EP. 01｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (1/3)

บทที่ 1

Chill Coffee

หลายวันผ่านไป

“งานวันเกิดที่ผ่านมาของแม่ฉัน แกนี่เล่นใหญ่จัดเต็มเกินเบอร์จนแซงหน้าลูกสาวอย่างฉันไปเชียวนะ” ฉันยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มหลังจากพูดแซวผู้ชายตรงหน้าเรียบร้อยแล้ว แม้จะอยู่ในร้านกาแฟก็จริง แต่ฉันดันดื่มกาแฟไม่ได้มาแต่ไหนแต่ไร เอาเถอะช่างเรื่องนี้ไป เพราะมันไม่ได้สำคัญไปมากกว่าเรื่องที่ฉันจะต้องพูดคุยในวันนี้กับผู้ชายตรงหน้า

“…” เขาทำเพียงแค่ยักคิ้วขึ้นเหมือนไม่ได้สนใจอะไรกับสิ่งที่ฉันพูด จากนั้นเขาก็มองไปรอบร้านแทนการจ้องมองหน้ากัน

ผู้ชายตรงหน้าของฉันเป็นเหมือนเพื่อนสนิทที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก มันชื่อว่า ‘โดม’ หนุ่มหล่อที่จัดว่าอยู่ในลิสต์รายชื่อของนายแบบชื่อดังที่หลายโมเดลลิงต่างหมายหัวอยากให้เขาเข้าสังกัด แต่ทว่าหมอนี่กลับไม่สนใจ เพราะมันเคยพูดว่าไม่ใช่แนว

แม้แต่ตอนนี้ที่มันกำลังนั่งทำหน้าหล่ออยู่ก็ตาม สาวรอบกายรอบโต๊ะพากันมองมาที่มันเป็นสายตาเดียวกันหมดทั้งร้าน และก็คงมีบ้างบางคนน่าจะนึกอิจฉาฉันด้วยที่ได้นั่งอยู่กับมัน

แต่...นั่นเป็นเพียงแค่ความรู้สึกของคนภายนอก เพราะสำหรับคนภายในที่รู้ไส้รู้พุงของมันไปจนหมดแบบฉันแล้วบอกเลยว่าไอ้อาการหลงเสน่ห์ที่ว่ามันไม่เคยมีอยู่ในหัวของฉันเลยสักนิดเดียว

“จนแม่ของฉันอยากได้แกมาเป็นลูกเขย” ด้วยความหมั่นไส้กับท่าทางของมัน ฉันเลยพูดถึงเรื่องที่นัดมันให้มาเจอกันในวันนี้ออกไปแบบตามตรง ทั้งที่ก่อนหน้านี้กะว่าจะค่อย ๆ พูดให้มันเป็นไปตามบรรยากาศก่อน เพื่อที่อีกคนจะได้มีเวลาหายอกหายใจหลังจากได้ฟังเรื่องนี้เข้า

“หล่อนพูดว่าอะไรนะ!” ครั้งนี้เป็นตาฉันบ้างแล้วที่จะทำเป็นเหม่อมองรอบร้านเหมือนอย่างที่มันทำใส่ฉัน การที่มันเผยตัวตนที่แท้จริงออกมาทั้งที่เราอยู่ในพื้นที่สาธารณะ และผู้คนเยอะแบบนี้ได้ก็เพราะห้องที่เรานั่งกันอยู่เป็นห้องกระจกที่ถูกจัดมาเพื่อเราสองคนเท่านั้น และการที่ทำแบบนี้ได้ก็ไม่แปลกเพราะฉันกำลังนั่งอยู่กับเจ้าของร้านแห่งนี้ยังไงเล่า

“แม่ฉันอยากให้พวกเราแต่งงานกัน” ฉันย้ำคำพูดเดิมอีกครั้งเพื่อให้มันได้ยินชัดเจนเต็มสองรูหู การแต่งงานในวงการของพวกเราก็เพื่อผลประโยชน์ทั้งนั้น ฉันจึงไม่ได้รู้สึกแปลกใจหรือต้องค้านอะไร ยิ่งแต่งกับมันที่เหมือนเป็นเพื่อนสาวก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกสบายใจกว่าต้องแต่งกับคนอื่น

อีกอย่างทางครอบครัวของมันก็ไม่ได้น้อยหน้าไปกว่าฉันเลย มีอำนาจพอกัน มีเงินมีทองล้นมือจนใช้ไม่หมดพอกัน แล้วก็ยังเป็นพันธมิตรที่ดีต่อกันมาตั้งแต่เจนแรกด้วยอีก ก็เลยไม่แปลกใจว่าทำไมแม่ของฉันถึงอยากให้แต่งงานกับเขา

“อีป่าน! กูอยากมีผัว ไม่ได้อยากมีเมียมึงก็รู้!” แม้น้ำเสียงของมันจะดูเล็กลงและเปลี่ยนไป แต่สำหรับท่าทางมันยังคงวางตัวให้มาดแมนเหมือนเดิมอยู่ อย่างที่บอก สิ่งที่มันเป็นมีเพียงฉันและคู่นอนของมัน(ซึ่งไม่รู้กี่คน)ที่รู้ ครอบครัวของมันยังไม่มีใครรู้สักคน และมันก็ปกปิดเรื่องนี้มาตั้งแต่ที่ฉันพอนึกออกในช่วงเด็ก

“แล้วจะให้กูทำไง มึงคิดว่ากูขัดแม่ได้งั้นเหรอ” เมื่อสรรพนามเปลี่ยน น้ำหนักในการออกเสียงก็เปลี่ยนตามไปด้วย อีกอย่างมันรู้ดีที่สุดแล้วว่าฉันไม่เคยขัดคำสั่งของแม่ได้เลยสักอย่างซึ่งก็เหมือนอย่างที่พ่อของฉันเป็น เพราะพ่อเองก็ไม่เคยขัดแม่ได้เหมือนกัน

จนท้ายที่สุดพ่อของฉันก็โดนแม่มอมเหล้าแล้วจับมาเป็นสามีเนี่ย! ใครฟังจะเชื่อ พ่อของฉันถูกขนานนามว่าเป็นมาเฟียใหญ่เชียวนะ แต่ใครจะไปรู้ความจริงว่าเส้นทางที่ผ่านมาพ่อต้องเจอกับอะไรบ้าง แม้จุดเริ่มต้นจะไม่ดี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าทุกวันนี้พ่อก็หลงแม่จนโงหัวไม่ขึ้นแล้ว

ถ้าฉันเกิดมาแล้วเลือกได้ว่าจะนิสัยเหมือนใคร ฉันก็คงเลือกแม่ให้มันจบ ๆ ไป แต่มันเลือกไม่ได้ไง ฉันเลยได้นิสัยพ่อมาเต็มเหนี่ยว แล้วพ่อของฉันมีนิสัยที่แตกต่างจากการเป็นมาเฟียโดยสิ้นเชิง เพราะงั้นที่ทุกคนเห็นว่าพวกเราสองพ่อลูกดูโหด ผลก็มาจากโดนแม่ให้เล่นละครเพื่อใช้ตบตาคนอื่นและลูกน้องนี่แหละ

ถ้าพูดให้ถูกสายเลือดมาเฟียที่แท้จริงและโหดแบบไม่ต้องเล่นละครนั้นคือแม่ของฉันจ้าไม่ใช่ฉันกับพ่อเลยสักนิด