LOGIN
“Adrian... aalis ka talaga?”
Umalingawngaw ang nanginginig na tinig ni Deviana sa malawak na bulwagan ng kasalan na biglang nabalot ng katahimikan. Mahigpit pa rin niyang hawak ang kamay ni Adrian, ngunit naramdaman niyang malamig at naninigas na ito. Sa paligid nila, dose-dosenang mga bisita ang nakatitig sa eksena habang walang tigil ang pagpitik ng mga camera. Ang musikang kanina lamang ay pumupuno sa kasalan ay biglang tumigil, at ang naiwan na lamang ay isang mabigat na katahimikang puno ng tensyon. Dahan-dahang lumingon si Adrian. Walang laman ang kanyang tingin, tila nakatanaw sa malayo. Namutla ang kanyang mukha matapos makatanggap ng isang tawag sa telepono. Isang pangalan ang marahang namutawi sa kanyang mga labi. “Leviana...” Marahan niyang inalis ang kamay ni Deviana. Bahagyang nanginig ang katawan ng babae. “Kailangan kong umalis. May sakit si Leviana. Hindi ko siya maaaring iwanang mag-isa.” Matatag ang kanyang tinig, walang kahit katiting na pag-aalinlangan. Napigil ang paghinga ni Deviana. Unti-unting namutla ang kanyang mukha. “Adrian... araw ng kasal natin ngayon. Iiwan mo ba talaga ako sa altar para sa ibang babae?” Mahinahon siyang sinagot ni Adrian. “Hindi siya ‘ibang babae.’ Siya ang babaeng minahal ko noon.” Hindi siya nag-atubili kahit isang sandali. Tumalikod siya at naghanda nang bumaba mula sa altar. Agad siyang hinablot ni Deviana sa braso. “Adrian! Maaari kang magpadala ng ibang tao para alagaan siya! Ikaw mismo ang nagsabi na ako ang kinabukasan mo. Huwag mong sirain ang lahat para lang sa iyong nakaraan!” Huminto sandali si Adrian. Ngunit malamig at puno ng galit ang tinging ibinigay niya sa kanya. “Huwag mong sabihin sa akin kung sino ang dapat kong alalahanin.” “Hindi lang siya bahagi ng nakaraan.” “Siya ang taong minsang nagligtas ng buhay ko. At ngayon, siya naman ang naghihirap.” Nagsimulang umugong ang bulwagan. Maraming bisita ang agad naglabas ng kanilang mga telepono upang kuhanan ang hindi kapani-paniwalang tagpong iyon. Ang lalaking ikakasal ay iniiwan ang kanyang nobya sa altar upang puntahan ang ibang babae. Napakagat ng labi si Deviana. Sa nanginginig na tinig, pilit niyang pinanghawakan ang huling natitirang piraso ng kanyang dignidad. “Kapag umalis ka ngayon, Adrian... tapos na tayo!” “Hinding-hindi ko tatanggapin ang ganitong kahihiyan!” Matagal siyang tinitigan ni Adrian. May sakit sa kanyang mga mata. Ngunit ang sakit na iyon ay hindi dahil kay Deviana. Ito ang sakit ng isang lalaking nakapagpasya na. “Sige.” “Tapos na.” “Huwag mo na akong hanapin kailanman.” Mahinahon ang kanyang tinig. Ngunit bawat salitang binitiwan niya ay tila matalim na talim na tumarak sa puso ni Deviana. Marahas niyang inalis ang kamay nito, mabilis na bumaba sa altar, at iniwan ang babaeng dapat sana'y maging asawa niya sa araw na iyon. Nanatiling nakatayo si Deviana, hindi magawang alisin ang tingin sa papalayong likuran ni Adrian. Kasunod noon ay tuluyang sumabog ang kaguluhan. Tumawa nang malakas ang isang lalaking nakaupo sa unahan. Ang mahihinang bulungan ay unti-unting naging malulupit na pangungutya. “Tingnan ninyo si Deviana! Ang perpektong nobya raw, pero iniwan sa altar!” “Hindi ba siya ang matagal na humahabol kay Adrian?” “At sa huli, iniwan pa rin siya.” “Dapat alam na niyang si Leviana pa rin ang mahal ni Adrian.” “Masyado siyang naging bulag para makita ang katotohanan.” Mahigpit na hinawakan ni Deviana ang kanyang damit-pangkasal hanggang sa mamuti ang kanyang mga buko. Parang pinipiga ang kanyang dibdib at hirap na siyang huminga. Namumula ang kanyang mukha sa galit at kahihiyan. Tumulo ang mga luha sa kanyang pisngi. Ngunit agad niya itong pinunasan. Hindi. Hindi niya ipapakita ang kanyang kahinaan. Lalo na hindi sa harap ng mga taong natutuwa sa kanyang pagbagsak. Tumayo ang kanyang ina mula sa hanay ng mga panauhing pandangal at akmang lalapit sa kanya. Ngunit itinaas ni Deviana ang kanyang kamay upang pigilan ito. Kailangan niyang harapin ang lahat nang mag-isa. Samantala, sa labas ng simbahan, nagmamadaling sumakay si Adrian