Mag-log in“วายุไม่ได้สอนงานหรือไงว่าถ้ามีแขกที่ไม่ได้นัดล่วงหน้าเอาไว้จะต้องทำยังไง?” แม้น้ำเสียงของเฉินจะดูเหมือนพูดปกติก็ตาม ทว่าคนฟังอย่างเธอกลับรู้สึกขนลุกอย่างบอกไม่ถูก และสิ่งที่เขาพูดออกมา เธอถูกสั่งสอนมาหมดแล้ว เพียงแต่ครั้งนี้แตกต่างจนเธอไม่รู้จะต้องทำยังไง อีกทั้งวายุที่มักจะคอยสอนงานเธอกลับไม่อยู่ เธอจึงตัดสินใจกัดฟันเดินมาหาบอสใหญ่อย่างเขาแทน
“สอนค่ะ แต่...” รอบนี้เฉินละใบหน้าออกจากกองเอกสารเพื่อจะเงยขึ้นไปมองใบหน้าของหญิงสาวที่เขาพึ่งรับเข้ามาทำงานใหม่ได้ไม่ถึงอาทิตย์ ดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะมีสีหน้าเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด
“คุณหนูครับ ผมว่าเราไปนั่งรอกันที่เดิมเถอะ เดินเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตแบบนี้มันไม่ดีนะครับคุณหนู” เฉินยังไม่ทันได้ถามหาเหตุผลจากเลขาตัวเองจนจบ ดูเหมือนจะมีเสียงใหม่พูดขึ้น แม้เจ้าของเสียงจะพยายามพูดเบาแค่ไหน แต่มันก็ทำให้ทั้งเฉินและเลขาของเขาได้ยินชัดเจนอยู่ดี
“ถ้ากลัวก็ไม่ต้องตามมา!” สิ้นเสียงของผู้หญิงที่เฉินฟังแล้วจำได้ว่านี่คือเสียงของใคร เขาก็เผลอตัวยกยิ้มขึ้นมาโดยที่ไม่สนใจเลขาของตัวเองเลยว่าเธอกำลังมองเขาด้วยใบหน้าตื่นตระหนกแค่ไหนที่แขกพวกนี้ถือวิสาสะเดินเข้ามาถึงด้านในแบบนี้
สายป่าน Talk
ฉันนั่งหน้ามุ่ยไม่พอใจเป็นอย่างมากเมื่อถูกเด่นและยอดลากให้มานั่งอยู่ที่เดิมอย่างไม่เต็มใจ หากพวกมันไม่หยิบยกเรื่องชื่อเสียงของแม่ขึ้นมาพูดฉันก็คงพังประตูห้องของนายเฉินเข้าไปแล้ว ก็คนมันร้อนใจนี่นา อีกอย่างก็อยากทำให้แม่รู้ด้วยว่าสิ่งที่ท่านพูดมันไม่เป็นความจริงสักนิด
ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน
“แกบอกว่ามีคนที่ชอบงั้นแสดงว่าเขาก็ยังไม่รู้สินะว่าโดนแกชอบอยู่ใช่ไหม?”
“ก็...ประมาณนั้น แต่ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกแม่ ยังไงเขาก็ชอบหนูกลับอยู่แล้ว”
“แกเอาอะไรมามั่นใจว่าคนอย่างเฉินเขาจะมาชอบผู้หญิงที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตอย่างแก ฝันอยู่หรือไง?”
“อ้าวแม่! ลูกสาวของแม่ทั้งสวยทั้งสาวขนาดนี้ ผู้ชายพากันกดบัตรคิวเป็นชั่วโมงรอต่อแถวยาวเหยียดจนไม่มีทางเดินเพื่อที่จะจีบหนู ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ไล่ตะเพิดคนพวกนั้นไป ป่านนี้หนูคงมีสามีไปแล้ว”
“เพราะคนพวกนั้นมันไม่เอาไหนไงฉันถึงต้องสแกนให้แกแบบนี้ ส่วนแกมันก็มองคนไม่ออก ทำตัวโลกสวยไปวัน ๆ สักวันจะโดนหลอกเพราะความขี้สงสารของตัวเอง!”
“แม่อะ!”
