LOGINThird Person's POV
Clyde: “Tomorrow, I’ll call my lawyer. Then we’ll see the earliest schedule.”
“Pangalawa,” dugtong ni Athena, “you pay the debt. Not… lavish lifestyle. Just enough para matigil yung forced marriage plan.”
Clyde tumango. “Okay.”
“Pangatlo,” Athena’s voice softened, “no humiliation. Kahit contract ‘to, I don’t want to be treated like… transaction.”
Clyde tinitigan siya. “You won’t.”
May katahimikan ulit, pero this time, iba—parang may nabubuong desisyon.
Tumayo si Clyde at lumapit ng dalawang hakbang, pero huminto para respetuhin ang space niya.
“Listen,” sabi niya. “I’m not going to take advantage of you tonight. You’re still not okay.”
Athena napatigil. “I’m okay.”
“No,” firm ni Clyde. “You’re not. We will talk again in the morning when you’re sober. If you still want this… then we proceed.”
Athena’s eyes searched his face. He can see a man with sense of responsibility and respect, hindi ang lalaking nasa chismis na playboy daw.
“Okay,” mahina niyang sagot. “Tomrrow morning.”
Tumango si Clyde. “Good. Now, sleep.”
“Ano’ng suot ko?” reklamo ni Athena, sabay tingin sa damit niyang gusot.
Naglakad si Clyde patungo sa closet, kinuha ang isang plain white shirt at ibinigay sa kanya, hindi tumitingin nang direkta.
“Wear this,” sabi niya. “Bathroom’s there. I’ll turn around.”
Athena natigilan. “You’re… really not gonna—”
“Stop,” putol ni Clyde, halos naiinis. “I said I won’t.”
Tahimik na tumango si Athena, tapos pumasok sa banyo.
Ilang minuto lang, lumabas siyang suot ang shirt ni Clyde na halos umabot na sa tuhod niya. Nakabalot pa rin ang kumot sa balikat, parang shield.
“Okay na,” bulong niya.
Tumayo si Clyde mula sa couch. “Good. You take the bed. I’ll take the couch.”
“Ha?” Athena blinked. “Sa couch ka?”
“Yes.”
“Why?”
“Because I’m not a creep,” sagot ni Clyde, flat. “And because you’re not in the right state to decide anything tonight.”
Napatingin sa kanya si Athena, parang gusto niyang magtalo pero… pagod na pagod na siya.
“Thank you,” bigla niyang sabi, mahina.
Bahagyang natigilan si Clyde, parang hindi sanay marinig ‘yon. “Don’t thank me. Just sleep.”
Humiga si Athena. Saglit lang, naramdaman niyang umiikot pa rin ang mundo, pero mas magaan na. Bago tuluyang pumikit, bumulong siya—
“Clyde…”
“Yeah?”
“Kung magising ako bukas… at sabihin kong gusto ko pa rin yung deal…”
“…Then we’ll do it,” sagot niya. “Properly.”
Napangiti si Athena nang konti. “Promise?”
“Promise,” sagot ni Clyde.
At sa gabing iyon, habang natutulog si Athena sa kama at si Clyde sa couch, pareho silang may iisang iniisip—isang bagay na hindi nila kayang aminin pa:
Na ang “kontrata” na ’to… pwedeng maging simula ng gulong hindi na nila makokontrol.
R18+
Nagising si Athena sa lamig ng aircon at sa mahinang hum ng hotel room—yung klase ng katahimikan na parang binabalot ka, pero hindi ka pinapakalma.
Unang pumasok sa isip niya: Nasaan ako?
Pangalawa: Bakit parang ang bigat ng dibdib ko?
Pangatlo: yung suot niya… sobrang laki.
Pagtingin niya, naka-oversized white shirt siya. Panglalaki. Amoy malinis. Amoy… lalaki.
Napalingon siya sa couch.
Nandoon si Clyde—nakahiga nang patagilid, isang braso ang nasa ulo, parang hindi natulog kundi bumagsak sa pagod.
Athena swallowed hard.
Okay. Calm. Breathe. Remember.
Naalala niya ang bar. Ang stage. Ang mga kamay. Ang takot. At yung isang lalaking biglang humila sa kanya palayo.
“Morning…” paos na boses ni Clyde, sabay upo. Kinuskos niya ang mukha niya, buhok magulo pero mukha pa rin siyang… annoyingly composed.
Athena umupo rin sa kama, hinila ang kumot sa dibdib niya kahit fully covered naman siya. Reflex.
“Morning,” sagot niya, maingat.
Tumahimik sila. Awkward. Yung tipong parehong may gustong sabihin, pero parehong ayaw mauna.
“Are you okay?” tanong ni Clyde, mas straight, mas serious.
Huminga ng malalim si Athena, “I’m sober. Headache. Pride? Wounded. Pero… okay.”
Clyde’s lips twitched. “Good. I mean—good that you’re sober.”
Athena tumingin sa kanya. “You slept there?”
“Yeah,” sagot niya, pointing at the couch. “Like I said. I’m not that kind of guy.”
Athena’s shoulders eased a little. “Thanks.”
