CHAPTER 1

Third Person's POV

Tahimik ang mansion ng mga Hamilton tuwing gabi—yung tipong maririnig mo pa ang tik-tak ng wall clock at ang mahina, steady na ugong ng aircon. Si Athena Isabelle Hamilton sanay sa ganitong katahimikan. Sanay siyang maglakad sa makintab na sahig na parang hindi siya dapat mag-iwan ng bakas.

Dalawampo’t dalawang taong gulang na siya, pero sa bahay na ’to, parang lagi siyang “anak na dapat umayos,” “anak na dapat sumusunod.”

Sa ibaba, rinig niya ang halakhakan ni Anthony, ang bunsong kapatid niya. Favorite ng lahat. Lalo na ng parents nila.

“Ate Athena! Look, oh!” sigaw ni Anthony mula sa sala. “I built a robot! Parang legit!”

Napangiti si Athena kahit pagod. “Wow, ang galing. Ikaw na talaga ang genius sa bahay na ’to.”

“Of course!” proud na proud si Anthony. “Mom said I’m special.”

Tama. Special.

Huminga nang malalim si Athena at tumuloy sa hallway. Naka-ready na sana siyang umakyat sa kwarto—hanggang sa napahinto siya sa tapat ng master’s bedroom.

May boses sa loob. Boses ng mama niya. Mahina, pero malinaw. At mas malinaw ang takot na kumapit sa dibdib niya.

“Hindi na natin kaya, Ramon,” sabi ni Mrs. Hamilton—matalim, nanginginig. “Yung bank… they’re calling again. We’re drowning.”

Sumagot ang papa niya, mabigat ang tono. “I know. Kaya nga kailangan natin gawin ’to.”

“Pero si Athena—”

“Si Athena ang pinakamadaling iayos.” Parang simpleng deal lang. “Isa lang ’yan. Isang kasal. Kapalit no’n, masasalba ang kumpanya. Masasalba tayo.”

Nanlaki ang mata ni Athena. Naramdaman niyang nanlamig ang mga daliri niya.

“May kausap na ako,” dugtong ng papa niya. “Si Mr. Sarmiento… matanda na, yes, pero malakas ang business. Kung papakasalan ni Athena, bayad ang utang, plus partnership.”

Parang may kumagat sa sikmura niya.

“Si Mr. Sarmiento?” ulit ng mama niya, halatang naiinis at natatakot. “’Yung… ’yung laging may kasama na mga bodyguard? ’Yung halos kaedad na natin?”

“Don’t be dramatic,” sabi ng papa niya. “It’s business.”

Business.

Business na siya mismo ang produkto.

Hindi na napigilan ni Athena ang sarili. Sumandal siya sa pader, halos mawalan ng balanse.

“Hindi puwede…” bulong niya. “Hindi… hindi nila pwedeng gawin ’to.”

Pero sa loob, tuloy ang usapan.

“Kailangan mabilis ang process,” sabi ng papa niya. “One month. Bago lumala ang ating pagkakalubog. Bago pa tayo mapahiya. Bago tayo mawalan ng lahat.”

“One month…” ulit ni Athena, halos walang boses.

Isang buwan para ibenta ang buhay niya.

At dahil doon biglang nag-init ang mata niya. Parang gusto niyang pumasok at sumigaw: Ako ’to! Anak n’yo ’ko! Hindi ako kontrata!

Pero hindi niya ginawa.

Kasi alam niyang pag pumasok siya, may sasabihin lang silang mas masakit. Yung tipong “para rin ’to sa’yo.” Yung tipong “wala kang choice.”

Tumalikod siya. Mabilis. Parang tumatakbo palayo sa apoy.

Pagdating niya sa sala, si Anthony nakaupo sa carpet, abala sa robot niyang yari sa plastic at wires.

“Ate, you okay?” tanong ng bata. “Why you look pale?”

Pinilit ni Athena ngumiti. “I’m fine. Medyo… pagod lang.”

“Dad said we’re going to be okay,” masayang sabi ni Anthony. “Mom said everything will be fixed soon.”

Napakurap si Athena. Oo. Fixed. Sa pamamagitan ko.

“Anthony,” mahina niyang sabi, lumuhod sa harap ng kapatid. “If… if may mangyari, okay? Promise me you’ll be good.”

“Ha? Ate, anong mangyayari?” napakunot ang noo ni Anthony.

“Nothing.” Pinisil niya ang pisngi ng kapatid. “I just… I love you, okay?”

“Love you too!” ngumiti si Anthony. “But… Ate, you’re weird today.”

Napatawa si Athena nang pilit. “Yeah, weird is my brand.”

Tumayo siya, huminga nang malalim, at kinuha ang susi ng kotse sa side table.

Pero bago siya lumabas, narinig niya ang mama niya sa likod.

“Athena,” tawag ng mama niya. “Where are you going?”

Nilingon niya. Kita niya ang maayos na ayos na mukha ng mama niya—parang walang nangyari, parang walang pinag-usapan.

“Just… I need air,” sagot ni Athena. “I’ll be back.”

“Mabilis lang,” mahigpit na utos ng mama niya.

Tinanguan niya. “Sure.”

At lumabas siya.

Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nagmaneho. Pakiramdam niya, autopilot lang siya. Yung katawan niya gumagalaw pero ang utak niya umiikot.

Ipapakasal ako.

Sa matanda.

Para sa utang.

Hanggang sa napahinto siya sa tapat ng isang bar na maliwanag ang neon sign. May mga tumatawa sa labas. May mga nag-yoyosi. May music na malakas.

“Anong ginagawa ko dito…” bulong niya.

Pero imbes na umalis, bumaba siya ng kanyang sasakyan.

Parang may boses sa loob niya na nagsasabing, Tumakas ka muna. Kahit isang gabi lang.

Pagpasok niya, bumungad ang amoy ng alak at pabango. May iba’t ibang ilaw sa paligid. May mga taong sumasayaw. May stage sa unahan.

Lumapit siya sa bar counter, umupo, at kinawayan ang bartender.

“Hi, miss,” bati ng bartender. “What can I get you?”

Nilunok ni Athena ang kaba. “Anything. Strong.”

Tumaas ang kilay ng bartender. “Sure ka?”

“Oo.” Pinilit niyang maging matapang. “Give me… the strongest.”

“Okay.” Naghalo ng drink ang bartender. “But take it slow, ha?”

Tinanggap ni Athena ang baso. Tumingin siya sa amber liquid na parang ito ang sagot sa lahat.

“One shot,” sabi niya sa sarili. “One shot lang.”

Pero nang ininom niya—parang apoy na dumaan sa lalamunan niya.

Ang sakit.

Napapikit siya, umubo. “Oh my God—”

Tumawa ang bartender. “First time?”

Napahiya si Athena. “Hindi.”

“Woman, halata.”

“Fine,” inamin niya. “First time. Happy?”

“Not really,” sagot ng bartender, mas seryoso. “Just… be careful.”

Hindi siya sumagot. Uminom ulit siya. At ulit. At ulit.

Hanggang sa unti-unting lumambot ang bigat sa dibdib niya.

Hanggang sa tumawa siya nang bigla, kahit walang dahilan.

Hanggang sa biglang… gusto niyang sumigaw.

May boses sa mic. “Next performer, anyone? Come on! Let’s light up the stage!”

May mga palakpakan. May sumigaw. May tumawa.

At si Athena, parang may sariling mundo—tumayo at naglakad patungo sa stage.