sa kanyang sasakyan. Hindi pa man nakakapagsalita ang drayber ay agad na siyang nag-utos. “Sa ospital.” “Ngayon na.” Magulo ang kanyang isipan. Ngunit hindi nagbago ang kanyang pasya. Hindi niya hahayaang harapin ni Leviana ang lahat nang mag-isa, lalo na sa ganitong pagkakataon. Sa loob naman ng simbahan, nakatayo pa rin si Deviana nang hindi gumagalaw. Ilang bridesmaid ang maingat na lumapit sa kanya. Ngunit bago pa sila makapagsalita, isang malamig na tinig ng babae ang sumira sa katahimikan. “Deviana, sigurado ka bang gusto mo talagang tapusin ang lahat kay Adrian?” “Hindi ba ikaw naman talaga ang matagal na humahabol sa kanya?” Punô ng pangungutya at paghamak ang kanyang tinig. Muling umalingawngaw ang tawanan. “Masyado kang naging mapangarap.” “Paano mo naisip na mapapangasawa mo ang lalaking hindi naman kailanman naging iyo?” “Tingnan mo ang kinahinatnan mo.” Bawat panlalait ay tumama sa tainga ni Deviana na parang kulog. Dahan-dahan niyang itinaas ang kanyang baba at nilibot ng tingin ang buong bulwagan. May bakas ng awa sa kanilang mga mata. Ngunit higit pa roon... Kasiyahan. Kasiyahang makita siyang bumagsak. Ngunit si Deviana ay hindi babaeng mananatiling nakalugmok. Bahagya niyang itinaas ang laylayan ng kanyang damit-pangkasal at buong tapang na naglakad sa gitnang pasilyo na dapat sana'y magdadala sa kanya sa kaligayahan. Habang dumaraan siya sa pagitan ng mga bisita, nag-aalab ang kanyang mga mata sa matatag na determinasyon. “Tumawa kayo hangga't gusto ninyo ngayon.” “Pero balang araw, makikita ninyo akong muling bumangon.” “Mas matatag.” “Mas makapangyarihan.” “At mas mataas kaysa sa inyong lahat.” Mahinahon niyang binigkas ang mga salitang iyon, na tila isang sumpang inukit sa kaibuturan ng kanyang kaluluwa. Pagdating niya sa pintuan ng simbahan, sandali siyang huminto. Isang huling beses niyang nilingon ang altar na ngayo'y wala nang laman. Pagkatapos, sa malamig ngunit matatag na tinig, sinabi niya, “Adrian.” “Minahal kita nang buong puso.” “Pero isinusumpa ko...” “Sa araw na ito, namatay na ang pag-ibig na iyon.”Sumikat ang araw sa silangan, na nagkakalat ng ginintuang liwanag sa makintab na kubyerta ng barko. Sa loob, nakaupo si Adrian sa tabi ng kama ni Leviana, at ang pagkain sa kanyang harapan ay hindi pa natitikman. Pagod ang kanyang mga mata, bakas ang hindi pagtulog sa buong gabi, ngunit maingat niyang inayos ang kumot sa balikat ni Leviana.“Subukan mong kumain ng kaunti,” malumanay niyang pakiusap, habang inaangat ang kutsara patungo sa kanya.Ngumiti nang mahina si Leviana, at nanginginig ang kanyang tinig na tila nahihirapan sa bawat salita. “Hindi ako gutom, Adrian… gusto ko lang… nandito ka lang.”“Nandito lang ako,” matatag niyang sabi, kahit na ang kanyang boses ay nagpapakita ng bigat na nasa kanyang dibdib. Ibinalik niya ang kutsara sa plato at kinuha ang kanyang telepono. “Tumawag na ako kay Dr. Lin. Darating siya sa loob ng isang oras. Hindi ko hahayaang mapahamak ang kalusugan mo.”Bahagyang ngumiti ang kanyang mga labi, at bakas ang kasiyahan sa kanyang mga mata bago niya
Nakaupo si Leviana sa gilid ng kama sa kanyang silid sa barko, at ang banayad na pag-ugoy nito ay hindi nakapagpakalma sa bagyong nagngangalit sa kanyang dibdib. Nakita niya si Adrian kanina, na nakatayo nang sobrang lapit kay Deviana sa pantalan. Kahit malamig ang mukha ni Deviana, ipinagkanulo ng mga mata ni Adrian ang katotohanan—mayroon pa ring apoy na nagliliyab sa kanyang puso para sa babaeng iyon.Nanginginig ang kanyang mga kamay habang hinahawakan nang mahigpit ang laylayan ng kanyang damit. Bakit napakasakit? tanong niya sa sarili. Bakit ako laging anino lang sa kanyang tabi, at hindi kailanman ang babaeng tunay niyang nakikita?Ang kanyang repleksyon sa salamin ay nagpakita ng isang babaeng namumutla, na ang mga mata ay nanlalaki sa takot at galit. Doon pumasok ang ideya—madilim, desperado, ngunit makapangyarihan. Kung hindi niya mapapanatili si Adrian sa pamamagitan ng pagmamahal, gagamit siya ng mas malakas na sandata: ang takot na mawala siya.Bigla siyang tumayo at nagl