“Don’t thank me,” sabi niya. “It’s the bare minimum.”
“Still,” Athena insisted, “thank you.”
Nagkatinginan sila. Sandali lang, pero may kung anong biglang dumaan—parang isang tanong na hindi nila binibigkas.
Clyde cleared his throat first, parang nagising sa sarili. “Breakfast?”
Athena’s stomach growled at the exact wrong time.
“…Maybe.”
Clyde smirked. “Noted.”
Tinawagan niya ang room service. “Two breakfast sets. Light. Coffee.”
Athena umangat ang kilay. “Uy— I can pay—”
“Stop,” putol ni Clyde, calm pero firm. “Not today. One less thing for you to worry about.”
Athena napapikit saglit. One less thing. Sana ganun lang kadali ang lahat.
Pagkababa ni Clyde ng telepono, umupo siya sa armchair sa tapat niya—hindi masyadong malapit, hindi masyadong malayo.
“So,” sabi niya. “Last night… you said you want a deal.”
Athena’s spine straightened. “Yes.”
Clyde’s gaze sharpened. “Still?”
“Still.”
“Even now?” he pressed. “Na clear na yung utak mo?”
Athena tumitig sa kanya nang matagal. “Yes. Kasi kung hindi… I’ll lose my life.”
Clyde’s brows knitted. “Explain.”
Athena’s jaw tightened. “As I said last night, my parents are forcing me to marry someone. An old businessman. For their debt.”
Clyde’s face changed—yung tipong hindi na playboy energy. Cold. Protective. Dangerous.
“Name.”
“Mr. Sarmiento,” sagot ni Athena, bitter.
Clyde muttered, “Damn.”
Athena laughed without humor. “Exactly.”
Tahimik si Clyde for a second, then: “You’re twenty-two. Adult ka na. They can’t legally force you.”
Athena’s eyes flashed. “Legally? No. But emotionally? Financially? Socially? They can corner you until you don’t know what choice looks like.”
Clyde stared at her, then nodded slowly. “Okay. Then we do this clean. Rules. No confusion.”
Athena’s POVHindi ko alam kung paano naging mas tahimik ang bahay kahit mas marami na kami ngayon.Nandoon si Brianna sa guest room, pero ramdam siya sa bawat sulok. Sa mahinang pag-uubo niya sa hallway. Sa boses ni Clyde kapag tinatanong niya kung kumain na ba ito. Sa pag-aalala ni Manang Rosa kahit halatang hindi pa nito lubusang kilala ang babae. Sa pagiging tahimik ni Cloud tuwing nakikita niyang nakatuon ang atensyon ng tatay niya sa ibang tao.At ako?Ako ang asawa.Pero minsan, pakiramdam ko bisita ako sa eksenang matagal nang nagsimula bago ako dumating.That afternoon, I tried to help Manang Rosa prepare soup for Brianna. Hindi ko alam kung bakit. Siguro dahil gusto kong maging mabuti. Siguro dahil ayaw kong maging klase ng babae na nagseselos sa taong may sakit. Or maybe dahil gusto kong patunayan sa sarili ko na kaya kong maging kind kahit may kung anong kumakagat sa dibdib ko.“Careful, hija,” sabi ni Manang Rosa nang kunin ko ang tray. “Mainit.”“Ako na po magdadala.”Sh
Athena’s POVKinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa sa nakasanayan.Hindi dahil sa bangungot. Hindi rin dahil sa tawag o message. Nagising ako dahil may kakaibang pakiramdam sa bahay, parang may bagong hangin na pumasok pero hindi ko alam kung sariwa ba iyon o may dalang lamig.Pagbaba ko, nakita ko si Clyde sa dining area. Naka-white shirt lang siya, hawak ang kape, mukhang hindi rin masyadong nakatulog. Si Cloud ay nasa tabi niya, tahimik na kumakain ng cereal, habang si Manang Rosa naman ay mas abala kaysa dati.“Morning,” sabi ni Clyde nang makita ako.“Morning.”Nagkatitigan kami saglit. May gusto siyang sabihin, alam ko. Pero bago pa siya magsalita, bumukas ang pinto mula sa hallway.Brianna appeared, wrapped in a pale cardigan, her hair falling softly over one shoulder. She looked fragile in a way na parang dapat maingat ang lahat sa paligid niya. Her skin was pale, her smile small, and her hand rested lightly against the wall as if she needed support.“Sorry,” she said so
Athena’s POVHindi ko inamin kay Clyde na hindi ako nakatulog.Hindi rin niya inamin na ganoon din siya.Kinaumagahan, nadatnan ko siya sa dining area na hawak ang cellphone, untouched ang kape sa harap niya. Si Cloud ay abala sa cereal niya, habang si Manang Rosa naman ay tahimik na naglalagay ng pandesal sa plato. Normal ang lahat sa itsura, pero ramdam ko ang bigat sa hangin.Brianna.Hindi ko pa siya kilala, pero parang may pwesto na siya sa bahay bago pa man dumating.“Anong oras ang dating niya?” tanong ko.Clyde looked up. “Nine-thirty.”“Susunduin mo?”He paused. “I was going to send a driver.”“But she asked you to come.”Cloud looked up from his cereal. “Who?”Clyde’s expression softened. “An old friend.”“Girl?”“Yes.”Cloud frowned. “Is she nice?”Clyde did not answer fast enough.That told me enough.“She was,” he said finally.Was.Hindi ko alam kung bakit kumapit sa akin ang salitang iyon.I picked up my moon mug and tried to act like my chest wasn’t tightening. “You sh
