EP. 01｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (3/3)

“โอ๊ย! มึงอย่ามากดดันกูสิอีป่าน!” คาดว่านางก็คงคิดไม่ออกถึงได้ส่งเสียงโมโหกลบเกลื่อนออกมาแทนแบบนี้ แต่ฉันหาสนใจไม่ เพราะฉันไม่เคยกลัวท่าทางแบบนี้ของมันอยู่แล้ว

“กูไม่ได้จะกดดัน แต่ถ้าไม่รีบและยังเถียงกันอยู่แบบนี้ มีหวังทั้งกูและมึงคงได้เป็นผัวเมียกันก่อนแน่นอน” ว่าจบฉันก็หันหน้ามองรอบร้านเพื่อพักสายตาแทน และก็เบื่อขี้หน้าเพื่อนของตัวเองเต็มทนที่ทำหน้าเหมือนอยากกรีดร้องออกมาตลอดเวลาทุกครั้งที่เราพูดคุยเรื่องนี้ เพียงแต่มันทำไม่ได้ ภาพที่ฉันเห็นจึงกลายเป็นใบหน้าแบบอดกลั้นของมันจนฉันเหนื่อยหน่ายใจแทน

ทว่าพอมองรอบร้านแล้วดูเหมือนลูกค้าหลายคนจะต่างให้ความสนใจพวกเรามาก คงคิดว่าฉันกับมันเป็นแฟนที่กำลังสวีตกันอยู่ ไหนจะมีฉากจับมือกันด้วย แล้วถ้าคิดเป็นอย่างอื่นก็เก่งกันน่าดู หลักฐานมีให้เห็นขนาดนั้น

ก็นะ...ถ้าพวกเขาได้ยินบทสนทนาของฉันกับมันก็อาจจะทำให้ความคิดของคนพวกนี้เปลี่ยนไปก็ได้ แต่ยังไงฉันก็ไม่ได้แคร์อยู่แล้ว เพราะเรื่องที่ฉันต้องแคร์มากที่สุดคือเรื่องหาผู้ชายแบบที่มันว่ามามากกว่า

ผู้ชายที่ไม่เกรงกลัวแม่...มันมีด้วยเหรอวะ

“ก็ถ้าสุดท้ายเราสองคนต้องแต่งงานกัน...” น้ำเสียงของคนตรงหน้าดูเปลี่ยนไปจนฉันถึงกับต้องหันมามองหน้าของมันอีกครั้ง ก็พบว่าใบหน้าของมันเองก็ดูเปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน

“ถ้ามันเป็นอย่างนั้นขึ้นมาจริง ๆ” มันยังคงพูดต่อ

“ร้านดอกไม้” และแล้วคำที่ฉันไม่ต้องการให้มันพูดออกมาตั้งแต่ทีแรกก็หลุดรอดออกมาจนได้

“นี่มึงกำลังขู่กู?” ฉันแกล้งทำเป็นขมวดคิ้วและมองมันด้วยใบหน้าโมโห เพื่ออยากให้อีกคนมีความเกรงกลัว ซึ่งเป็นใบหน้าที่ฉันถนัดในการแกล้งทำมาก

“มึงก็รู้ว่าใบหน้าพวกนี้ใช้กับกูไม่ได้ ถ้าใจของมึงไม่ได้โหดเหมือนอย่างสีหน้าที่มึงแสดงออกมา” ก็ถ้าฉันใช้กับคนที่ไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของฉัน พวกเขาก็คงจะเกรงกลัว แต่ทว่ามันกลับไม่ใช่กับผู้ชายตรงหน้าที่รู้จักนิสัยที่แท้จริงของฉันดีว่าเป็นคนยังไง

“ดาวี่...เราจะมาแตกคอกันด้วยเรื่องพวกนี้จริงเหรอ แกก็รู้ว่าร้านดอกไม้มันมีความหมายกับฉันมากเลยนะ” ในเมื่อไม้แข็งไม่รอด ไม้อ่อนก็ต้องมา มีแต่ทางนี้ทางเดียวแล้ว เพราะร้านดอกไม้ที่มันกำลังพูดถึงอยู่คือร้านของฉันที่ฝากมันดูแลนั่นเอง

