EP. 04｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (3/3)

“ก็หน้าที่ของแฟนที่เขาชอบทำกันคือการไปส่งอีกฝ่ายไงครับ ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเหรอถึงได้ไม่รู้ข้อเบสิกแบบนี้” นอกจากคำพูดจะชวนโมโหแล้ว การกระทำของเขาที่มายุ่มย่ามกับกระเป๋าของฉันจนสุดท้ายมันไปตกอยู่ในมือของเขาเพียงไม่ถึงนาทีก็เล่นทำเอาฉันถึงกับต้องชักสีหน้าขึ้นอย่างเหลืออด

“ถ้าฉันยังไม่สั่งให้เริ่มนั่นก็แปลว่ายังไม่ต้องเริ่ม” ฉันข่มเสียงให้ดูน่ากลัวพร้อมกับชักสีหน้าโมโหใส่เขาแล้วก็เอื้อมมือออกไปเพื่อที่จะดึงกระเป๋าของตัวเองกลับคืนมา

“น่าเสียดายที่ผมไม่ชอบฟังคำสั่งใคร”

แกร๊ก~

ยังไม่ทันได้ตอบกลับหรือสะบัดเขาออกห่างจากตัว ดูเหมือนเขาจะทำในสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึงนั่นคือการเปิดประตูออกในขณะที่เรายังอยู่ในท่าเหมือนคนกำลังกอดกันอยู่ แถมหน้าห้องก็มียอดและเด่นยืนรออยู่ด้วย พวกเขาแสดงสีหน้าไม่พอใจหลังจากได้เห็นภาพเหล่านี้เข้า

“เอามือออกจากคุณหนูเดี๋ยวนี้!” เป็นเด่นที่เดินเข้ามาหมายจะกระชากแขนของเขาออกจากตัวฉัน ส่วนคนที่กำลังจะโดนทำร้ายร่างกายกลับเอาแต่ยืนนิ่งไม่ปล่อย แถมยังไม่มีท่าทางกลัวใด ๆ อีกด้วย

“หยุด” สุดท้ายเป็นฉันเองที่จำใจต้องสั่งให้คนของตัวเองหยุดการกระทำพวกนี้ไป ทั้งที่ในใจอยากให้เด่นจับผู้ชายคนนี้ออกไปให้ไกล ๆ ก็ตาม

“ครับคุณหนู?” พวกเขาทั้งสองมองฉันอย่างไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นฉันถึงได้สั่งห้ามพวกเขาแบบนี้

“ไปเตรียมรถสิ ฉันจะกลับแล้ว” ฉันเลือกที่จะไม่พูดอะไรนอกจากชิงตัดบทไปก่อน ถ้าเขาอยากไปส่งฉันก็ไปส่งแค่หน้าบริษัทพอก็แล้วกัน

“โดนดักทางซะแล้วสิ” หลังจากผู้ติดตามทั้งสองคนของฉันเดินออกไปด้วยท่าทางงุนงงแล้ว ผู้ชายด้านข้างก็พูดขึ้นมาเหมือนกำลังกวนประสาท เพราะเขาไม่ได้มีท่าทางเหมือนคนที่แบบ ‘ว้า~ ถูกจับได้แล้ว’ อะไรแบบนี้ แต่กลับเป็นเหมือนยิ้มแย้มหรือกำลังสนุกกับอะไรสักอย่างอยู่แทนมากกว่า ฉันคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ให้เขามาแกล้งเป็นแฟนปลอม ๆ ไม่รู้สิ ฉันมีความรู้สึกว่าเหมือนกับกำลังคิดผิดอยู่เลย เอาเถอะคงไม่มีอะไรหรอก น่าจะคิดมากไปเองหรือไม่ก็เครียดจนฟุ้งซ่าน

