EP. 04｜สัญญารักคุณแฟนกำมะลอ (2/3)

เหอะ! ถ้าในโลกมีคนอื่นที่ดูแล้วสามารถต่อกรกับแม่ฉันได้ ฉันก็คงไปนานแล้ว ไม่ถ่อสังขารและโบกปูนซีเมนต์ที่หน้าเพื่อมาหาเขาถึงถิ่นแบบนี้หรอก แค่นี้ก็อับอายขายขี้หน้ามากแค่ไหนแล้ว มีอย่างที่ไหนผู้หญิงมาหาผู้ชายที่เจอกันแค่ครั้งเดียวถึงที่แล้วสั่งให้เขามาสวมบทเล่นละครเป็นแฟนปลอม ๆ แบบนี้ แถมตอนเจอกันครั้งแรกก็เป็นการเจอกันที่ไม่น่าประทับใจสักเท่าไรด้วยอีก

เอาไงดีสายป่าน...ถ้าแกยังอีโก้อยู่แบบนี้ดูท่าทางแล้วผู้ชายตรงหน้าคงจะไม่ยอมช่วยเธอจริง ๆ แน่ แสดงว่าไม้นี้ใช้กับคนอย่างเขาไม่ได้ผลแล้ว ทำไงดี...ทำไงดีนะ

ติ๊ก~

ขณะที่ฉันกำลังเป็นกังวลและเถียงกับตัวเองภายในใจอยู่ก็เกิดเสียงเหมือนอะไรกระทบกันขึ้นมาจนฉันต้องหันมาสนใจคนตรงหน้า และพบว่าเขากำลังยกโทรศัพท์บ้านที่เอาไว้ใช้ในบริษัทขึ้นมา และทำท่าทางเหมือนกำลังจะต่อสายหาใคร

ไม่ต้องเดาก็คงเป็นเลขาของเขาที่คงจะให้มาส่งแขกอย่างฉันกลับอย่างแน่นอน ไม่ได้สิ! แบบนี้แผนที่เตรียมมาก็ต้องจบลงพร้อมกับคำดูถูกที่แม่เคยพูดไว้ ฉันต้องกลับไปยอมรับความจริงแบบนั้นเหรอ...ไม่เอาด้วยหรอกนะ!

ติ๊ด!

“ถ้าไม่เอาเงินแล้วจะเอาอะไร!” การกระทำของฉันในตอนนี้อาจทำให้เขามองไม่ดี เพราะการที่ฉันถือวิสาสะเอื้อมมือกดปุ่มวางสายไปดื้อ ๆ แบบนี้ แต่ฉันไม่สนใจ แค่ให้เขาบอกมาว่าต้องการอะไรเดี๋ยวฉันยอมทำให้ก็ได้

แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นแหละนะที่ฉันจะยอมลดอีโก้ตัวเองลง ถ้าไม่ใช่เพราะร้านดอกไม้และคำพูดของแม่ ฉันไม่มีทางทำอะไรแบบนี้แน่!

“ไม่ใช่แค่สามเดือน...แต่เปลี่ยนไปเป็นจนกว่าผมจะกลับประเทศจีนแทน” เขาค่อย ๆ วางสายหูฟังโทรศัพท์บ้านลงที่เดิมระหว่างที่ฉันเองก็เลื่อนนิ้วที่กำลังใช้กดลงออก

“จะไม่ถามก่อนเหรอว่าทำไมฉันถึงต้องให้คุณมาแกล้งเป็นแฟน?” ตั้งแต่แรกแล้วที่เขาทำเหมือนว่าไม่ได้สนใจถึงเหตุผลที่ว่าทำไมฉันถึงต้องทำแบบนี้ หรือทำไมถึงต้องเป็นเขา กลับเป็นฉันเองที่กำลังสงสัยคนตรงหน้าแทนว่าทำไมเขาถึงไม่ถามมันออกมา เพราะถ้าเป็นฉันคำถามพวกนี้คงเอ่ยออกไปตั้งแต่แรก ๆ

