Chapter 6:

“Get in.”

Luminga-linga muna si Isa sa paligid. Ang malamig na ihip ng hangin ay pilit na tumatagos sa manipis niyang suot, ngunit mas nangingibabaw ang kaba sa kaniyang dibdib. 

Nang makasigurong walang ibang tao o sinumang pamilyar na mukha mula sa ospital ang nakatingin sa gawi nila, humugot siya ng isang malalim na paghinga. Nanginginig ang mga daliring inabot niya ang malamig na handle ng pinto, dahan-dahang binuksan ang kotse, at mabilis na sumakay sa loob.

Hindi nagtagal, umandar ang makintab na Maybach at maayos na nakisabay sa mabigat na daloy ng trapiko.

Sa labas ng madilim na salamin, kapansin-pansin ang mabilis at marahas na pagbabago ng panahon. Ang kaninang maaliwalas na hapon ay biglang nilamon ng isang nakakapanghilakbot na karimlan. Tila ba bumagsak ang mabibigat at maiitim na storm clouds nang direkta sa ibabaw ng siyudad, nagbabadyang lalamunin nito nang buo ang buong Maynila anumang oras.

Ang madilim at nakakasakal na atmospera sa labas ay tila dahan-dahang gumapang papasok sa loob ng sasakyan. Isang malamig na tensyon ang namuo sa makipot na espasyo sa pagitan nilang dalawa. Wala ni isa ang nagtatangkang magsalita. Tanging ang mahinang ugong lang ng makina ang maririnig.

Ngunit basag ang nakakabinging katahimikan nang unang magsalita ang lalaking nasa tabi niya. Ang kaniyang mababa at baritonong boses ay umalingawngaw sa tahimik na loob ng kotse.

“You did well today.”

Awtomatikong napalingon si Isa kay Miguel, bahagyang nanlalaki ang mga mata. Hindi niya inaasahan ang papuring iyon, lalo na mula sa isang taong kasing-lamig at kasing-higpit nito. 

Ngunit sa halip na sumagot agad, mabilis siyang nag-iwas ng paningin at ibinaling na lamang ang kaniyang atensyon sa mga kumikislap na neon lights na mabilis na nagdadaan sa labas ng bintana.

Dahan-dahan niyang isinandal ang kaniyang likod sa malambot na leather seat. Sa sandaling iyon, tila ba sabay-sabay na bumagsak ang lahat ng bigat at pagod na naipon sa kaniyang katawan sa buong maghapon. 

Parang may sariling isip ang kaniyang mga mata na unti-unting bumibigat. Pinipilit siyang ipikit ng sarili niyang sistema dahil sa labis na panghihina at manipis na lagnat na kanina pa niya inilalaban.

“Thank you, Mr. Del Rosario,” mahina niyang sagot, pilit na pinapanatili ang pormalidad sa pagitan nila. “I wonder if our hospital will pass the evaluation.”

Bakas na bakas ang labis na pagod at kawalan ng lakas sa kaniyang boses. Wala na siyang enerhiya para magpanggap na maayos ang lahat. At sa pandinig ni Miguel, ang panginginig at pagbaba ng boses na ito ay tila naging isang napakalambot at inosenteng himig, isang malaking kaibahan sa matapang na babaeng nakita niya sa presentation kanina.

Dahan-dahang gumalaw ang madilim na paningin ng lalaki. Pinagmasdan nito ang pamumutla ng kaniyang makinis at maamong mukha, pati na rin ang pagod na nakapinta sa mga mata nito. Dahil doon, kapansin-pansing gumaan at lumambot ang malamig nitong tono.

“How's your ankle?”

Sa hindi inaasahang tanong na iyon, awtomatikong napayuko si Isa. Nakaramdam siya ng init sa kaniyang pisngi. Dahan-dahan niyang inabot ang ibabang bahagi ng kaniyang binti para kapain ang bahagyang namamagang bukong-bukong. Mariin siyang nakakagat-labi habang sumasagot.

“It's much better. It wasn't serious to begin with.”

Ang simpleng galaw na iyon—ang kaniyang pagyuko, ang pag-iwas niya ng tingin, at ang inosenteng pagkagat sa kaniyang ibabang labi—ay nag-iwan ng kakaibang epekto sa lalaki. 

Isang napakanipis, halos hindi makitang ngiti ang sumilay sa mga labi ng lalaki. At sa unang pagkakataon, isang kakaibang init at lambot ang dumaan sa madilim nitong mga mata.