ภายในรถของสายป่าน

RrrrrrRRrrr

ประตูรถยังไม่ทันปิดสนิทเสียงมือถือของฉันก็ดังขึ้นเหมือนกับว่าคนที่โทรเข้ามามีสัมผัสพิเศษรู้ว่าฉันกำลังว่างแล้วถึงได้เลือกที่จะโทรมาหาในตอนนี้

“ว่า” หลังจากกดรับสายฉันก็เอ่ยคำพูดแสนห้วนออกไปเมื่อเห็นว่าคนที่โทรเข้ามาคือใคร

“อยากมาฟังคำตอบให้ชื่น~ ใจ” อีกฝ่ายส่งเสียงร่าเริงเกินเหตุออกมาจนน่าหมั่นไส้ นอกจากจะไม่ช่วยอะไรแล้วยังมาทำท่าทางสบายอกสบายใจได้อีก ทั้งที่เราทั้งสองคนก็ต่างกำลังตกที่นั่งลำบากร่วมกันแท้ ๆ เฮ้อ~

“เอาเป็นว่ามันจะไม่มีทางเกิดขึ้น” ว่าจบฉันก็กดวางสายไป เพราะไม่อาจทนฟังเสียงกรีดร้องดีใจเหมือนคนบ้าของไอ้ดาวี่ได้ ร้องอย่างกับสัตว์ที่กำลังโดนเชือดบนเขียงให้ตายสิ

“ผู้ชายคนนั้นเขาขู่อะไรคุณหนูหรือเปล่าครับ?” วางสายไปไม่นาน ผู้ติดตามทั้งสองของฉันก็เดินเข้ามาในรถเหมือนรู้หน้าที่ของตัวเองว่าจะต้องรอให้ฉันพูดธุระในสายจบก่อนถึงจะเข้ามาประจำตำแหน่งของตัวเอง จากนั้นเด่นก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามเพราะเขาน่าจะกล้าพูดมากกว่ายอดที่เอาแต่มองเพียงเท่านั้น แต่ไม่ยอมพูดอะไรทั้งที่สายตาของเขาก็กำลังเป็นห่วงฉันไม่ต่างจากคนพี่

“ใครจะมากล้าขู่ฉัน...หลังจากนี้ฉันขอสั่งให้ทั้งสองคนปฏิบัติตัวกับเฉินให้เหมือนกับที่ปฏิบัติตัวกับฉันเลยเข้าใจไหม?” ทั้งสองคนต่างพร้อมใจกันแสดงสีหน้าไม่เข้าใจว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ จนฉันนึกขึ้นได้ว่าหากพวกมันรู้ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องไปถึงหูแม่ของฉันโดยที่ฉันไม่ต้องไปบอกอะไร และเพื่อลดระยะเวลาความเสียหายของตัวเองที่จะต้องไปบอกกับแม่ด้วยตัวเองว่าเขาก็ชอบฉันกลับ และเราก็ตกลงเป็นแฟนกันแล้วจึงทำให้ฉันคิดอะไรบางอย่างออกโดยที่ตัวเองไม่ต้องเหนื่อยฟรี

“เฉินคือแฟนของฉัน มีใครอะไรสงสัยกันอีกไหม? แต่ถ้ายังสงสัยอยู่...ฉันคงต้องเปลี่ยนคนดูแลแล้วสินะ” ทั้งสองคนต่างรีบหันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อทันทีหลังจากที่ฉันพูดจบ ส่วนฉันก็รู้สึกกระดากปากนิดหน่อยที่ต้องพูดคำนี้ออกไปเหมือนกัน ก่อนจะหันหน้าออกไปมองวิวทิวทัศน์ด้านนอกกระจกรถต่อแทนเพื่อลดอาการที่ตัวเองกำลังเป็น

อาการของความรู้สึกที่กำลังร้อนผ่าวบนใบหน้าพร้อมด้วยการเต้นของหัวใจที่ผิดจังหวะนี่แหละตัวดีเลย อยู่ตั้งนานไม่เป็นดันมาเป็นตอนนี้เนี่ยนะตลกชะมัด