Kabanata 6: Ang Migraine

Humaba ang pulong ng alas-siyete.

Palagi namang ganito. Alam ito ni Roman at huminto na siyang labanan ito dalawang taon na ang nakalipas. Dumating siya ng alas-sais kwarenta't singko dala ang kape at walang almusal, gaya ng bawat Huwebes, at umupo sa ulunan ng conference table hanggang sa maghiwa-hiwalay ang silid sa alas-nuwebe kinse.

Diretso siyang tumuloy sa follow-up kasama si Hartwell. Pagkatapos, isang legal na tawag. Pagkatapos, isang tumpok ng mga dokumentong naghihintay mula pa noong Martes. Nag-iwan ng kape si Priya sa sulok ng mesa niya humigit-kumulang alas-diyes. Naubos niya ang kalahati nito habang malamig na hindi niya namamalayan.

Sa alas-onse kwatro, dumating ang bigat sa likod ng kaliwang mata niya.

Palagi na iyon nagsisimula roon. Hindi matalim. Isang tuluy-tuloy na diin lang, na parang isang hinlalaki na nagpipisil mula sa loob, tiyak na alam na niya kung ano ang naghahanda. Mayroon siyang tatlumpung minuto, marahil apatnapu, bago ito magbago mula sa nakokontrol tungo sa uri ng sakit na nagpapahalata sa liwanag ng screen na parang isang bagay na pisikal na tumatama sa mukha niya.

Binuksan niya ang laci ng mesa niya.

Nakaupo ang dilaw na tala sa itaas na kaliwang sulok kung saan niya ito idiniin pabalik apat na araw na ang nakalipas. Sulat-kamay niya. Maliliit at magkakapantay. Aspirin, sa itaas na kaliwa. Palagi mong nakakalimutan.

Tiningnan niya ang itaas na kaliwang sulok ng laci. Isang platong may mga paper clip. Dalawang panulat. Wala nang iba.

Tiningnan niya ang likuran. Isang charging cable. Mga resibo ng parking na hindi niya kailanman itinapon. Binuksan niya ang ikalawang laci. Mga folder, isang USB drive, isang lalagyan ng business card. Sinubukan niya ang ikatlo. Mas maraming folder.

Sumandal siya pabalik sa upuan niya at idiniin ang dalawang daliri sa kaliwang mata niya.

Tumayo siya at pumunta sa cabinet sa likuran ng mesa niya kung saan nag-iimbak siya ng mga personal na bagay. Antacid, isang extrang tie, mga panlaway sa lalamunan mula sa sipon niya noong Pebrero. Inilipat niya ang lahat sa isang gilid. Tiningnan sa likuran ng mga panlaway. Wala.

Lumitaw si Priya sa may pintuan dala ang rebisyon ng isang kontrata.

"Mayroon ka bang kahit ano para sa sakit ng ulo?" tanong niya.

Tiningnan siya nito sa paraang tinitingnan siya ng katulong niya kapag nagdedesisyon itong magsalita o hindi. Nagpasya itong hindi. "Ibuprofen. May itinatago ako sa mesa ko."

"Pakiusap."

Bumalik siya dala ang dalawang tableta at isang basong tubig. Nilunok niya ang mga ito at nagpasalamat, at umupo pabalik, alam na niyang hindi ito sapat. Ayos lang ang ibuprofen para sa karaniwang uri ng sakit. Hindi ito karaniwang uri. Ito ang tiyak na migraine ng Huwebes na dulot ng paglaktaw sa almusal sa ilalim ng presyon, at ang tanging bagay na gumagana rito ay isang reseta na hindi niya mismo kinuha sa parmasya sa loob ng tatlong taon dahil naroon na lang palagi ito kapag kailangan niya.

Idiniin niya ang kamay niya sa kaliwang mata niya at tumawag kay Isabella.

"Roman! Tamang-tama. Libre ka ba mamayang gabi? May natuklasan akong bagong lugar sa kanlurang bahagi na pinag-uusapan ng lahat at naisip ko na baka pwede tayong—"

"May migraine ako," sabi niya. "Ang matinding uri. Alam mo ba kung nasaan ang resetang gamot ko? Hindi ang generic. Ang tiyak na uri."

Isang paghinto. "Sa cabinet ng banyo mo?"

"Nasa opisina ako."