ฉันชอบดอกไม้มาก ชอบความสวยงาม และกลิ่นหอมของมันจนทำให้ฉันถึงกับเปิดร้านขึ้นมาเพื่อสนองนี้ดของตัวเอง และถ้าฉันเปิดในนามตัวเองยังไงแม่ก็คงตรวจสอบได้ และร้านของฉันคงถูกทำลายไปแน่ ก็เลยพึ่งคนตรงหน้าและมันก็ยอมช่วย โดยที่ทีแรกฉันกะว่าจะไม่เอาเงินใด ๆ ที่เปิดก็เพราะความชอบเท่านั้น เรื่องเงินฉันถึงไม่ได้สนใจ แต่มันเองก็ไม่ยอมอย่างน้อยมันก็เป็นเพื่อนที่ดีของฉันเสมอ ร้านก็เลยมีเจ้าของเป็นชื่อมัน ส่วนฉันก็จะแวะไปบ้างเวลาว่าง แต่ก็นาน ๆ ที ด้วยเพราะทำเลที่ฉันเลือกตั้งร้านอยู่ค่อนข้างไกลจากที่นี่มาก แค่นี้แม่ฉันก็ไม่สงสัยแล้ว และก็คงไม่มีใครคิดเอะใจอะไรกับการที่ดาวี่มันจะมาเปิดร้านดอกไม้ เพราะครอบครัวของมันก็เป็นเจ้าของอสังหาฯ มากมายอยู่แล้วจึงคิดว่าไม่แปลก หรือไม่ก็ไม่มีใครคิดมาสนใจด้วยซ้ำมั้ง

แต่ใครจะไปคิดว่ามันจะเอาเรื่องละเอียดอ่อนต่อจิตใจของฉัน หยิบยกขึ้นมาขู่กันได้ จบกันกับภาพที่ฉันมองมันด้วยความขอบคุณที่อุตส่าห์ยอมทำตามความฝันให้ เฮ้อ~ ไอ้เพื่อนบ้า!

“ก็ถ้ายังอยากรักษาร้านดอกไม้ของตัวเองอยู่ ไปหาผู้ชายคนนั้นมาซะก่อนที่มันจะสายไปมากกว่านี้” มันเปลี่ยนท่านั่งเป็นไขว่ห้าง และกอดอกมองฉันด้วยท่าทางสบายใจแทนเพราะมันคงรู้อยู่แก่ใจแล้วว่าไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องหาผู้ชายที่ว่ามาได้แน่

อย่างที่บอก มันรู้ดีที่สุดว่าร้านดอกไม้สำคัญกับฉันมากแค่ไหน คุณค่าทางจิตใจของฉันเลยก็ว่าได้

“งั้นกูจะฟ้องเรื่องของมึง” ฉันเองก็ไม่ยอมเช่นกัน ถ้ามันเป็นต้นเหตุให้ร้านของฉันถูกทำลาย ฉันก็จะฟ้องพ่อกับแม่มันถึงเรื่องที่มันปิดบังมาตลอดหลายปี!

“เอาสิ...ถ้ามึงคิดว่ามันเป็นไปได้อ่านะ” มันยกยิ้มขึ้นอย่างคนเหนือกว่า ตามด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความไม่เกรงกลัวกับสิ่งที่ฉันพูดขู่ออกไป แน่แหละที่มันจะไม่กลัว เพราะฉันไม่มีหลักฐาน และถ้าพูดออกไปจริงจะเป็นฉันเองที่จะถูกมองไม่ดีนอกจากจะถูกมองไม่ดีแล้ว คงถูกแม่ฆ่าตายข้อหาไปกล่าวหาและใส่ร้ายลูกชายของเพื่อนท่าน T^T ฮือ~ อีสายป่านเครียด!