Clyde’s POVHindi ako gumalaw habang nakasandal si Athena sa balikat ko.Parang kahit paghinga ko, kailangan kong ingatan. She was quiet beside me, her hand warm under mine, the robot-rule notebook resting on her lap. Sa labas, madilim na. Sa loob ng bahay, tahimik na rin, maliban sa mahinang tunog ng aircon at occasional na kaluskos mula sa kusina kung saan si Manang Rosa ay siguradong nagpapanggap na hindi kami binabantayan.Athena’s eyes were closed, pero alam kong hindi siya tulog.“Clyde,” she whispered.“Hmm?”“Do you ever get tired?”I looked down at her. “Of what?”“Fighting.”I almost answered no.That would have been easier. Mas bagay sa akin. Mas malinis. But Athena had a way of making lies feel too loud.“Yes,” I said.She opened her eyes slowly. “Then why don’t you stop?”“Because things don’t stop just because I’m tired.”Her mouth curved faintly. “That sounds sad.”“It’s practical.”“Sad practical.”I almost smiled. “You’re judging me.”“Konti.”Her head stayed on my sh
Clyde’s POVHindi ko nagustuhan ang katahimikan ni Athena sa biyahe pauwi.Hindi iyon katahimikan ng taong galit. Mas mabigat iyon. Parang pagod na pagod siyang hawakan ang sarili niya sa harap ng mga taong minsan niyang tinawag na tahanan.Her last words to her mother kept repeating in my head.Hindi pa. Pero mas malaya ako.I should have been satisfied. Freedom was the point, wasn’t it? I married her so she could step out of that house without being dragged back. I paid the debt so they could no longer use it as a leash. I stood beside her so she would not have to face them alone.But hearing her say she was not happy yet bothered me more than it should have.“Stop looking at me,” she said, eyes still on the window.“I’m not.”“You are. I can feel it.”“You have impressive detection skills.”“I live with you now. I adapted.”That should have amused me. Instead, I heard the weight behind I live with you now, like she was still testing if the words would hold.“Are you okay?” I asked.
Athena’s POVHindi ako mapakali habang papunta kami sa bahay ng mga magulang ko.I kept telling myself na hindi ito big deal. Bahay lang iyon. Pamilya ko lang sila. Ilang taon akong nakatira roon, ilang libong beses akong pumasok at lumabas sa gate na iyon. Pero habang papalapit ang sasakyan, ramdam ko na naman ang bigat sa dibdib ko, parang may invisible na kamay na unti-unting humihigpit sa lalamunan ko.Clyde sat beside me, quiet. Hindi siya nagbigay ng speech. Hindi niya sinabi na kaya ko ito, na magiging okay ang lahat, o anumang bagay na madalas sabihin ng mga tao kapag hindi nila alam ang bigat ng binabalikan mo.Instead, he simply placed his hand between us, palm up.Hindi niya hinawakan ang kamay ko.He offered.That was worse.Mas madali sanang hindi humina kung hindi siya ganoon.I looked at his hand for a moment before placing mine over it. His fingers closed around mine, warm and steady.“Anytime you want to leave,” he said, “we leave.”I swallowed. “Kahit kakapasok pa la
Athena’s POVAkala ko handa na ako sa mga tingin.Hindi pala.Iba ang pakiramdam kapag isang buong kwarto ang tahimik kang sinusukat. Hindi sila sumisigaw. Hindi sila nagagalit. Hindi rin sila direktang nang-iinsulto. Mas malala. Ngumingiti sila na parang mababait, pero alam mong bawat titig nila a
Clyde’s POVIlang beses kong sinabi sa sarili ko na sanay na ako sa ganitong gabi.Family events. Business smiles. Champagne glasses. Mga kamag-anak na yayakap sa’yo habang hinahanap kung saan nila pwedeng itusok ang kutsilyo. Harrison gatherings were never celebrations. They were battlefields with
Athena’s POVHindi ako agad nakatulog kahit pagod na pagod na ang katawan ko.Nakahiga ako sa kama, nakatingin sa kisame, habang paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Clyde sa dining area.Because they needed to hear it.Iyon ang sagot niya.Practical. Safe. Malinis.Pero kahit ilang be
Clyde’s POVPaglabas namin ng Harrison Tower, ramdam ko pa rin ang init ng galit sa dibdib ko.Hindi dahil sa sinabi ng mga pinsan ko. Sanay na ako roon. Sanay na ako sa mga tinging humihimay sa pagkatao ng tao hanggang sa makita nila kung saan ito pwedeng saktan.Ang hindi ko kinaya ay kung paano







