Chapter 4: Lie Between Friends

"I went out to forget my cheater ex-boyfriend… but I didn’t expect to remember someone else instead."

---

“Bella?”

Mabilis kong minulat ang mga mata ko nang marinig ang boses ng ulupong kong ex-boyfriend.

Habang hingal na hingal ako ay kunot-noo akong napahawak sa pisngi ko at doon ko naramdaman— Luha?

“Punyet*… panaginip lang pala,” inis kong bulong bago napabuntong-hininga. Napaupo ako at napahawak sa ulo ko.

“Shit… ang sakit ng ulo ko.” Napangiwi ako habang pinipisil ang sentido ko.

“Paano ba nila nagagawa ‘to?” reklamo ko sa sarili. “Iinom ng marami tapos kinabukasan parang wala lang?” Hindi na talaga mauulit ito. Tsk.

Paano ba ako nakauwi kagabi? Ano bang pinagagawa ko kagabi?

Lintek na hard drink ‘yan. Teka? Nasaan ba ako? Ah, right. I’m in my room right now.

With a massive hangover.

“Aish! Bakit ba kasi ako uminom ng hard drink?” inis kong bulong habang muling napahawak sa ulo ko. “Alam nang hindi palainom, eh.”

Bwisit kasi ‘yung sigbin kong ex-boyfriend. Kasalanan niya ito. Biglang nag-play sa isip ko ang ilang alaala kagabi.

The stranger.

The rain.

The way he held my hand.

Yung halik.

The way he looked at me.

Wait—

What the—

Teka?

Napamulagat ako.

Everything that happened last night suddenly came rushing back into my head. And the memory of him…

“Shit…”

Damn it, Isabella.

Napatingin ako sa sarili ko..My clothes were still the same from last night. Paano ba naman kasi, pag-uwi ko ay diretsong humiga na agad ako sa sofa ng sala. Ayoko kasing makita pa ako ni Claire na gano’n ang itsura ko.

Kagabi kasi parang wala lang lahat.

Parang okay lang.

Pero ngayon?

Nilalamon na ako ng kahihiyan sa kagagahang ginawa ko.

“Bella, gising ka na?”

Napabuntong-hininga ako nang marinig ang boses ni Claire mula sa labas.

Oo nga pala. Magkatabi lang kami ng apartment. At kung ano man ang nangyari kagabi… Hindi niya dapat malaman.

“Oo… gising na,” sagot ko habang pilit na inaayos ang normal kong boses.

Mabilis akong nag-ayos ng sarili bago lumabas at binuksan ang pinto. Diretso naman siyang naupo sa sofa habang may hawak na dalawang kape. Pagtingin niya sa akin ay agad siyang napakunot-noo.

“You look terrible.”

“Gano’n ba?” simpleng sagot ko habang umuupo sa tapat niya. “May hangover, eh.”

“What time did you get home last night?” tanong niya. “Hindi ka na bumalik sa table.”

There it is..The question. Iyong tanong na may sagot ako… Pero hindi ko kayang sabihin.

“Actually, bumalik ako,” casual kong sagot. “Kaso hindi ko kayo makita. Na-overwhelm ako kaya umuwi na lang ako.” Argh.

Hindi ako makatingin sa kanya nang diretso dahil sa kasinungalingang lumalabas sa bibig ko.

“Hindi ka man lang nag-text,” sabi niya habang humihigop ng kape. “Hinanap ka kaya namin.”

“Na-lowbat ako, eh,” mabilis kong sagot.

Isa na naman iyong kasinungalingan.

“Next time, magpaalam ka bago umalis, ha?” sabi niya. “Nag-worry kami.”

“I’m sorry.” And this time, hindi iyon kasinungalingan.

Tahimik akong naupo sa tabi niya at kinuha ang isa pang kape mula sa paper bag. Habang sumisimsim ako, may mga katagang biglang pumasok sa isip ko.

‘You left him without even saying goodbye.’

Napapikit ako sandali.

Stop thinking about it. It meant nothing. It was just one night.

Hindi ko siya kilala. Hindi niya ako kilala.

End of discussion. And that’s exactly why it should stay that way.

“By the way,” biglang saad ni Claire dahilan para bumalik ako sa reyalidad.

“May opening sa company namin.”

“Ha?”

“Secretary ng CEO ang hiring,” paliwanag niya. “Urgent daw. Malaki ang sweldo no’n.”

Secretary?

“Claire, papasa ba ako diyan?” tanong ko.

“Siyempre,” sagot niya agad. “Magaling ka naman. And you need work, diba?”

Yes. Kailangan ko. Hindi lang pera… Kundi distraction. Kasi kapag wala akong ginagawa, naaalala ko siya. At ang mga ginawa ko para makalimot sa kanya.

“Send mo iyong resume mo today,” dagdag niya habang may kinakalikot sa cellphone niya. “Wait, send ko sa’yo iyong email address namin.” Tumunog agad ang cellphone ko.

“I’ll refer you.” Tumango ako.

“Okay.”

---

That afternoon, nakaupo ako sa harap ng laptop habang hinahanap ang latest copy ng resume ko.

Tahimik lang ang buong apartment habang naka-focus ako sa screen. Pagkatapos kong mahanap iyon, agad ko iyong in-attach sa email.

Then I hit send.

“Done,” sambit ko habang nag-iinat.

Napabuntong-hininga ako.

“This is good,” bulong ko sa sarili ko.

I will start again.

A new start.

A new work.

A new routine.

A new life.

---

Ping.

Wala pang isang oras mula nang mag-send ako ng resume ay may natanggap agad akong reply.

“Congratulations, Ms. Isabella Reyes…”

Nanlaki ang mata ko.

“Wait… what?”

Mabilis kong binasa ulit ang email.

---

Subject: Application Update – Secretary Position

Dear Ms. Reyes,

Good day.

We have received your application for the Secretary position through internal referral. After reviewing your credentials, we are pleased to inform you that you have been selected for the role.

Given the urgency of the position, your application has been fast-tracked.

You are requested to report to the office tomorrow at 9:00 AM for onboarding and further briefing. Please bring a valid ID and a copy of your resume.

Further details regarding your responsibilities and schedule will be discussed upon your arrival.

Welcome to the team.

Best regards,

Human Resources Department

---

“That’s so fast…” bulong ko habang nakatitig sa email. Kung gano’n lang sana kadali sa feelings.

“Claire!” sigaw ko.

“Ano?” sigaw niya pabalik mula sa kabilang apartment.

“I got accepted!”

“Ha?! Ang bilis!”

“Whoa… start na agad ako bukas.”

“Told you,” natatawang sabi niya. “Urgent ‘yan.”

---

Mabilis ding lumipas ang oras hanggang sa muling dumating ang gabi. At hindi ko alam kung matutuwa ba ako o hindi dahil hindi ko na masyadong naaalala ang cheater kong ex-boyfriend.

The problem was… May bago naman akong naaalala. That stranger. Hindi ako makatulog.

Nakatitig lang ako ngayon sa kisame habang paulit-ulit na nagbibilang, umaasang aantukin ako.

Pero wala.

His voice.

His touch.

The way he looked at me.

Parang kanina lang nangyari lahat.

“Are you sure?”

Napapikit ako nang marinig ko ulit sa isip ko ang boses niya.

“Stop…” mahina kong sabi sa sarili ko. “It didn’t mean anything.”

Kailangan kong paniwalaan iyon. Kasi kapag hindi mas magiging komplikado ang lahat.

Hindi ko alam ang pangalan niya, at hindi ko na dapat malaman pa.

Kasi bukas… Bagong simula na para sa akin.

At hindi na siya parte no’n.