"Ah." Isa pang paghinto, mas maikli. "Uminom ka na lang ng Tylenol, sinta. Magiging ayos ka lang."

Tiningnan niya ang dilaw na tala sa nakabukas niyang laci. "Sige," sabi niya. "Aayusin ko na lang."

Ibinaba niya ang telepono.

Hiniling niya kay Priya na kanselahin ang pulong niya sa tanghali. Pagkatapos, isinara niya ang p***o ng opisina niya, pinatay ang mga ilaw sa itaas, at umupo sa dilim na patag na nakadiin ang isang kamay sa kaliwang mata niya.

Dalawampung minuto. Umabot sa pinakamataas ang bigat at nanatili roon at dahan-dahang nagsimulang bumawi, hindi ganap na nawala kundi bumaba tungo sa isang bagay na kaya niyang harapin habang gumagana. Ang ibuprofen ay gumaganap ng makakaya nito, na hindi sapat pero isang bagay pa rin.

Umupo siya sa katahimikan at inisip ang katunayang alam niyang laging sa kaliwang mata nagsisimula. Hindi niya ito kailanman sinabi sa kanya. Hindi niya matandaan na sinabi niya ito kahit kanino man. Napansin lang niya ito, sa isang punto sa loob ng tatlong taong pinapanood siyang umuwi na nakadiin ang kamay sa mukha niya, kung aling gilid palagi ito. Binigyan niya siya ng ganoong uri ng pansin at hindi niya alam na nangyayari ito.

Nanatili siya roon nang matagal, nag-iisip tungkol dito.

Umalis siya sa opisina ng alas-sais. Itinaas ni Priya ang isang kilay at walang sinabi.

Wala si Isabella ng gabing iyon, may hapunan kasama ng mga kaibigan. Tahimik ang penthouse nang pumasok siya. Ibinaba niya ang jacket niya at pumunta muna sa silid-tulugan, tiningnan ang cabinet ng banyo nang awtomatiko, natagpuan ang mga gamit niya sa isang istante at walang laman ang kabila.

Tiningnan niya ang laci ng nightstand. Wala.

Hindi niya sigurado kung ano ang ginagawa niya. Ang gamot ay naroon dati sa penthouse, sinabi niya iyon kay Isabella, pero nagbago ang mga bagay mula nang umalis si Sera. Hindi lahat nang sabay-sabay. Unti-unti. Inilagay ni Isabella ang mga produkto niya sa istante ng banyo. Ang mga label sa cabinet ng kusina ay bahagyang natanggal at hindi napalitan. Nailipat ang mga bagay nang hindi na inilagay sa isang tiyak na lugar.

Pumunta siya sa kusina. Nakabukas na ang kettle bago pa niya napagdesisyunang buksan ito. Tumayo siya sa counter at hinintay ito, hindi talaga nakikita ang silid.

Napunta ang tingin niya sa cabinet sa itaas ng makinang panggawa ng kape sa habitwal na dahilan, ang siyang pinanood niyang pinaghahanapan ni Isabella sa unang umaga niya rito. Binuksan niya ito. Inilipat ang isang mug para maabot ang nasa likuran nito.

Nagalaw ang mga daliri niya sa isang bagay.

Isang patag na parihaba, magaan, nakasiksik sa likurang bahagi ng istante sa likod ng ikalawang hanay ng mga mug. Inilipat niya ang dalawang tasa at umabot papasok.

Isang blister pack. Ang reseta niya. Isang dosis na lang ang natitira, buo pa ang foil. May pangalan niya ang label ng parmasya sa likuran nito.

Nakatayo siya sa counter ng kusina at tiningnan ito.

Naglagay siya ng backup dito. Sa likuran ng mga mug, hindi nakikita, sa isang lugar na hindi ito mailipat o maitapon nang aksidente, isang lugar na tahimik itong maiiral sakaling kailanganin niya ito matapos siyang umalis. Nag-imbak siya ng ikalawang supply sa isang lokasyon na sadyang pinili niya dahil ito ang uri ng lugar na kalauna'y titingnan niya, hindi agad, pero kalauna't lalapatan din.

Alam niyang kakailanganin niya ito at wala siya nito.

Naghanda siya para roon.

Nakatayo si Roman doon nang matagal, ang blister pack nakalatag sa bukas niyang palad, tahimik ang kusina sa paligid niya, nagsisimula nang sumitsit ang kettle sa counter sa likuran niya.