Kabanata 7: Ang Notebook

Natagpuan niya itong muli ni Roman sa umaga ng Sabado.

Inilipat niya ito mula sa closet patungo sa nightstand niya nang araw na natuklasan niya ito at hindi na niya ito ginalaw simula noon. Naroon ito buong linggo katabi ng charger ng telepono niya, maliit at madilim ang berde, malambot ang mga gilid dahil sa panahon.

Wala itong pinagsabihan si Isabella tungkol dito. Hindi rin niya ito binanggit.

Pumunta ito sa brunch ng alas-onse. Tumahimik ang apartment.

Kinuha niya ito.

Kaparehong pakiramdam ang pabalot gaya nang una niya itong hawakan. Malambot at mainit dahil sa matagal na panahon ng paghawak. Binuksan niya ito sa unang pahina at binasa ang unang linya at naunawaan sa loob lang ng tatlumpung segundo na hindi ito isang diary.

Isa itong talaan. Isang gumaganang dokumento, sinulat sa sariling sulat-kamay niya, sa sariling boses niya, na sumusubaybay sa mga bagay na pinamamahalaan niya. Na, unti-unti niyang nauunawaan, ay halos lahat na.

Ang unang ilang pahina ay mga kontak at kagustuhan.

Anibersaryo ng kasal ng mga magulang niya, ikalabing-apat ng Marso. Isang tala sa tabi nito: magpadala ng card nang maaga. Mas gusto ng ina niya ang may bulaklak, hindi ang abstract. Ang ama niya: wala nang may kinalaman sa sports, itinuturing niya itong nakakababa.

Nakaligtaan ni Roman ang anibersaryo noong nakaraang taon. Tumawag si Isabella at humaba ang usapan at basta na lang nakalipas ang petsa. Sinabi ng ina niya na ayos lang nang tumawag siya dalawang araw huli. Palagi niyang sinasabing ayos lang.

Nagpatuloy siya sa pagbabasa.

Felix Carrow: alerdyi sa shellfish. Mas gusto ang whiskey. Huwag ipatabi kay Mercer sa mga hapunan, may kasaysayan silang dalawa na wala sa kanilang magpapaliwanag.

Miyembro ng lupon na si Holt: Patricia ang asawa, tinatawag na Trish. Hindi Pat. Hindi niya itutuwid ang sinuman pero maaalala niya ito.

Tala sa caterer: kumpirmahin ang mga pangangailangan sa pagkain dalawang linggo bago. Kailangan nila ang karagdagang oras at hindi sila hihingi nito.

Binaligtad niya ang pahina.

Marami pang katulad. Mga pangalan, maliliit na detalye, ang hindi nakikitang pundasyon ng bawat hapunan at kaganapang dinaluhan niya sa loob ng tatlong taon at inisip na naging maayos dahil mahusay siya sa mga bagay na ito. Wala siyang pinamamahalaan sa lahat ng ito. Siya ang pinamamahalaan lahat ng ito. Siya lang ang dumating.

Binaligtad niya ang isa pang pahina at nagbago ang mga tala.

Isang sipi, kinopya nang buo, mula sa isang aklat na hindi niya nakikilala. Isang bagay tungkol sa tiyak na kalungkutan ng pagiging nasa isang silid na puno ng taong nag-aakala na ayos ka lang. Walang puna mula sa kanya. Salita lang, maingat na isinulat na parang gusto niya itong itago sa labas ng sarili niyang isipan.

Sa ilalim nito, isang tala sa sarili niya: mag-order ng bulaklak ngayong linggo. Ang mga maganda. Ipinagpapaliban mo na ito.

At sa ilalim nito, sa bahagyang mas maliit na letra: walang ibang gagawa nito.

Binasa niya ito nang dalawang beses. Saka binaligtad ang pahina.

Marami pang mga talaang gawain. Isang restawrang gusto niyang subukan. Isang aklat na inirekomenda ng isang tao. Isang paalala na tawagan ang ama niya, walang ibinigay na dahilan. Pagkatapos, isang agwat, saka:

Nagtrabaho si Roman hanggang alas-tres ng umaga muli. Iniwan ang hapunan sa oven. Hindi niya ito kinain.

Huminto siya.

Wala nang iba pa rito maliban sa katunayan lang. Walang inis, walang natapos sa isang bagay na hindi sinabi. Ang payak na pagtatala lang ng isang bagay na nangyari, isinulat sa paraang isinusulat ang mga bagay kapag sinusubukan mong unawain ang mga ito sa paglalagay sa kanila sa isang matatag na lugar.

Binaligtad niya ang pahina.

Tatlo pang karaniwang tala. Isang kagustuhan ng kliyente. Isang tala tungkol sa muling pagsasaayos ng isang bagay. Pagkatapos, sa pagitan ng dalawang karaniwang linya:

Tumawag si Isabella sa telepono ng bahay ngayon. Hindi ko ito sinabi sa kanya.

Naupo si Roman nang hindi gumagalaw.

Binasa niya itong muli.

Saka muli.

Anim na salita. Isang tuldok. Walang paliwanag, walang pahiwatig kung kailan ito isinulat o ilang beses na itong nangyari o ano ang naramdaman niya, nakatayo sa kahit anong silid siya noon nang sagutin niya at marinig ang boses na iyon at magpasyang, sa loob lang ng ilang segundo, na wala nang sabihin.

Naisip niya kung ilang beses na siyang sumagot ng tawag mula kay Isabella. Sa opisina niya, sa sasakyan, sa hallway sa labas ng kwarto habang inaakala niyang tulog na si Sera. Sinabi niya sa sarili niya na walang kailangang ipaliwanag. Pinaniwalaan niya ito, sa karamihan ng panahon.

Hindi niya alam kung kailan huminto si Sera sa paniniwalang iyon.

Hindi niya alam kung gaano na katagal niyang dinala ang talang iyon sa isipan niya bago niya ito isinulat.

Binaligtad niya ang pahina.

Ang susunod na tala ay ang umaga matapos.

Ginawa ko pa rin ang paborito niyang almusal. Hindi niya ito napansin. Ayos lang. Napansin ko.

Isinara ni Roman ang notebook.

Umupo siya sa gilid ng kama at tiningnan ang sahig. Tahimik ang apartment sa paligid niya, ang uring katahimikang may bigat. Hawak niya ang notebook sa dalawang kamay nang hindi gumagalaw.

Alam na niya tungkol kay Isabella. Isinulat niya ito sa anim na salita at inilagay sa tabi ng mga tala ng caterer at ng mga paalala ng anibersaryo, at kinabukasan ay ginawa niya ang almusal niya. Hindi bilang pagpapakitang-tao. Hindi para maghatid ng punto. Dahil gusto niya, at siya pa rin ang uring taong gumagawa ng bagay na iyon kahit hindi ito karapat-dapat sa taong ginagawan niya nito.

Ayos lang. Napansin ko.

Hindi lubos na matatag ang mga kamay niya. Napansin niya ito mula sa isang lugar sa labas mismo ng sarili niya, ang paraan ng pagpansin sa maliliit na pisikal na katotohanan kapag ang isipan mo ay nasa lugar na hindi mo pa lubos na kayang unawain.

Nanatili siya roon nang matagal nang hindi niya iniilalagay ang notebook