LOGINBahagyang nakayuko si Miguel habang seryosong nakikinig sa sinasabi ng taong nasa tabi niya. Standing on either side of him were the hospital director and one of the most influential figures in the city—isang lalaking sa telebisyon lang nakikita ni Isa.
Bago pa man tuluyang maproseso ng utak ni Isa ang nangyayari, nakalapit na ang grupo sa pwesto niya.
Mabilis siyang napaatras. Gusto niyang magtago. Gusto niyang pumasok sa staff lounge para hindi siya makita nito.
Ngunit huli na. Miguel had already looked her way.
His dark, cold gaze landed on her delicate features. Bumaba ang tingin nito sa malinis at puting puting doctor's coat na suot niya, bago tuluyang huminto ang mga mata nito sa kaniyang slender ankle.
Nakadikit pa rin doon ang medicated patch. The dark patch against her pale skin created a striking contrast. Combined with the cold restraint of her doctor's uniform, it formed an oddly captivating sight.
A fragile beauty.
The kind that stirred an irrational urge to possess and protect.
Para bang may kung anong kumurot sa dibdib ni Miguel, but his icy gaze paused for only the briefest moment. Sa isang iglap, iniwas niya ang kaniyang tingin.
As though the woman standing before him was nothing more than a stranger. Isang taong hindi niya kailanman nakilala.
Hindi nagtagal ay nagpatuloy sa paglalakad ang grupo. The vice director at the back glanced over his shoulder, bahagyang lumapit kay Isa at ibinaba ang boses nito.
“Get to the conference room. The meeting is starting.”
Napakurap-kurap si Isa, mabilis na napabalik sa realidad. Inayos niya ang kaniyang salamin, mahigpit na niyakap ang kaniyang mga materials, at nagmamadaling sumunod sa kanila.
Pagpasok niya sa conference room, halos manginig ang mga tuhod niya. Everyone attending the meeting was either a powerful government official or a renowned figure in the medical field. To say she wasn't nervous would have been a massive lie.
Especially because the man seated at the head of the table had been watching her from the moment she entered.
Ramdam na ramdam iyon ni Isa. Nakakapaso ang mga tingin nito. His gaze was different from before. May halong pag-oobserba, scrutiny, at isang madilim na emosyon na hindi niya kayang ipaliwanag.
Napakagat-labi si Isa at humugot ng malalim na paghinga. Kalma, Isa. Trabaho lang 'to.
Deliberately avoiding looking at the head seat, she quickly immersed herself in work mode. Nagsimula siyang magsalita.
Her presentation was flawless. Professional. Punong-puno ng confidence.
The hospital director could not hide his immense satisfaction. Pagkatapos na pagkatapos niya, agad siyang ipinakilala nito kay Miguel.
“This is the youngest and most promising doctor in our hospital, Mr. Del Rosario. Isabella Mendoza. She possesses exceptional medical talent.” Ngiting-ngiti ang direktor. “Her independently developed treatment methods have shown remarkable results in repairing damaged neural pathways. The new expansion building will house a dedicated research department for this field. It will be the first of its kind in the country.”
Tumango lang si Miguel.
Yet his gaze remained completely fixed on Isa.
His little wife seemed nothing like the description Cassandra Aguilar had given him. Obedient? Docile? Easy to control?
The woman standing on that stage was dazzling. Para siyang isang bituin na kusa nitong kinukuha ang atensyon ng lahat nang walang kahirap-hirap.
At that thought, palihim niyang inilabas ang kaniyang cellphone at nag-send ng message sa kaniyang assistant.
Has Isabella moved in yet?
The reply arrived almost instantly.
Not yet, sir. Miss Mendoza hasn't even added me on W******p.
Miguel frowned. Mas lalong tumalim ang kaniyang mga mata.
Tan. Your efficiency is getting worse.
By the time he put away his phone, tapos na si Isa sa kaniyang presentation. Only her retreating figure remained in sight, mabilis na lumalabas ng pinto.
Sometime around four or five in the afternoon, tuluyan nang natapos ang inspection.
Napasandal si Isa sa malamig na pader ng hallway, napapikit, at hinawakan ang kaniyang noo na hanggang ngayon ay nag-aapoy pa rin sa lagnat. She let out a heavy sigh of relief.
The work had gone smoothly. Wala siyang naging mali. Sa wakas, makakapag-day off na siya bukas.
As she packed up her bag and prepared to leave the hospital, napansin niya kung gaano na kadilim ang kalangitan. The wind carried the heavy, earthy scent of approaching rain. Kahit ang mga streetlights sa labas ay awtomatiko nang bumukas.