“ล้มเลิกความคิดซะ ยังไงคนอย่างเฉินไม่มีทางมองแกหรอก ถ้าไม่อยากอับอายเพราะความหน้าแตก ฉันแนะนำให้แกสนใจแต่เรื่องแต่งงานกับคนที่ฉันเลือกให้ก็พอ”
“แล้วแม่จะรู้ว่าสิ่งที่แม่พูดออกมามันผิดไปหมด หนูจะทำให้แม่เห็นว่าการที่มาดูถูกลูกสาวคนนี้มันจะไม่มีอะไรเป็นจริงอย่างที่แม่พูดออกมาสักอย่าง”
ปัจจุบัน
“อดทนรอก่อนนะครับคุณหนู” ครั้งนี้เป็นยอดที่พูดให้ฉันใจเย็นแทน คงสังเกตจากใบหน้าของฉันในตอนนี้ทำกำลังโมโหมากแล้ว ซึ่งการโมโหครั้งนี้ฉันไม่ได้แกล้งทำตบตา แต่ฉันรู้สึกโมโหจริง ๆ ที่พวกเขากล้าให้ฉันมานั่งรอนานมากเกือบชั่วโมงแบบนี้
โดยการส่งเลขามาบอกว่าคุณเฉินกำลังติดธุระอยู่ หากรอไม่ได้ก็ให้กลับไปก่อน และรอบหน้ารบกวนให้ฉันนัดล่วงหน้าด้วย เนี่ย! พอฟังจนจบฉันก็ขึ้นเลย ใครฟังก็ต้องขึ้น ฉันเป็นถึงลูกสาวเจ้าของพื้นที่ที่เขากำลังเช่าเปิดร้านอยู่เชียวนะ ไม่เกรงกลัวกันเลยหรือไง!
“ชิ!” ฉันส่งเสียงไม่พอใจ จากนั้นก็นั่งข่มอารมณ์อีกครั้ง โดยมีสายตาของพนักงานบริษัทลี่จูจ้องมองเป็นพัก ๆ ไม่มีใครจ้องมองนานสักคน เพราะพอโดนฉันจ้องกลับก็พากันหลบสายตากันไปหมด และอีกอย่างฉันเองก็ไม่ชอบให้ใครมาจ้องด้วย
หมอนั่นเขามัวทำอะไรอยู่ ชักช้าชะมัดเลย! แต่ก็มีเรื่องน่าแปลกใจอยู่เหมือนกันนะ เพราะนอกจากเขาจะเป็นเจ้าของบริษัทลี่จูแล้ว เขายังมีอายุเท่ากันกับฉันด้วย แถมประสบความสำเร็จเร็วกว่าฉันไปก่อนหลายก้าว ไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะอายุเท่ากัน หากหันกลับมามองที่ฉันซึ่งเกิดมาในครอบครัวมีเงินและยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเองสักชิ้น รวมถึงร้านดอกไม้ก็ยังต้องเป็นชื่อคนอื่นอยู่เลย อายุเท่ากันแต่เขาดูเหมือนจะมีความคิดก้าวไกล ส่วนฉันไม่มีความคิดที่อยากจะเปิดบริษัทอะไร และก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองชอบอะไร นอกจากพวกเรื่องดอกไม้ที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางที่ฉันจะทำมันอย่างสบายใจได้ เพราะดอกไม้ในสายตาของแม่มันแปลว่าอ่อนแอ แต่สำหรับฉันกลับไม่ใช่ และการที่เกิดมาในครอบครัวมาเฟีย ความฝันของฉันในเรื่องของดอกไม้ก็คงจะถูกปกปิดแบบนี้ไปจนตายอย่างแน่นอน
