Chapter 5: The Stranger Is My Boss

"Some pasts don’t stay buried… they wait for the worst moment to return."

-

“Relax ka lang.” Napatingin ako kay Claire nang sabihin niya iyon. Hindi kasi ako mapakali dahil sa kaba na nararamdaman ko ngayon. Nasa elevator kami ngayon at papunta sa fifth floor dahil doon ako i-iinterbyuhin.

“Madali lang ang mga tanungan diyan,” dagdag niya.

“Easy for you to say,” sagot ko, sabay nguso.

Pagkabukas ng elevator, bumungad ang isang eleganteng hallway—glass wall, marble floors. Everything looked clean and expensive. Wow! Hindi ako sanay sa ganito.

“Nandito na tayo. Sa HR ako naka-assign,” sabi ni Claire habang itinuturo ang dulo ng hallway.

“Ikaw, dito sa pangalawang pinto,” dagdag niya bago binuksan ang pintuan sa harap niya.

“O-Okay,” kinakabahang saad ko.

“Huwag kang kabahan, kaya mo iyan,” nakangiting sabi niya.

Great. Mas lalo akong kinabahan.

“Good luck!” Ngumiti siya bago tuluyang mawala sa paningin ko.

Pagkaalis niya, doon ko narinig ang sariling tibok ng puso.

Amp. Nilalamon ako ng kaba.

“Calm down. Gusto mo ng new start, ‘di ba? This is your chance,” bulong ko sa sarili ko.

Buong tapang akong naglakad papunta sa executive office at saglit na natigilan sa tapat ng pinto.

Bahagya pa akong napaatras nang bigla itong bumukas.

“Ms. Reyes?”

“Po?” utal kong sagot sa babaeng nagbukas.

Ngumiti ito. “Pasok na po kayo,” sabi niya habang binubuksan pa nang mas maluwag ang pinto at nauunang maglakad papasok.

“Please, have a seat.” Itinuro niya ang sofa sa gitna. “The CEO will see you shortly.” Tumango ako at agad na naupo. Umalis din siya pagkatapos niyang sabihin iyon.

Habang naghihintay, hindi ako mapakali. Hindi ko naman first time mag-apply, pero grabe ang kaba ko. Tumayo ako at lumapit sa glass wall at namangha ako sa view.

“Ms. Reyes, may I have your attention?”

That voice… seems familiar.

Humarap ako sa nagsalita at nanlamig ang buong katawan ko nang makita ko kung sino ang nasa harapan ko.

That stranger. Sa lahat ng taong puwedeng makita ko… siya pa.

“You—” Hindi ko napigilang masabi, kaya agad kong tinakpan ang bibig ko.

Nakita kong tumaas ang isang kilay niya habang naglalakad siya papunta sa mesa niya.

Pagkaupo niya, nagtagpo ang mga mata namin— Bumalik ang mga alaala namin kagabi. Ang ulan, ang mga tawa namin, ang init ng mga haplos niya.

Stop. This is not the right time para isipin yan.

“Ms. Reyes,” malamig niyang sambit. “Take a seat.”

Napalunok ako at kabadong naupo.

Stay calm.

Pinipilit kong maging kalmado, pero tinatraydor ako ng kamay ko. Parang gripo na ito sa pagkapasmado at talagang nanginginig pa.

“So,” sabi niya habang hawak ang resume ko, “you’re applying as my secretary.”

Tumango ako. “Yes, Sir.”

Tinitigan niya ako nang diretso, para bang sinusuri ang buong pagkatao ko.

Why? Gusto niya bang pag-usapan ang nangyari kagabi? Gusto niyang sabihin na kalimutan ko? Way better. O baka hindi siya sigurado na ako iyong kasama niya kagabi. ‘Di ba? Lasing naman siya kagabi. Imposible na maalala niya ako, atsaka umalis ako nang hindi niya nakikita. Will he remember me? Hindi di ba?

“So…” Bahagya siyang sumandal. “We meet again.” Matapos kong marinig iyon, mahigpit akong napahawak sa dulo ng damit ko.

Shit.

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Magso-sorry ba ako? Magpapanggap? Tatakbo?

“This is a professional environment, Ms. Reyes.” Napahinto ako sa pag-iisip.

“Y-Yes, Sir.”

“You will perform your duties accordingly.” Seryoso pa din ang boses nito.

“Yes, Sir.”

“What happens outside this office—” Huminto siya, dahilan para manigas ako sa kinauupuan ko.

Kasabay no’n, parang huminto rin ang mundo ko.

“—is irrelevant.” Napalunok ako.

“Understood?”

Tumango ako. “Yes, Sir.”

Kahit hindi malinaw sa akin ang lahat. Kung naalala niya ba. Kung dapat ba naming pag-usapan o kalimutan na lang? Bigla siyang tumayo. Napalunok ako at bahagyang napaatras sa upuan habang papalapit siya sa akin.

“Can you handle that?” mahina niyang tanong na nagpatayo ng balahibo ko.

Napatitig ako sa kanya. Parang may ibang ibig sabihin ang tanong niya.

“Yes.” Bahagya siyang ngumiti nang marinig niya ang sagot ko.

“Good. Welcome to the company, Ms. Reyes.” Sambit nito, saka ako tinalikuran para maglakad muli papunta sa kanyang mesa.

-

Gosh.

Bakit sa lahat ng magiging boss ko—siya pa?

At bakit ngayon pa kami nagkita ulit… pagkatapos ng nangyari?

Parang gusto ko na lang lamunin ng lupa.

Nagkamali ako.

Akala ko hanggang doon na lang.

Akala ko hindi na kami magkikita.

Pero heto kami.

“We’re supposed to be strangers…so why does it feel like this is only the beginning of something I won’t be able to escape?”

Napapahilamos kong saad.