EP. 03｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (3/3)

“คุณสายป่านคะ เชิญที่ห้องรับรองค่ะ” ระหว่างที่คิดอะไรไปเรื่อยเสียงน่ารักของเลขาคนเดิมก็ดังขึ้นมาพร้อมกับผายมือเหมือนให้ฉันเดินตามเธอไป

“ตาค้างเชียวนะพี่เด่น” โดยระหว่างทางก็มีเสียงแซวของยอดดังขึ้นเป็นพัก ๆ และคาดว่าผู้หญิงด้านหน้าที่กำลังเดินนำอยู่เธอคงจะเขินน่าดูที่ถูกแซว เพราะใบหน้าที่ขึ้นเป็นสีแดงผู้หญิงอย่างฉันแม้จะไม่เคยมีแฟนหรือมีความรักก็พอจะมองออก

“…” ฉันจึงหันไปถลึงตาใส่สองพี่น้องให้หยุดแซว เพราะไม่อยากให้คนด้านหน้าอึดอัด แม้เธอจะไม่ได้แสดงความอึดอัดออกมาก็ตาม แต่ฉันคิดว่าควรห้ามปรามคนของตัวเองไว้หน่อยก็ดี

ห้องรับรอง

“ขอโทษที่ต้องให้รอนานด้วยนะครับ” พอเข้าไปในห้องเสียงคุ้นเคยติดหูที่ฉันจำได้ไม่ลืมก็ดังขึ้นพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มดูเป็นมิตร โดยที่เขาไม่ได้ลุกขึ้นมาต้อนรับฉัน ทำเพียงแค่นั่งไขว่ห้างบนโซฟาโดยมีผู้ชายสวมแว่นหนาคนเดิมยืนอยู่ด้านข้าง ทำหน้าเหมือนไม่พอใจการมาของฉัน แตกต่างจากอีกคนอย่างสิ้นเชิง คงจะเหม็นหน้าฉันน่าดู เอาเถอะยังไงซะวันนี้ฉันก็ไม่ได้จะมาเพื่อหาเรื่องใครอยู่แล้ว แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นก็จบ

“ทั้งสองคนออกไปรอฉันข้างนอก” ฉันไม่ตอบคำถามของนายเฉิน แต่เลือกที่จะหันไปสั่งลูกน้องให้ออกไปรอด้านนอกแทนเพราะฉันก็ไม่อยากให้พวกมันมาได้ยินเรื่องที่ฉันจะมาพูดกับเขาในวันนี้ พวกเขาก็เป็นคนของแม่ ฉันไว้ใจใครไม่ได้นอกจากตัวเอง และการมาหาเฉินในวันนี้ แม่ของฉันย่อมรู้อยู่แล้วเพราะสายของท่านเยอะ ฉันเลยไม่ได้กังวลอะไร รู้ก็รู้ไป ขอเพียงแค่อย่ามารู้ถึงบทสนทนาของฉันกับเขาก็เพียงพอแล้ว

“คุณหนู” พวกเขาทำท่าทางเหมือนไม่ยอมรับคำสั่งในครั้งนี้ของฉัน จนฉันต้องแกล้งทำสีหน้าขรึมพวกมันถึงยอมเดินตามเลขาคนสวยออกไปจนในห้องเหลือเพียงฉัน เขา และชายสวมแว่น

“คนของคุณก็ด้วย” ฉันชี้นิ้วไปทางผู้ชายสวมแว่นเพื่อบ่งบอกให้เฉินไล่ผู้ชายคนนี้ออกไป

“นี่!” และดูเหมือนคนโดนชี้จะไม่พอใจถึงได้โมโหออกมาอย่างลืมตัว ทั้งที่รู้แล้วว่าฉันเป็นใคร แต่ก็ยังทำนิสัยเดิมใส่ไม่เว้น

“...” เฉินไม่พูดอะไร เขาทำเพียงแค่โบกมือเป็นสัญญาณให้คนดังกล่าวออกไปตามที่ฉันต้องการ เพียงแค่นี้ฉันก็วินและอยู่เหนือกว่าแล้วไม่ใช่หรือไง ว่าจบก็ทำหน้าใส่สักหน่อยแล้วกันหมั่นไส้!

