Chapter 4: Lie Between Friends

"I went out to forget my cheater ex-boyfriend… but I didn’t expect to remember someone else instead."

-

“Bella?” Mabilis kong minulat ang aking mga mata ng marinig ko ang boses ng ulupong kong ex-boyfriend. Habang hingal na hingal ako ay kunot-noo akong napahawak sa pisngi ko at doon ko naramdaman—

Luha?

“Punyet*! Panaginip lang pala,” inis kong bulong saka napabuntong-hininga. Napaupo ako, saka napahawak sa ulo ko.

“Shit… ang sakit ng ulo ko.”

“Paano ba nila nagagawa ‘to? Iinom ng marami, tapos kinabukasan parang wala lang?” reklamo ko sa sarili ko habang pinipisil ang sentido ko.

“Hindi na talaga mauulit ito…”

Tsk! Paano ba ako nakauwi? Tsk! Ano bang pinagagawa ko kagabi? Lintek na hard drink yan. 

Teka, nasan ba ako? Ah, right. I’m in my room right now with a hangover. 

Aish! Bakit ba kasi ako uminom ng hard drink, alam ng hindi palainom, eh? Bwisit kasi yung sigbin kong ex-boyfriend kasalanan niya ito.

Para bang nag-play sa utak ko ang mga alaala ko kagabi kasama ang estrangherong lalaki.

Yung estrangherong lalaki.

Yung ulan.

Yung… halik.

The way he looks at me.

Wait? What the— Teka? Ano ang mga alaala na iyon?

Everything that happened last night, and the memory of him.

“Shit…”

Damn! Isabella!

Napatingin ako sa sarili ko. My clothes are still the same as last night. Paano ba naman kasi, pag-uwi ko ay humiga na ako kaagad sa sofa ng sala. Ayoko kasing makita pa niya ako. Kagabi kasi ay parang wala lang ang mga pinaggagagawa ko. But now? Nilalamon na ako ng kahihiyan sa kagagahan na ginawa ko.

“Bella, gising ka na?” Boses ni Claire mula sa labas. Napabuntong hininga ako.

Oo nga pala. Magkatabi lang kami ng apartment ni Claire. At kung ano man ang nangyari kagabi ay hindi niya dapat malaman.

“Oo. Gising na…” sagot ko sa normal na boses. Matapos kong ayusin ang sarili ko, lumabas na ako at dumiretso sa pintuan upang pagbuksan ko siya. Si Claire naman ay dumiretso sa sofa habang may hawak na kape. Pagtingin niya sa akin, napakunot ang noo niya.

“You look terrible.”

“Ganon ba? May hangover, eh…” Simpleng sagot ko.

“Anong oras ka umuwi kagabi? Hindi ka na bumalik sa table,” tanong niya.

There it is, the question. Iyong tanong na may sagot ako pero hindi ko kayang sabihin.

“Actually, bumalik ako kaso hindi ko kayo makita. Na-overwhelm ako, kaya umuwi na ako.” casual na sagot ko. 

Argh! Hindi ako makatingin sa kanya nang diretso dahil sa kasinungalingang lumalabas sa bibig ko.

“Hindi ka man lang nag-text. Hinanap ka kaya namin,” sabi niya pa.

“Na-lowbat ako, eh,” mabilis kong sagot na isa na namang kasinungalingan.

“Next time, magpaalam ka bago umalis, ha,” sabi niya habang humihigop ng kape.

“Nag-worry kami.”

“I’m sorry.” And this is not a lie.

Tahimik akong umupo sa tabi ni Claire at kinuha ang iniaabot niyang isa pang kape mula sa paper bag. Habang sumisimsim ng kape ay may mga katagang biglang pumasok sa aking isipan…

“You left him without even saying goodbye.”

Stop thinking. It meant nothing.

It was just one night.

Hindi ko siya kilala. Hindi niya ako kilala. End of discussion.

And that’s exactly why it should stay that way.

“By the way,” saad ni Claire na nagpabalik sa akin sa reyalidad.

“May opening sa company namin.”

“Ha?”

“Secretary ng CEO ang hiring,” sabi niya. “Urgent, daw. Malaki ang sweldo no’n.” Sambit niya nang nakangiti sa akin.

Secretary?

“Claire, papasa ba ako diyan?” tanong ko.

“Siyempre. Magaling ka naman. And you need work, diba?”

Yes, kailangan ko. Hindi lang pera kundi distraction.

Kasi, pag wala akong ginagawa, naaalala ko na naman siya. At ang mga pinagagawa ko para makalimutan siya.

“Send mo iyong resume mo today. Wait, send ko sayo ang email address namin.” dagdag niya pa habang may kinakalikot sa selpon niya.

“I’ll refer you.” Sabi niya muli at tumunog ang selpon ko.

Tumango ako.“Okay.”

---

That afternoon, nakaupo ako sa harap ng laptop. Nakatutok ako ngayon sa laptop habang hinahanap ang latest resume ko sa aking files, saka iyon nilagay sa email as attachment. Then, I hit the send button.

“Done,” sabi ko at nag-inat.

“This is good,” bulong ko sa sarili ko.

I will start again.

A new start. 

A new work. 

A new routine.

A new life.

-

Ping.

Wala pang isang oras mula nang mag-send ako ng resume ay may natanggap agad akong sagot mula sa kanila.

“Congratulations, Ms. Isabella Reyes… ”

Nanlaki ang mata ko.

“Wait… what?” Gulat kong sambit at binasa muli ito.

—

Subject: Application Update – Secretary Position

Dear Ms. Reyes,

Good day.

We have received your application for the Secretary position through internal referral. After reviewing your credentials, we are pleased to inform you that you have been selected for the role.

Given the urgency of the position, your application has been fast-tracked.

You are requested to report to the office tomorrow at 9:00 AM for onboarding and further briefing. Please bring a valid ID and a copy of your resume.

Further details regarding your responsibilities and schedule will be discussed upon your arrival.

Welcome to the team.

Best regards,

Human Resources Department

-

That's so fast… Kung ganoon lang sana kadali sa feelings.

“Claire!” sigaw ko.

“Ano?” 

“I got accepted!” Sigaw ko muli sa tuwa.

“Ha?! Ang bilis!” Gulat niyang sabi

“Whoa! Start na ako agad bukas.”

“Told you! Urgent ‘yan.” Ngumiti siya.

-

Mabilis lumipas ang oras at gabi na naman. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o hindi dahil hindi ko na naaalala ang cheater kong ex. The problem is may bago naman akong naaalala, which is that stranger. Hindi ako makatulog. Nakatitig lang ako ngayon sa kisame habang nagbibilang umaasa na makakatulog ako pero…

Iyong boses niya…

Iyong mga hawak niya…

Lahat iyon ay parang kanina lang nangyari.

“Are you sure?” Napapikit ako nang marinig ang boses niyang iyon.

“Stop… It didn’t mean anything.” Sabi ko sa sarili ko.

Kailangan kong paniwalaan ‘yon… Kasi kung hindi, mas magiging komplikado ang lahat.

Hindi ko alam ang pangalan niya at hindi ko na dapat malaman pa.

Kasi bukas ay bagong simula para sa akin.

At hindi na siya parte pa no’n.