Kabanata 5

“Wala akong pakialam. Kailangan ko siyang makita ngayong gabi.”

Mahinang bulong ni Adrian habang huminto ang kanyang sasakyan sa harap ng isang marangyang condominium sa gitna ng lungsod.

Malalim na ang gabi, ngunit maliwanag pa rin ang lobby. Nang makilala siya ng mga guwardiya, agad nila siyang pinapasok nang walang anumang tanong.

Madilim ang kanyang mukha.

Matalim ang kanyang titig.

Sa kanyang dibdib ay naghahalo ang galit, pananabik, at isang sakit na hindi na niya maintindihan.

Huminto siya sa harap ng pintuan ng isang apartment na napakapamilyar sa kanya.

Matagal na mula nang huli siyang bumalik doon.

Noon...

Ang lugar na iyon ay puno ng tawanan, luha, at mga alaalang pinagsaluhan nila ni Deviana.

Ngayon...

Pagsisisi at napakalayong agwat na lamang ang natitira.

Mahigpit niyang ikinuyom ang kanyang mga kamao.

Naglalaban ang kanyang pride at konsensya habang hinihintay ang babaeng ilang araw nang hindi maalis sa kanyang isipan.

Ilang sandali pa...

Narinig ang mga yabag kasabay ng mahinang tunog ng pagbukas ng elevator.

Sigurado si Adrian.

Si Deviana iyon.

Dahan-dahang bumukas ang pintuan ng elevator.

Lumabas si Deviana na may dalang maliit na shopping bag.

Mukha siyang pagod.

Ngunit may bago siyang katahimikan.

Isang kapayapaang kailanman ay hindi nakita ni Adrian sa kanya noon.

At pagkatapos...

Nagtama ang kanilang mga mata.

Napahinto si Deviana.

“Adrian?”

May halong pagtataka at pagkainis ang kanyang tinig.

Lumapit si Adrian.

“Bumalik ka na sa akin, Deviana. Hindi na kita sasaktan muli. Ipinapangako ko.”

Saglit na natigilan si Deviana.

Ngunit agad siyang umiwas ng tingin.

“Huli na ang lahat.”

“Alam kong nagkamali ako. Alam kong nasaktan kita. Pero huwag kang magkunwaring hindi mo ako nami-miss. Alam kong nasasaktan ka rin sa paghihiwalay natin.”

Agad na naging malamig ang tingin ni Deviana.

“Huwag mong maliitin ang nararamdaman ko, Adrian. Hindi ako nagpapanggap. Ayoko nang bumalik sa'yo.”

Matatag ang kanyang boses.

Walang kahit katiting na pag-aalinlangan.

“Noong araw na iniwan mo ako sa altar... iyon din ang araw na namatay ang huling natitirang pagmamahal ko para sa'yo.”

Huminga nang malalim si Adrian.

Sinubukan niyang pakalmahin ang unos sa kanyang dibdib.

“Galit ka ba dahil nakansela ang kasal natin?”

“Sige.”

“Magpapakasal tayong muli.”

“Mas engrande.”

“Mas marangya.”

“Kung kinakailangan, iimbitahan ko ang buong lungsod.”

“Aayusin ko ang lahat, Deviana.”

Mapait na ngumiti si Deviana.

“Talaga bang iniisip mong tungkol lang ito sa isang seremonya?”

Marahan siyang umiling.

“Hindi ito tungkol sa karangyaan, Adrian.”

“Tungkol ito sa sakit.”

“Sa paraan ng pagwasak mo sa dignidad ko sa harap ng napakaraming tao.”

Lumapit siya ng isang hakbang.

Wala nang lambing sa kanyang mga mata.

Tanging lamig na kasintalim ng talim ng kutsilyo.

“Sa buong panahon ng relasyon natin, isa lang akong manika.”

“Ako ang laging humahabol sa'yo.”

“Ako ang laging nagsisikap maging babaeng mamahalin mo.”

“Pero ikaw?”

“Hindi mo man lang ako tunay na nakita.”

“At ngayon...”