แบร่!

ปัง!

เสียงปิดประตูดังขึ้นตามอารมณ์ของคนที่ไม่พอใจก่อนหน้านี้ พวกเขาเป็นเพื่อนกันหรือไงชายสวมแว่นถึงได้กล้าทำอะไรไม่ไว้หน้าเจ้านายตัวเองแบบนี้ เอาเถอะถึงจะน่าแปลกใจไปหน่อยหากพวกเขาเป็นเพื่อนกันจริง แต่มันไม่ใช่เรื่องของฉันนี่ ฉันว่ารีบเข้าเรื่องดีกว่า เพราะหมดเวลาไปกับการนั่งรอเขามานานมากแล้ว

“ที่มาวันนี้เพราะฉันมีเรื่องอยากให้คุณทำ” ฉันเดินไปนั่งลงบนโซฟาตรงข้าม โดยไม่รอให้อีกฝ่ายเชิญพร้อมกับเอ่ยพูดเหมือนออกคำสั่ง จากนั้นก็ล้วงมือเข้าไปหยิบบุหรี่ในกระเป๋าขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก

“…” เขาไม่พูดอะไรนอกจากมองการกระทำของฉันด้วยใบหน้านิ่ง ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มขี้เล่นอย่างที่ทำไปก่อนหน้านี้ จน...

“ทำอะไร!” ฉันร้องอย่างไม่พอใจแม้ความจริงแล้วจะตกใจกับสิ่งที่เขาทำ เพราะมันส่งผลให้ใจของฉันเต้นตุบ ๆ ด้วยการที่เขามาดึงบุหรี่จากปากของฉันออกไป แล้วไปจบอยู่ที่ปากของเขาแทนเหมือนเป็นการจูบทางอ้อม แต่เชื่อไหมว่าฉันไม่ได้รู้สึกเขินเลยสักนิด เพราะตอนนี้ดันมีความรู้สึกบางอย่างมาแทนที่มากกว่าคำว่าเขินนั่นคือความกังวล!

“หึ!” และแล้วก็เป็นอย่างที่คิดเมื่อเสียงหัวเราะในลำคอของผู้ชายตรงหน้าดังขึ้นตามด้วยการพยักหน้าขึ้นลงเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง...บางอย่างที่ฉันรู้ดีที่สุด เพราะฉันเป็นคนสั่งให้คนทำบุหรี่มวนนี้ขึ้นมาใหม่ ซึ่งมันจะมีความแตกต่างจากของทั่วไปตามท้องตลาดเป็นอย่างมาก

“...” กลับกลายเป็นฉันที่พูดอะไรไม่ออกนอกจากนั่งมองการกระทำที่เขากำลังล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสูทของตัวเองแล้วหยิบไฟแช็กขึ้นมาจุดสูบต่อหน้า จนทำให้รู้ว่าพวกคนที่ฉันจ้างไปเก่งมากที่ทำให้กลิ่นของควันบุหรี่เหมือนกับของจริงมากขนาดนี้ หากแต่พวกเขาก็แนะนำมาด้วยว่าอย่าให้ใครสูบนอกจากฉัน เพราะไม่งั้นกลิ่นที่แตกต่างจากของจริง และเป็นจุดด้อยที่พวกเขาสั่งให้ฉันระวังมากที่สุด นั่นก็คือส่วนปลายซึ่งเป็นส่วนที่ต้องคาบ ตรงจุดนี้จะได้กลิ่นของสมุนไพรที่คนพวกนั้นปรับแต่งขึ้นมาใหม่และมันก็มีความแตกต่างจากของจริงเด่นชัดมากที่สุด