“Are you hungry? Let's have dinner together.”

Natigilan si Isa. Kumabog nang mabilis ang kaniyang dibdib sa paanyayang iyon. Sumilip siya muli sa labas ng bintana at pinagmasdan ang lalong nagdidilim na kalangitan. 

Isang matinding pag-aalinlangan ang rumehistro sa kaniyang namumutlang mukha. Mariin niyang pinag-krus ang kaniyang mga daliri sa ibabaw ng kaniyang hita, pilit na inilalayo ang sarili sa anumang sitwasyon na maglalapit sa kanila.

“It's about to rain,” mahina niyang tanggi. “I still need to go home para maghanda sa paglipat.”

Ngunit bago pa man tuluyang mawala sa hangin ang mga salitang binitawan niya, isang nakakabulag na liwanag ang biglang pumunit sa kalangitan. Isang matalim na kidlat ang gumuhit sa madilim na ulap, nag-iwan ng nakakapanghilakbot na anino sa loob ng sasakyan.

At bago pa man siya makabawi sa gulat, isang nakakabinging kulog ang sumunod.

BOOM!

Sa sobrang lakas ng tunog, pakiramdam ni Isa ay mismong sa ibabaw ng sasakyan nila ito sumabog. Yumanig ang kaniyang kinauupuan.

“Ah!”

Napasinghap si Isa sa labis na takot. Awtomatikong umurong ang kaniyang mga balikat at napapikit siya nang mariin. Tuluyang nawala ang kulay sa kaniyang mukha, iniiwan siyang kasing-puti ng papel. Nagsimulang maghuramentado ang kaniyang sistema sa sobrang kaba.

Sunod-sunod na nakakabinging kulog ang yumanig sa buong Maynila, sinasabayan ng matatalim na kidlat na pilit na pinupunit ang makapal at itim na ulap. Kahit nasa loob sila ng makapal at soundproof na sasakyan, ang marahas na tunog ng kalikasan ay sapat na para yanigin ang mismong kaluluwa ng dalaga.

At pagkatapos, tuluyan nang bumagsak ang malakas na ulan.

Parang binuhusan ng malaking talon ang buong kalsada sa sobrang lakas ng ulan. Wala nang makita sa unahan kundi ang malalaking patak ng tubig na walang-awang humahampas sa salamin.

Nanginginig ang mga kamay na mahigpit na kinapitan ni Isa ang kaniyang seatbelt. Parang naghahanap ng kaligtasan, idinikit niya ang sarili sa sandalan. Nakakagat-labi siyang lumingon sa lalaking nagmamaneho, ang kaniyang mga mata ay puno ng pagmamakaawa.

“P-Pwede bang ihatid mo nalang muna ako?” nanginginig ang kaniyang boses.

Kalmadong ibinaba ni Miguel ang kaniyang kanang kamay at itinaas ang temperatura ng air conditioner para ibsan ang panlalamig ng dalaga. Hindi man lang siya lumingon nang ibigay niya ang pinal na desisyon.

“The rain is too heavy. It doesn't look like it'll stop anytime soon. Come to my place instead. It's closer.”

Wala nang nagawa si Isa. Tumingin siya sa makapal na kurtina ng ulan sa labas ng bintana. Imposibleng makauwi siya nang ligtas sa ganitong sitwasyon, lalo na't may sakit siya. Pilit niyang pinakalma ang nagwawalang puso at, kahit labag sa kalooban, dahan-dahan siyang tumango.

Kung tama ang alala niya, ang bahay na itinuturing nilang 'marital home' sa papel ay hindi na ganoon kalayo mula sa kasalukuyan nilang kinaroroonan.

Habang lumilipas ang mga minuto, mas lalo pang lumalakas ang buhos ng ulan. Ang biyahe na dapat ay aabutin lamang ng ilang milya ay nauwi sa halos kalahating oras na pagkakabalaho sa kalsada dahil sa matinding traffic at zero visibility.

Sunod-sunod ang pagtunog at pag-ilaw ng screen ng kani-kanilang mga cellphone. Ayon sa mga news alerts, ang bagyong ito ay itinuturing na isang 'once-in-a-century downpour'. Ang ilang kalapit na siyudad ay nalubog na sa matinding baha, at walang senyales na titila ang ulan anumang oras.

Nang tuluyan silang makarating at makapasok sa bahay ni Miguel, agad na napansin ni Isa ang malaking pagbabago sa paligid.