Nanginginig si Deviana, halos hindi makatayo nang tuwid. Sinikap niyang pakalmahin ang kanyang mabilis na paghinga, at ang kanyang mga mata ay namumula pa rin habang pinipigilan ang mga emosyong nais nang umapaw. Hindi kalayo sa kanya nakatayo si Adrian, na ang tingin ay matalas—halo ng galit at pananabik na mahirap unawain.“Sapat na, Adrian.” Mahina ngunit matatag ang kanyang tinig. “Nasabi ko na ang lahat ng kailangan mong marinig. Wala na tayong dapat pang pag-usapan.”Nagkunot ang noo ni Adrian. “Huwag mong subukang itaboy ako nang ganoon lang.”“Hindi ko sinusubukan.” Itinaas ni Deviana ang kanyang baba, kahit na ang kanyang mga kamay ay nanginginig sa likuran niya. “Seryoso ako. Umalis ka na.”Tumahimik ang buong silid. Tanging ang tunog ng orasan sa dingding ang naririnig, bawat tik ay tila mas matagal, na lalong nagpapatindi ng bigat ng pakiramdam sa paligid. Tinitigan siya ni Adrian nang matagal, na parang naghahanap ng bakas ng kahinaan sa kanyang paninindigan.Ngunit hindi
Nakatayo pa rin si Adrian sa makipot na sala, tuwid ang kanyang mga balikat habang halong panghahamak ang kanyang mukha. Pilit namang pinatatag ni Deviana ang kanyang paghinga, ngunit tila sasabog ang kanyang dibdib sa bigat na hindi maipaliwanag.Matagal siyang tinitigan ng lalaki, bago nagpakawala ng mahinang tawa—isang halakhak na tila panunukso kaysa sa aliw.“Hah… Sa tingin mo ba talaga ay ganoon ako katanga, Deviana?” Malalim ang kanyang tinig, punong-puno ng pangungutya. “Ang mga kalokohang binitawan mo… wala iyon kundi isang murang paraan para pagtakpan ang sarili mo.”Nanigas si Deviana, mariing nagkuyom ang kanyang mga daliri sa gilid ng kanyang palda.“Hindi ako nagsisinungaling,” mabilis na ganti niya, nanginginig man ngunit matatag ang tono. “Mayroon talaga akong iba.”Itinaas ni Adrian ang kilay at humakbang palapit. May hamon sa kanyang ngiti, at tila hinuhubad ng kanyang tingin ang bawat pananggalang ni Deviana.“Wala kang iba,” malamig niyang wika. “Walang ibang lalak
Binalot ng katahimikan ang apartment na tila nakasasakal na kumot. Ang mga salita ni Deviana ay nanatili pa ring nakabitin sa hangin—matalim, walang awa, at tumatarak sa dibdib ni Adrian.“Mayroon na akong bago.”Natigilan si Adrian, na tila hinawi ng mga salitang iyon ang pinakamarupok na bahagi ng kanyang pagkatao. Nanlaki ang kanyang mga mata, naipit ang kanyang hininga sa lalamunan. Halos hindi siya makapaniwala sa narinig mula sa bibig ng babaeng minsan niyang minahal nang buong puso.“Ano ang sinabi mo?” Magaspang ang kanyang tinig, halos pabulong ngunit mabigat. “May bago? Sino siya?”Itinuwid ni Deviana ang kanyang likod, pilit na pinatatag ang nanginginig niyang mga kamay. Alam niyang darating ang tanong na ito; naghanda na siya—o akala niya ay naghanda na siya.“Hindi mahalaga kung sino siya, Adrian,” walang emosyong sagot niya. “Ang mahalaga ay hindi na ako nag-iisa.”Humakbang palapit si Adrian, pinaliliit ang pagitan nila. Hilaw ang kanyang tingin, puno ng sakit at galit
Tahimik ang loob ng apartment, tanging ang paulit-ulit na tik-tak ng orasan sa dingding ang naririnig. Nakatayo si Deviana sa likod ng pinto, mahigpit na hawak ang malamig na seradura. Mabilis ang tibok ng kanyang puso. Alam na alam niya kung sino ang nasa labas—hindi magkakamali sa malalim na tinig na iyon.Hindi pantay ang kanyang paghinga habang pinihit niya ang susi. Dahan-dahang umangil ang pinto, at ang anyong nasa harapan nito ay agad na bumihag sa kanyang tingin.Si Adrian.Seryoso ang mukha nito, namumula ang mga mata na tila pinipigil ang isang bagyo. Sa sandaling nagtagpo ang kanilang mga tingin, tila huminto ang oras.“Adrian…” Mahina ang tinig ni Deviana, tila isang bulong na hindi dapat naririnig.Tinitigan siya nito nang malalim, at humakbang papasok nang hindi nagpapaalam. Mas lalo niyang binuksan ang pinto at pumasok sa sala na tila sa kanya pa rin ang lugar na ito.Natigilan sandali si Deviana, bago mabilis na isinara ang pinto. “Hindi ka… hindi ka dapat narito.”Lum
![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