ใช้เวลาอยู่เกือบชั่วโมง กว่าเรื่องที่เขาเล่าจะจบลงพร้อมความนิ่งของลูกชายตัวน้อยซึ่งคงฟังเรื่องของพ่อตัวเองจนเผลอหลับไปอีกรอบในอ้อมแขนของเขา ดีที่ลูกยังเด็กเกินกว่าจะฟังออกว่าพ่อของเขากำลังเล่าเรื่องอะไรให้แม่ตัวเองฟัง ไม่งั้นคงรู้สึกไม่ต่างไปจากฉันในตอนนี้“ถึงได้บอกไงว่าไม่อยากเล่า” เมื่อเฉินวางลูกให้นอนลงบนที่นอนของเด็กเล็กเสร็จก็เดินมานั่งลงข้างฉันแล้วใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำตาที่กำลังไหลอาบแก้ม เสียงสะอื้นดังเป็นจังหวะไม่หยุด แม้เรื่องที่เล่าจะจบไปสักพักแล้วก็ตาม“แล้วอย่างนี้คนพวกนั้นจะตามมาทำร้ายอีกไหม” ฉันใช้หลังมือเช็ดหยดน้ำล็อตใหม่ที่กำลังไหลออกมาพร้อมจ้องมองเขาด้วยความเป็นห่วง“ถ้าไม่ได้คุณตากับแม่ของป่านช่วยเอาไว้ พวกมันก็คงยังตามมาเก็บผมเหมือนเดิม”“แม่กับคุณตามีอำนาจขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันคิดว่าครอบครัวเราเป็นแค่ลูกน้องไม่ต่างไปจากครอบครัวอื่นซะอีก” ฉันมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจว่าทำไมคนเบื้องบนถึงได้ไม่กล้าเล่นงานครอบครัวฉันที่ดันยื่นมือเข้ามาช่วยเฉิน แถมยังปล่อยให้พวกเราทุกคนใช้ชีวิตกันอย่างสงบจนมาถึงทุกวันนี้ได้“เมื่อฝ่ายไหนกุมความลับของอีกฝ่ายมากกว่าก็ย่อมมีอำนาจเหนือ
จะให้พูดว่าโดนทรมานจนเกือบตายแบบนี้เหรอ แค่นี้ก็พอจะนึกใบหน้าของอีกฝ่ายออกแล้วว่าจะเป็นอย่างไร หากเธอรู้เรื่องนี้เข้า ขนาดแค่คิดและยังไม่ทันได้เห็นใบหน้านั้นเขาก็รู้เจ็บแปล๊บที่หน้าอกมากแล้วสายป่าน Talk“…” ฉันพยายามเพ่งเล็งข้างหน้าอย่างหนักหลังจากลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าภายในห้องที่ตัวเองกำลังนอนอยู่มันมืดมากเหลือเกิน ก่อนหน้านี้จำได้ว่าเจ็บที่หน้าท้องมากจนเป็นลมไปหลังจากนั้นกก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย“ลูก...ลูก” พอสติเริ่มปะติดปะต่อได้ฉันก็ใช้สองมือกุมท้องด้วยใจเป็นกังวล พลางพูดคำเดิมซ้ำไปมาด้วยความเป็นห่วงว่าลูกในท้องจะเป็นอันตรายอะไรไหม“ป่าน! ป่านใจเย็น ๆ นะ” ใบหน้าของฉันถูกยกขึ้นด้วยอุ้งมือของคนที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาเองก็อยู่ในห้องนี้ด้วยเหมือนกัน“เฉิน ลูกของเรา...” ฉันพูดด้วยเสียงสั่น“ลูกเราปลอดภัยดี” เขาก้มลงมาจูบบนหน้าผากของฉันและดึงเข้าไปกอดเอาไว้แน่นคล้ายกับไม่อยากออกห่างจากกันจนกลายเป็นฉันเองที่เริ่มรู้สึกอึดอัดขึ้นมาเมื่อความโล่งใจถูกส่งเข้ามาหลังเขาพูดว่าลูกของเราไม่ได้เป็นอันตรายอย่างที่คิด“หายใจไม่ออก” เขาผ่อนแรงกอดลง แต่ก็ยังคงกอดฉันเอาไว้อยู่เหมือนเดิมพร้อมทั้งพรมจูบลงต