Habang hinuhubad ni Miguel ang kaniyang suit jacket para magpalit ng mas komportableng damit, kaswal itong nagsalita habang nakatalikod.

“Sit down for a moment. I'll see what ingredients are in the refrigerator.”

Nanatiling nakatayo si Isa, hindi alam ang gagawin. Ramdam na ramdam niya ang lagkit at lamig ng sarili niyang balat. Kahit anong gawin niya, naaamoy pa rin niya ang matapang na amoy ng hospital disinfectant na nakadikit sa kaniyang katawan. 

Nakakasuka at nakakapagod ang amoy na iyon.

Mahigpit siyang napahawak sa laylayan ng kaniyang damit. Matapos ang ilang segundong pag-aalinlangan, nakayuko siyang nagsalita. Sobrang hina ng kaniyang boses, halos pabulong na.

“P-pwede ba akong makahiram ng pamalit na damit?”

Natigilan si Miguel. Dahan-dahan itong lumingon pabalik sa kaniya. Bumaba ang madilim nitong paningin at maiging pinagmasdan ang bahagyang basang damit na suot ng dalaga, na mas lalong nagpapalitaw sa panginginig nito.

“I'll get one.”

Ilang sandali pa, nakatayo na si Isa sa ilalim ng shower. Nang dumaloy ang mainit na tubig sa kaniyang nanlalamig at pagod na katawan, isang malalim na buntong-hininga ng kaginhawaan ang nakawala sa kaniyang mga labi. Napapikit siya habang hinahayaan ang init na yakapin ang kaniyang buong sistema.

Ngunit naroon pa rin ang bigat sa kaniyang ulunan. Hindi pa rin tuluyang nawawala ang lagnat niya. Kahit paano, matapos ang isang nakakapagod na araw sa trabaho at ang tensyon sa pakikitungo sa lalaking iyon, ang mainit na paligong ito ay parang isang biyaya.

Pero habang pinapatay niya ang tubig, isang nakakakabang reyalidad ang pumasok sa isip niya. Sa ganitong sitwasyon, kasama ng matinding bagyo sa labas, wala siyang ibang choice kundi ang matulog dito ngayong gabi.

May mangyayari ba sa amin ngayong gabi?

Awtomatikong napakagat siya sa kaniyang ibabang labi. Nagsimulang maglakbay ang kaniyang isipan sa iba't ibang posibilidad. Nagwawala na naman ang kaniyang puso, puno ng kaba at hindi maipaliwanag na takot. 

At habang nakatayo siya doon, nakabalot lang sa manipis na tuwalya at puno ng pag-aalinlangan…

Isang malakas na pagkulog ang yumanig sa paligid, at biglang nagdilim ang lahat.

Namatay ang buong kuryente.

Kasabay ng pagkawala ng ilaw ay ang isang napakalakas at nakakabinging kulog na yumanig sa buong gusali. 

“Ahhh!” napasinghap si Isa sa labis na gulat at takot. Nanlamig ang buong katawan niya.

Bata pa lang siya ay may matindi na siyang takot sa dilim. Isang trauma na pilit niyang kinalilimutan. At mas lalo itong pinalala ng walang-awang pagkulog at pagkidlat sa labas. Parang isang bangungot na nagkatotoo.

Nanginginig at nagpapanic, hindi na nakapag-isip pa nang maayos si Isa. Walang pag-aalinlangan niyang kinapa ang malaking panlalaking polo na nakasabit malapit sa kaniya at mabilis na isinuot iyon sa kaniyang basang katawan. Wala na siyang pakialam kung hindi pa niya nasusuot nang maayos ang kaniyang mga damit.

Hinagilap niya ang doorknob ng banyo, pilit na binuksan iyon, at mabilis na lumabas.

Ang sala ay bahagyang mas maliwanag kaysa sa banyo dahil sa manipis na liwanag mula sa labas. Ngunit kahit ganoon, nanatiling napakadilim at nakakatakot ng kabuuan ng bahay.

Humihingal siya, ang kaniyang dibdib ay mabilis na tumataas at bumababa. Hindi pa nga niya natatapos butonesan ang polo nang dahan-dahan niyang iangat ang kaniyang paningin.

Natigilan siya.

Nakatayo si Miguel ilang hakbang lang ang layo mula sa kaniya. Ang madilim at nag-aapoy nitong mga mata ay direktang nakatitig sa kaniya, sinusundan ang bawat galaw niya sa gitna ng kadiliman.