัน เพราะถ้ามันมีสาวยังไงแม่ของฉันก็จะบังคับไม่ได้อยู่แล้ว และก็คงไม่พูดเรื่องแต่งงานอีก

แต่ถ้ากลับกันเป็นฉันยังไงแม่ก็คงส่งคนไปทำอะไรแฟน(ปลอม ๆ)ของฉันแน่นอน และก็คงบังคับให้ฉันเลิกเพื่อที่จะมาแต่งกับมัน

“อีบ้า! มึงพูดนี่คิดไหมว่าการแกล้งเป็นแฟนไม่ใช่แค่ต้องมาเจอหน้ากันบ่อย ๆ อย่างเดียวนะ แต่มันต้องจับมือ พาไปนู่นนี่ ถึงเนื้อต้องตัวเพื่อความสมจริง โอ๊ย! แค่คิดกูก็จะอ้วกแล้ว กูจำใจทำแบบนั้นไม่ได้หรอก!” ครั้งนี้มันโวยวายยกใหญ่เหมือนเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย คาดว่าตอนนางพูดนางคงจะคิดภาพตามไปด้วย ขนตามตัวถึงได้ตั้งลุกชูชัน จนฉันสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนขนาดนี้

ก็เข้าใจมันแหละกับสิ่งที่มันต้องการจะสื่อออกมา เพราะถ้าฉันชอบผู้หญิงด้วยกันแล้วต้องมานั่งหนุงหนิงกับผู้ชายที่ไม่ใช่สเปกของตัวเรา มันก็ต้องมีขนลุกและดูขัดใจไปบ้าง

เฮ้อ~ ยุ่งยากชะมัด ถ้ารู้ว่าจะต้องมาจบลงด้วยการถูกผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอยากให้แต่งงานกัน ตอนงานวันเกิดของแม่ฉันไม่น่าอยู่แต่กับมันสองต่อสองเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นคนไม่ชอบออกสังคมหรือพบเจอคนเยอะ และไม่โดนบังคับให้ไป เรื่องแต่งงานก็คงยังไม่เกิดขึ้น

“นะอีป่าน กูทำไม่ได้จริง ๆ” มันคงเห็นว่าฉันนั่งเงียบอย่างใช้ความคิดไปนานมันก็เลยขยับตัวเข้ามาหาฉันใกล้ขึ้นและถือวิสาสะดึงมือทั้งสองข้างของฉันเข้าไปกุมไว้ตามด้วยท่าทางและสายตาเหมือนกำลังขอร้องอยู่

“แล้วผู้ชายคนไหนล่ะที่จะสู้แม่ของกูได้” เมื่อคำพูดบางอย่างหลุดออกมาจากปากของฉัน เจ้าของมือที่กุมไว้ก็คลายออกตามด้วยสายตาที่ดูเหมือนกำลังคิดหนัก ไม่ใช่มันไม่รู้ว่าแม่ของฉันเป็นคนยังไง...และการที่ฉันขอคำแนะนำกับมันถึงเรื่องนี้ก็เล่นทำเอามันคิดหนักไม่ต่างไปจากฉัน

“มันต้องมีสักคนแหละน่า” นางก็ยังคงจะหาทางให้ได้เพราะตัวเองไม่อยากหันไปควงหญิง

“อืม...สักคนที่มึงว่ามันใครล่ะ” ฉันจี้มันด้วยคำพูดอีกรอบในเมื่อมันไม่อยากแต่งงาน อย่างน้อยก็ควรแบ่งสมองมาช่วยคิดด้วยว่าผู้ชายที่ไม่กลัวแม่ของฉันมันอยู่ในหลืบไหนของโลก