บทที่ 33 END“รู้ข่าวเรื่องลีอาหรือยัง” มันไม่สนใจคำพูดก่อนหน้าแต่เลือกตั้งคำถามใหม่ออกมาแทนซึ่งเป็นคำถามที่ฉันเองอยากพูดมาตลอดแต่วันนี้ดันมีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นก็เลยลืมไปซะสนิท“อืม” ฉันพยักหน้าตอบพลางกำมือลงบนชุดที่กำลังถือแน่นและผ่อนแรงลงเมื่อคิดได้ว่าไม่ควรรู้สึกเครียดไปมากกว่านี้ไม่งั้นเดี๋ยวมันจะกระทบไปถึงลูกในท้อง“ใจหายเหมือนกันนะ” เสียงดาวี่เบาลงจนสัมผัสได้ถึงความสั่นไหวของเสียง เพราะมันพูดออกมาเพียงแค่นี้ก็พอจะรู้แล้วว่ากำลังรู้สึกอย่างไร และคงไม่ต่างไปจากฉันมากนักหรอก“นั่นสิ” ถึงเราไม่ถูกกันก็จริง แต่พอได้รู้ข่าวว่ามันกับครอบครัวประสบอุบัติเหตุจนถึงแก่ชีวิตก็แอบใจหายมากเหมือนกันนะ ไม่คิดเลยว่าจะจากไปเร็วขนาดนี้ทั้งที่อายุยังน้อยและหน้าที่การงานชื่อเสียงกำลังไปด้วยดีก็เลย...ทำให้ฉันคิดว่าชีวิตคนเรามันสั้นจัง ไม่รู้เลยว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้นอีกบ้าง เพราะงั้นตอนนี้ถ้าอยากทำอะไรก็ทำ อยากพูดอะไรก็พูดไปเลยดีกว่า“แกก็อโหสิให้มันด้วยนะป่าน มันจะได้ไปสบาย”“รู้แล้วน่า ฉันไม่ได้เจ้าคิดเจ้าแค้นขนาดนั้นนะ” ดาวี่เบะปากใส่เหมือนไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ฉันพึ่งพูดออกไป ก็ไม่แปลกหรอกเพราะท
“อืม...อืม!” เสียงครางเขาดังในลำคอตรงกับจังหวะเบื้องล่างที่กำลังขยับเข้าขยับออก ทั้งแน่น ทั้งรู้สึกดีพร้อมกัน แถมยังได้ยินเสียงเขาใกล้ ๆ ช่วงล่างมันเลยเกร็งมากกว่าเดิม ดูเหมือนยิ่งเกร็งคนตรงหน้าก็ยิ่งร้องแถมยังทำหน้ารู้สึกดีมากอีก“เฉิน~ อือออ จะไม่ไหวแล้ว” ฉันกำมือเขาแน่นเมื่อเริ่มรู้สึกใกล้ถึงจุดที่รู้สึกดีมากที่สุด จังหวะนั้นเขาก็เร่งเครื่องไวขึ้นและยิ่งมากขึ้นเมื่อแรงบีบมือของฉันมันเริ่มทวีความรุนแรงใส่เขามากกว่าเดิม“อะอ๊า...พะ...พอแล้ว หยุดก่อน” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อถึงจุดสูงสุดของตัวเอง แต่ทว่าดูเหมือนเขาจะไม่ยอมหยุดแถมยังขยับต่อ ทั้งที่ตรงนั้นพึ่งจะเสร็จ มันก็เลยสัมผัสได้ดีกว่าเดิมและส่งผลให้ฉันถึงกับนอนบิดตัวไปมาเพราะกำลังถูกความเสียวเข้าเล่นงานปึก ปึก~นานหลายนาทีที่ยังคงโดนเขากระแทกไม่หยุดแม้จะไม่ได้รุนแรงอะไร เพราะเหมือนเขายังยั้งเอาไว้เนื่องจากฉันท้องแต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยทำให้ฉันดีขึ้นเลยสักนิด กลับมีความต้องการมากกว่าเดิมเมื่อสัมผัสทุกอย่างเริ่มกลับมาทำงานต่อ“ป่าน...อย่าทำงี้” เอวที่กำลังโยกถูกเขาหยุดเอาไว้“อือ อย่า~” ฉันรีบปัดมือออกเพราะหงุดหงิดที่โดนหยุดกลางคันทั้งที่เ