Isang malakas na bagyo ang parating. A serious one.
Mabilis niyang inayos ang suot niyang coat at naglakad patungo sa bus stop.
Ngunit ilang hakbang pa lang ang nagagawa niya, biglang nahagip ng kaniyang paningin ang isang itim na Maybach na nakaparada sa ilalim ng isang malaking puno, hindi kalayuan sa kaniya.
Its sleek silhouette was partially concealed beneath the shadow of the branches. Sa dilim, it looked exactly like a beast lying in wait before the storm strikes.
Dahan-dahang bumaba ang bintana ng sasakyan.
Isang mahaba, malaki, at matipunong kamay ang casual na nakapatong sa frame ng bintana. Beneath the crisp cuff of a white dress shirt was a black watch.
Kahit na wala masyadong alam si Isa sa mga luxury goods, she recognized that watch. A vintage piece from one of the world's most prestigious brands. Worth millions.
Almost unconsciously, her gaze followed the watch upward. Hanggang sa magtama ang paningin nila ng isang pares ng madilim at malalim na mga mata.
Si Miguel. Nakaupo ito sa loob ng sasakyan.
His face was devastatingly handsome. Those deep eyes that shone like cold stars were fixed entirely on her. Wala itong ibang tinitignan kundi siya.
Nanigas si Isa sa kaniyang kinatatayuan. Bumilis ang tibok ng kaniyang puso. Hindi niya alam kung dapat ba siyang lumapit at bumati, o magkunwaring hindi niya ito nakita at tumakbo palayo.
Ngunit bago pa man siya makapagdesisyon, his low, magnetic voice drifted through the open window, cutting through the cold wind.
“Get in.”
Isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa buong sala matapos ang malakas na pagbagsak ng porselanang baso sa sahig.Mabilis na napagtanto ni Miguel na mayroong mali. Ang hangin sa loob ng silid ay biglang naging mabigat at malamig. Nagsalubong ang makakapal nitong kilay habang nakatitig sa dalagang nasa kaniyang harapan.“Are you crying?” malamig ngunit may bahid ng pagtatakang tanong nito.Hindi na mapigilan ni Isabella ang matinding sakit na pumipiga sa kaniyang dibdib. Ang basag na baso sa sahig ay hindi lang basta isang gamit; isa ito sa mga huling alaalang naiwan ng kaniyang ama na hindi nakuha at itinapon ng kaniyang ina. Palagi niya itong itinatabi nang maingat sa pinakasulok ng kaniyang bookshelf, pinupunasan araw-araw na tila isang mamahaling dyamante.Palagi siyang maingat sa paghawak nito dahil takot siyang mabasag ito. Kailanman ay hindi niya inakala na ganito lang kasimple at kabilis dudurugin ni Miguel ang pinakaiingatan niyang alaala.Dahan-dahan siyang napayuko. N
Mariing ipinikit ni Isabella ang kaniyang mga mata at humugot ng isang malalim, nanginginig na hininga.Ang mga shares na iyon ang kaniyang nag-iisang bottom line. Iyon na lamang ang natitira sa kaniya, at hinding-hindi niya iyon isusuko para lang sa pabor ng kapatid niya at ng asawa nito.Matapos tumayo roon nang ilang minuto para pakalmahin ang nagwawalang sistema, pinilit niyang pumili ng isang simpleng outfit na mukhang hindi masyadong mahal at maingat na isinuot iyon.Bago siya tuluyang lumabas ng silid, hindi niya mapigilang ilabas ang kaniyang cellphone. Hinanap niya ang eksaktong tatak ng damit online at kinwenta iyon sa kaniyang isip.Isang matinding sakit ng ulo ang biglang sumalakay sa kaniya. Napahawak siya sa kaniyang sintido.Ang lahat ng perang pinaghirapan at inipon niya sa loob ng napakahabang panahon ay sapat lang pala para pambili ng kaisa-isang damit na suot niya ngayon.Nang tuluyan siyang makalabas ng dressing room, wala na ang bulto ni Miguel. Umalis na ito.Nak