“ผมแค่อยากหาอะไรทำแก้เบื่อ” ฉันพยักหน้าเข้าใจกับสิ่งที่เขาพูด แสดงว่าผู้ชายคนนี้ท่าทางจะติสต์น่าดู เอาเถอะ แต่ก็ดี เพราะฉันจะได้ไม่ต้องมานั่งอธิบายให้เขาฟัง ลดเวลาไปได้เยอะถือว่าดีแล้ว

“แล้วคุณจะกลับตอนไหน”

“ยังไม่มีกำหนด เอาไว้ผมจะบอกคุณอีกทีเองเมื่อใกล้ถึงเวลา” ฉันพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เขาพูดอีกครั้ง จากนั้นก็ครุ่นคิดอยู่สักพักว่าสิ่งที่ฉันกำลังจะทำมันดีแล้วใช่ไหม แต่ไม่ว่าจะคิดให้ปวดหัวยังไงฉันก็รู้สึกว่ามันโอเคแล้ว เพราะการที่เขาพูดออกมาแบบนี้แสดงว่าเขาตกลงที่จะทำตามแผนของฉันอย่างง่ายดายและฉันก็ได้ประโยชน์จากเขาด้วยโดยที่เขาไม่ได้มารับรู้ความจริงตรงส่วนของฉัน ส่วนเขาเองก็ได้ผลประโยชน์จากฉันเหมือนกัน มีแต่วินทั้งคู่คงไม่ต้องมานั่งคิดมากให้ปวดหัวเล่นน่าจะดีกว่า

“หรือว่าคุณกลัว?” ระหว่างที่ฉันกำลังพูดคุยกับตัวเองภายในใจ ดูเหมือนเขาจะถามคำถามแปลกประหลาดออกมา

“กลัว? มีอะไรที่ฉันต้องกลัว?” ฉันมองคนตรงหน้าด้วยสายตาจับผิดว่าเขาเอาอะไรมามั่นใจว่าฉันกำลังกลัว เพราะถ้าฉันกลัวคงไม่ดั้นด้นมาหาเขาถึงที่แบบนี้หรอกถามอะไรไม่คิด

“กลัวว่าตัวเองจะมาตกหลุมรักผมเข้าจริง ๆ ไง แต่ถ้าเกิดเป็นแบบนั้นขึ้นมาจริงผมก็โอเคนะ” ใบหน้าขี้เล่นปรากฏขึ้นอีกครั้งซึ่งทำเอาฉันอยากลุกขึ้นไปตบหน้าเขาให้หลุดจากความเพ้อฝันเสียที(ถ้าทำได้อ่านะ)

"ในเมื่อทุกอย่างดีลกันลงตัวแล้ว ถ้าอย่างงั้นฉันขอตัวก่อนก็แล้วกัน พอดีไม่อยากให้ข้าวที่พึ่งกินไปก่อนหน้านี้ต้องออกมากองอยู่ข้างนอก” ว่าจบฉันก็หยิบกระเป๋าคู่ใจขึ้นมาถือแล้วเตรียมลุกขึ้นทันที เพราะหากอยู่นานมีหวังฉันต้องอ้วกออกมาเพราะคำพูดบ้าบอของเขาแน่

“ผมคงต้องเริ่มแสดงละครแล้วสิ” ขาที่กำลังก้าวไปทางประตูหยุดลงเมื่อคำพูดของเขาเอ่ยออกมา

“อะไร” ฉันหันกลับไปเพื่อที่จะถามเขาว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร เพราะฉันยังไม่ได้บอกเขาเลยว่าจะให้เริ่มเมื่อไหร่หรือตอนไหน ที่คิดไว้คือเดี๋ยวฉันจะติดต่อไปเอง แต่แค่คิดนะยังไม่ได้บอก และคาดว่าเขาน่าจะรู้ได้เองแหละ ส่วนช่องทางการติดต่อฉันไม่ขอให้เสียเวลาหรอก เนื่องจากในประวัติมันก็มีครบหมดแล้วไง

แต่พอหันกลับไปแล้วดูเหมือนอีกฝ่ายทำท่าทางลุกขึ้นและกระชับเสื้อสูทของตัวเองใหม่พร้อมกับเดินมาทางฉัน ส่วนฉันก็ได้แต่มองการกระทำของเขาด้วยความไม่เข้าใจว่าหมอนี่ต้องการอะไรจากฉันอีก