“ขี้โกง ไหนรับปากแล้วไงว่าจะอยู่ห่างกันสองเมตร แต่นายก็ยังทำแบบนี้ ส่วนฉันกลับไม่ได้อะไรจากนายสักอย่าง คนนิสัยไม่ดี” ฉันไม่ได้ผลักเขาออกแต่ทำเพียงแค่เงยหน้าขึ้น และจ้องมองอีกฝ่ายที่กำลังจะโน้มหน้าลงมาต่อ แค่เปลี่ยนตำแหน่งจากหน้าผากมาเป็นริมฝีปากแทนก็เท่านั้น เขานี่มัน...ไม่ฟังกันเลยก๊อก ๆ~“คุณเฉิน ใกล้ถึงเวลาแล้วครับ” ขณะที่ใบหน้าอีกฝ่ายกำลังเลื่อนเข้ามา จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูและเสียงพูดเอ่ยออกมาขัดจังหวะเราสองคนเอาไว้ จึงทำให้ฉันมีสติและผลักอีกฝ่ายจนเขาเซไปอีกทาง“อืม เดี๋ยวผมตามไป” ปากตะโกนบอกว่าเดี๋ยวไป ทว่าความจริงกลับเอาแต่เดินเข้ามาหาฉันใกล้มากขึ้นเรื่อย ๆ“กลับไปรอที่บ้านนะครับ” มือฉันถูกเขาดึงเข้าไปกุมเอาไว้แน่น พอจะชักกลับมาก็ทำไม่ได้อีกสรุปข้อตกลงฉันมีไว้เพื่อให้เขาแหกหรือยังไงนี่ฉันตั้งข้อตกลงมาเพื่อทรมานตัวเองเล่น และให้เขามาเอาเปรียบงั้นเหรอ -*-“รู้แล้วน่า”“เก่งมากเด็กดีของเฉิน”จุ๊บ~“นายนี่มัน! ไอ้ผู้ชายขี้โกง!” ฉันบีบไหล่อีกฝ่ายแน่นและพยายามดันตัวออกเมื่อเขาเอาแต่จุ๊บไปทั่วใบหน้าและลำคอไม่หยุด จากที่รู้สึกเขินช่วงแรกก็เปลี่ยนเป็นจักกะจี้แทน เพราะหนวดที่มันกำลัง
บทที่ 32 NC“...” สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมเดินมาทางฝั่งที่ฉันกำลังนั่งอยู่แม้เขาจะใช้เวลาเล็กน้อย แต่ไม่ได้เป็นปัญหาอะไร และเพื่อความแนบเนียนก็เลยทำเป็นไม่สนใจในระหว่างที่เขากำลังก้มลงมาหยิบปิ่นโต“ทั้งที่คนเขาอุตส่าห์มาหาเพราะคิดถึง” ฉันแกล้งทำเป็นบ่นอุบอิบพลางเมินเฉยต่อคนด้านข้าง นั่นจึงทำให้ปลายนิ้วที่กำลังแตะลงบนปิ่นโตถึงกับแน่นิ่งอยู่กลางอากาศ และหันมาคว้าลงที่แขนฉันแทน“ผมทำไม่ได้หรอกป่าน...ออกห่างจากคุณไม่ได้เลย มันทรมานมาก เรายกเลิกข้อตกลงอันนี้ได้ไหม” น้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนจากอีกฝ่ายดังขึ้นข้างหู ลมหายใจอุ่นของเขากระทบลงตรงซอกคอ รอบเอวถูกรัดแน่นแบบพอดีจากอ้อมแขนเขาที่กำลังสอดเข้ามาตามด้วยฝ่ามือที่กำลังลูบลงบนหน้าท้องอย่างที่เขามักจะชอบทำเป็นประจำตั้งแต่เมื่อคืน“ปล่อยเลยอย่ามาเนียน” ว่าจบก็แกะมืออีกฝ่ายออกแต่ดูเหมือนเขาจะไม่ยอมแถมยังเพิ่มระดับความแน่นมากขึ้นกว่าเดิมจนฉันรู้สึกอึดอัดขึ้นมา“นะ” อย่าเชียวนะยายป่าน แกห้ามแพ้ลูกอ้อนง่าย ๆ แบบนี้เด็ดขาด! อดทนไว้~“ถ้ายังไม่ปล่อย...คืนนี้ฉันจะไปนอนอีกห้อง” สิ้นเสียงปุ๊บความอึดอัดที่รู้สึกตอนแรกก็หายไปพร้อมกับอ้อมแขนและความแน่นตรงบริเวณท