Nanigas si Isabella sa kaniyang kinahihigaan. Tila tumigil sa pag-ikot ang kaniyang mundo nang dahan-dahan niyang maimulat ang kaniyang mga mata. Ilang segundo siyang nakatulala bago tuluyang nagising ang kaniyang diwa. At nang mapagtanto niya kung gaano sila kalapit sa isa't isa, mabilis na nag-init ang kaniyang mukha. Ang matinding pamumula ay mabilis na gumapang mula sa kaniyang leeg patungo sa magkabilang tainga niya.Kagabi, naging masyado siyang mahiyain. Sa sobrang kaba at hiya, hindi niya magawang idilat ang kaniyang mga mata upang pagmasdan ito nang maayos.Ngunit ngayon, sa ilalim ng maliwanag na sinag ng araw, wala siyang kawala. Sa buong buhay niya, ngayon lang niya nakita ang katawan nito nang ganito kalapit. Ang malapad at matigas nitong dibdib, ang perpektong kurba ng mga kalamnan nito, at ang mismong init na nagmumula sa balat nito na tila nakakapaso.Para sa isang mahabang sandali, tuluyan siyang nakalimot. Nakalimutan niyang umiwas ng tingin. Nakalimutan niyang huming
Para sa isang maikli, tahimik, at lumilipas na sandali, nakita ni Isa ang sarili niyang nakatitig sa kawalan habang nakasandal sa dibdib ng kaniyang asawa. Sa loob ng ilang segundong iyon, tinraydor siya ng kaniyang sariling isipan. Biglang pumasok ang isang nakakabaliw na ideya, Baka nga… baka nga nagkaroon talaga kami ng magagandang alaala na magkasama.Baka sa likod ng malamig na kasunduan, ng pirmahan ng papeles na nagtatakda na gagamitin lang siya nito sa loob ng tatlong taon para magsilang ng tagapagmana, ay may natitira pang totoong emosyon. Baka hindi lang siya isang simpleng makina na naglalayong magligtas sa buhay ng anak ng iba. Baka, kahit papaano, natutunan na siyang pahalagahan ng kinatatakutang CEO ng Imperium Corporation.Ngunit ang inosente at marupok na isiping iyon ay tumagal lamang ng wala pang isang segundo. Isang napakabilis na pintig ng puso, at pagkatapos ay marahas siyang sinampal pabalik sa malamig at malupit na realidad.Ano bang iniisip mo, Isa? Nababaliw k
Ang kaniyang malaki at magaspang na kamay ay dahan-dahang gumapang pababa sa kaniyang damit hanggang sa huminto ito sa kaniyang payat na baywang.Ang kaniyang mga daliri ay nagbigay ng isang marahang pisil sa kaniyang maliit na baywang.At sa gitna ng katahimikan, bigla itong bumulong gamit ang kaniyang mababa at paos na boses, “You've lost weight again.”Bahagyang napaurong si Isabella at mabilis na hinawakan ang kamay ng lalaki.Wala siyang sinabi. Sa loob ng medyo madilim na kwarto, tanging ang malabong anino lamang ng kaniyang maamong mukha ang naaaninag.Mukha siyang sobrang obedient at tahimik na mas lalong nagpainit sa ulo ng lalaki para asarin at hawakan pa siya nang husto.Marahang hinaplos ni Miguel ang kaniyang makinis at maliit na baba. “Didn't the hospital feed you properly?”Tumanggi pa rin si Isabella na sumagot. Awtomatiko niyang pinaling ang kaniyang ulo sa kabilang banda at pilit na tinanggihan ang mga pagtatangka nitong maging malapit.Nakaramdam si Miguel ng kauntin
Mula sa labas, ang mansyon ay mukhang sobrang simple at tahimik. Ang mga lumang pader nito na gawa sa maitim na brick ay nagbibigay ng pormal at medyo klasikong pakiramdam sa sinumang makakakita. Ngunit pagpasok mo sa loob, laking gulat ng sinuman sa bumungad na tanawin. May isang malawak na courtyard sa gitna ng mansyon na umaabot sa halos tatlong daang metro kuwadrado. Sa kabila ng malamig at maulang panahon sa kabundukan, ang mga pulang rosas sa paligid ay namumukadkad pa rin sa kanilang buong ganda.Sa sulok ng bakuran, ang mga pulang bulaklak ay naglalabas ng isang banayad at matamis na amoy na tila lumulutang at kumakapit sa malamig na hangin ng hapon.Ang buong loob ng bahay ay napalamutian at naayos mula sa pinakataas hanggang sa pinakailalim. Isang mabilis na sulyap lang ay sapat na para malaman ng kahit sino na ang bawat gamit sa loob ay nagkakahalaga ng isang malaking kayamanan.Ang mga antique na plorera at palamuti sa ibabaw ng mga mamahaling mesang gawa sa mahogany, pat







