Chapter 5: The Stranger Is My Boss

"Some pasts don’t stay buried… they wait for the worst moment to return."

---

“Relax ka lang.” Napatingin ako kay Claire nang sabihin niya iyon.

Hindi kasi ako mapakali dahil sa kaba na nararamdaman ko ngayon. Nasa elevator kami at paakyat sa fifth floor dahil doon ako iinterbyuhin.

“Madali lang ang mga tanungan diyan,” dagdag niya.

“Easy for you to say,” sagot ko habang nakanguso.

Pagkabukas ng elevator, bumungad agad sa amin ang isang eleganteng hallway.

Glass walls.

Marble floors.

Soft lights.

Everything looked clean, expensive, and intimidating.

Wow.

Hindi ako sanay sa ganito.

“Nandito na tayo,” sabi ni Claire habang itinuturo ang dulo ng hallway. “Sa HR ako naka-assign.” Tumango ako.

“Ikaw naman…” itinuro niya ang pangalawang pinto sa kanan. “Diyan.”

“O-Okay,” kinakabahan kong sagot.

“Huwag kang kabahan. Kaya mo ‘yan,” nakangiting saad niya.

Great. Mas lalo tuloy akong kinabahan.

“Good luck!” Ngumiti siya bago tuluyang mawala sa paningin ko.bAt nang maiwan akong mag-isa, doon ko mas narinig ang sariling tibok ng puso ko.

Amp. Nilalamon ako ng kaba.

“Calm down,” bulong ko sa sarili ko habang humihinga nang malalim. “Gusto mo ng new start, ‘di ba? This is your chance.”

Buong tapang akong naglakad papunta sa executive office. Pero pagdating ko sa harap ng pinto, saglit akong natigilan.

Bahagya pa akong napaatras nang bigla iyong bumukas.

“Ms. Reyes?”

“Po?” utal kong sagot sa babaeng nagbukas.

Ngumiti ito nang magalang.

“Pasok na po kayo,” saad niya habang binubuksan pa nang mas maluwag ang pinto bago naunang maglakad papasok.

“Please, have a seat.” Itinuro niya ang sofa sa gitna ng office. “The CEO will see you shortly.”

Tumango ako at agad na naupo. Pagkaalis niya, mas lalo akong hindi mapakali. Hindi naman ito first time na mag-apply ako sa trabaho.

Pero grabe… Ibang level ang kaba ko ngayon.

Tumayo ako at lumapit sa glass wall. Mula roon, kitang-kita ang city skyline. Everything looked so far away from the life I was used to.

“Ms. Reyes, may I have your attention?”

That voice… Parang pamilyar.

Mabilis akong humarap para makita kung sino iyon. At nanlamig ang buong katawan ko nang makita kung sino ang nasa harapan ko.

Him.

That stranger.

Sa lahat ng taong pwede kong makita…

Siya pa talaga.

“You—”

Hindi ko napigilang masabi kaya agad kong tinakpan ang bibig ko. Nakita kong bahagyang tumaas ang isa niyang kilay habang naglalakad siya papunta sa mesa niya.

Pagkaupo niya, muling nagtama ang mga mata namin.

At kasabay noon… Bumalik lahat ng alaala kagabi.

The rain.

The laughter.

His touch.

The warmth of his lips.

Stop.

Hindi ito ang tamang oras para isipin iyon.

“Ms. Reyes,” malamig niyang sambit. “Take a seat.” Napaupo ako agad habang pilit na pinapakalma ang sarili.

Stay calm.

Pinipilit kong maging maayos, pero tinatraydor ako ng mga kamay ko, parang gripo na ang mga ito sa sobrang pagpapawis ananginginig pa.

“So,” saad niya habang hawak ang resume ko, “you’re applying as my secretary.”

Tumango ako, “Yes, Sir.”

Matagal niya akong tinitigan. Parang sinusuri niya ang buong pagkatao ko.

Why?

Gusto ba niyang pag-usapan ang nangyari kagabi?

Gusto ba niyang sabihin na kalimutan na lang namin iyon?

Or worse… Naalala niya ako.

Pero impossible naman, ‘di ba? Pareho kaming lasing kagabi. At umalis ako nang hindi niya nakikita. So there’s no way—

“So…” bahagya siyang sumandal sa upuan niya. “We meet again.”

Shit.

Mahigpit akong napahawak sa dulo ng damit ko. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

Magso-sorry ba ako?

Magpapanggap?

Tatayo at tatakbo?

“This is a professional environment, Ms. Reyes.” Napahinto ako sa magulong isip ko.

“Y-Yes, Sir.”

“You will perform your duties accordingly.”

Seryoso pa rin ang boses niya.

“Yes, Sir.”

“What happens outside this office—”

Huminto siya sandali. At kasabay noon, parang huminto rin ang mundo ko.

“—is irrelevant.”

Napaupo ako nang mas diretso habang pilit na nilulunok ang kaba.

“Understood?” Tumango ako agad.

“Yes, Sir.”

Kahit hindi malinaw sa akin ang lahat. Kung gaano karami ang naaalala niya. Kung dapat ba naming pag-usapan iyon. O tuluyan na lang kalimutan.

Bigla siyang tumayo.

At habang papalapit siya sa akin, hindi ko mapigilang bahagyang mapaatras sa kinauupuan ko.

“Can you handle that?” mahina niyang tanong.

Napatitig ako sa kanya parang may ibang ibig sabihin ang tanong niya. At mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko dahil doon.

“Yes,” sagot ko sa huli. Bahagya siyang ngumiti.

“Good.” Tumalikod siya at naglakad pabalik sa mesa niya.

“Welcome to the company, Ms. Reyes.”

---

Gosh. Sa lahat ng magiging boss ko…

Bakit siya pa?

At bakit ngayon pa kami muling nagkita pagkatapos ng nangyari? Parang gusto ko na lang lamunin ng lupa.

Nagkamali ako.

Akala ko hanggang doon na lang lahat.

Akala ko hindi na kami magkikita ulit.

Pero heto kami.

Magkaharap.

Araw-araw pang magkikita.

“We’re supposed to be strangers…” napapahilamos kong bulong sa sarili ko.

“So why does it feel like this is only the beginning of something I won’t be able to escape?”