“Tapos na ako.”

“Gusto kong maging malaya sa lahat ng bagay na nag-uugnay sa akin sa'yo.”

Natahimik si Adrian.

Bawat salita ay tila malalakas na sampal sa kanyang mukha.

Ngunit sa halip na umatras...

Mas lalo pa siyang lumapit.

Nang talikuran siya ni Deviana upang buksan ang pintuan ng kanyang apartment...

Bigla siyang binuhat ni Adrian.

“Adrian! Ibaba mo ako ngayon din!”

Sigaw ni Deviana habang paulit-ulit niyang hinahampas ang dibdib nito.

Ngunit hindi nagsalita si Adrian.

Nagpatuloy lamang siya sa paglalakad patungo sa elevator.

“Ano ba ang ginagawa mo?! Ibaba mo ako!”

Unti-unting napuno ng takot ang boses ni Deviana.

Ngunit masyadong malakas si Adrian.

At mas matatag pa ang kanyang desisyon.

Bumukas ang elevator.

Pumasok silang dalawa.

Patuloy na nagpumiglas si Deviana habang nakatingin lamang si Adrian sa unahan.

Makikita sa kanyang mukha ang pinaghalong galit, pananabik, at pagkalito na hindi na niya maitago.

Makalipas ang ilang sandali...

Nakarating sila sa basement parking.

Binuksan ni Adrian ang p***o ng kotse at mabilis na inilagay si Deviana sa upuan ng pasahero.

Pagkatapos ay umupo siya sa driver's seat.

Click.

Agad na nag-lock ang lahat ng p***o.

“Ano ba ang gusto mo, Adrian?!”

Nanginginig ang boses ni Deviana.

Namumula ang kanyang mga mata.

Mabilis ang kanyang paghinga.

Lumingon si Adrian sa kanya.

Mukhang wasak ang kanyang mukha kahit pilit pa rin siyang nagpapakatatag.

“Gusto kitang iuwi.”

“Sa bahay natin.”

“Sa bahay kung saan dati tayong nagtatawanan.”

“Kung saan malaya tayong nagkakatinginan nang walang takot.”

Mahinang natawa si Deviana.

Isang tawang puno ng sakit.

Muling tumulo ang kanyang mga luha.

“Bahay natin?”

“May lakas ka pa talagang tawagin iyong bahay natin?”

“Ikaw ang sumira roon.”

“Iniwan mo ako sa altar, Adrian.”

“At ngayon... dinukot mo pa ako?”

Binuka ni Adrian ang kanyang bibig.

Ngunit walang salitang lumabas.

Gusto niyang ipaliwanag ang lahat.

Ngunit hindi na niya alam kung saan magsisimula.

Walang paliwanag ang kayang burahin ang mga sugat na naidulot niya.

“Deviana...”

“Natatakot akong mawala ka.”

“Iyon lang ang dahilan kung bakit ako pumunta rito.”

Tinitigan siya ni Deviana.

“Ngayon ka lang natakot dahil tuluyan na akong umalis?”

“Nasaan ang takot na iyan noong ako lang mag-isa ang lumalaban para iligtas ang relasyon natin?”

“Nasaan ka noong pinili mo ang ibang babae sa mismong araw na dapat tayong maging mag-asawa?”

Natahimik si Adrian.

Wala siyang maisagot.

Pinunasan ni Deviana ang kanyang mga luha.

Muling naging malamig at matatag ang kanyang tingin.

“Makinig kang mabuti, Adrian.”

“Ang pagmamahal ay hindi nangangahulugang pagmamay-ari.”

“Hindi mo maaaring kunin ang isang tao at itapon siya kung kailan mo gusto.”

“Hindi ako ang manika mo.”

Itinuro niya silang dalawa.

“At ang relasyong ito...”

“Tapos na.”

Tumingin siya nang diretso sa mga mata ni Adrian.

Pagkatapos, sa isang mahinahon ngunit matatag na tinig, sinabi niya,

“Ibalik mo ako sa apartment ko.”

“Ngayon din.”