LOGIN“About that night, I've got another lead. The woman from that night may have been a student from another school. There were graduates from two other universities celebrating in the hotel ballroom. It's possible we've been heading in the wrong direction from the very beginning.”
Malamig at walang emosyon ang mga mata ni Miguel habang tahimik na nakikinig sa kabilang linya. Mabilis niyang binuklat ang hawak na folder, scanning through Isa's file. Ang bawat pahina ay tila walang kawala sa matatalim niyang tingin.
Hanggang sa huminto ang mga mata niya sa isang partikular na linya.
Had a boyfriend of several years. Broke up one week ago.
A faint twitch appeared between his brows. Bahagyang nagsalubong ang makakapal niyang kilay.
A boyfriend of four years?
Isang seryosong relasyon?
Mahigpit niyang hinawakan ang cellphone niya, at sa isang iglap, mas lalong nagdilim at lumamig ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Parang biglang bumagsak ang temperatura sa buong silid.
“Keep digging,” matigas at pinal niyang utos bago ibinaba ang tawag.
***
“Ugh…” impit na ungol ni Isa habang dahan-dahang iminumulat ang kaniyang mga mata. Sobrang bigat ng pakiramdam niya. Dahil siguro sa naulanan siya kagabi at bahagyang na-infect ang sugat niya, isang matinding lagnat ang bumungad sa kaniya ngayong umaga.
Napahawak siya sa kaniyang sintido. Umiikot ang paningin niya at parang binibiyak ang kaniyang ulo sa sakit.
Akmang kukunin na niya ang cellphone niya sa bedside table para tumawag sana sa ospital at mag-file ng sick leave, ngunit bago pa man niya megawa iyon ay biglang tumunog ang screen niya.
Ang Department Director nila.
Napalunok siya bago pinindot ang answer button. “Hello, Doc—”
“An extremely important guest is visiting today. Get to the hospital early,” mabilis at tila nagpapanic na utos nito sa kabilang linya. “Wendy suddenly took leave. You'll be presenting the report instead.”
“P-pero, Doc—”
Toot. Toot. Toot.
Napapikit nang mariin si Isa at napakagat-labi. Wala na. Pinatayan na siya ng tawag.
Shit. Paano siya tatanggi ngayon? Ilang taon na ring sinusubukan ng ospital na mag-expand, pero palaging nasta-stall ang approval process. Only recently has there finally been progress, kaya naman alam niyang buhay at patay ang tingin ng ospital sa inspection na ito.
Wala siyang nagawa kundi ang bumuntong-hininga at pilit na idrag ang sarili niya palabas ng kama. Nanlalambot ang mga tuhod niya, pero kailangan niyang lumaban.
Fortunately, nakapagpahid siya ng special medicinal liniment sa kaniyang ankle kagabi. Malaki ang ibinawas ng pamamaga nito. As long as she avoided strenuous movement, alam niyang kakayanin niya.
After a quick cleanup, pilit niyang inayos ang sarili at nagtungo sa ospital.
Pagpatak ng alas onse ng tanghali, doon lang siya nakakuha ng pagkakataong huminga. Kanina pa siya pabalik-balik at tumatakbo sa iba't ibang department para siguraduhing handa ang lahat. Ni hindi pa nga niya nakikita ang anino ng importanteng bisita.
Ang tanging naririnig lang niya sa mga nagbubulungang nurses ay kahit daw ang mga top officials ng lungsod ay personal na pumunta para i-accompany ang VIP.
Pagod na pagod siyang naupo sa isang tabi ng hallway, hawak ang isang paper cup ng mainit na tubig. Isang lagok pa lang sana ang gagawin niya nang biglang umalingawngaw ang sunod-sunod na mabibigat na yabag ng mga sapatos.
Instinctively, napatingala si Isa.
Isang grupo ng pito hanggang walong tao ang naglalakad papalapit mula sa kabilang dulo ng corridor.
Napatigil siya sa paghinga. Ang lalaking nangunguna sa kanila ay matangkad, malapad ang balikat, at nag-uumapaw sa awtoridad. Every step he took radiated power and dominance.
Wala siyang suot kundi isang simpleng white dress shirt at black trousers, yet his presence was so overwhelming that few dared meet his eyes. Ang mga kilala at respetadong middle-aged men na nakapaligid sa kaniya ay parang naging mga simpleng background figures na lamang.
Nanigas si Isa sa kaniyang kinauupuan. Nanlaki ang kaniyang mga mata.
Miguel Del Rosario?
Siya ang Mr. Big na bibisita sa ospital ngayon?!
Hindi pa man nakakapagsalita si Isabella upang magpaliwanag, biglang humakbang palapit sa kaniya si Miguel. Masyadong mabilis. Masyadong mapanganib.Sa isang iglap, marahas na sinakal ng mahahaba at maiinit na daliri ng lalaki ang kaniyang baba. Pilit nitong inangat ang kaniyang mukha upang salubungin ang nag-aalab nitong mga mata.His icy eyes locked onto hers, burning with a terrifying mix of fury and possession.“Did you sleep with him last night?” matigas, mabagal, at nakakapanghilakbot na tanong ni Miguel.Ang higpit ng pagkakahawak nito ay walang awa. Pakiramdam ni Isabella ay anumang oras ay mababasag ang kaniyang panga sa sobrang diin ng mga daliri nito.Napakunot ang kaniyang noo dahil sa matinding sakit. Mabilis niyang itinaas ang kaniyang mga kamay at pilit na kinalas ang mahigpit na pagkakahawak ng asawa.“Hindi totoo 'yan!” mariing tanggi niya, pilit pumipiglas. “Let go, Miguel! Nasasaktan ako!”Ngunit imbes na bumitaw, mas lalo pang tumitig si Miguel sa kaniyang mga mata
Tila naging yelo ang buong paligid. Nanigas ang katawan ni Isabella. Pakiramdam niya ay biglang nawalan ng hangin ang buong pasilyo ng ospital.Matapos ang isang mahaba at nakakabinging katahimikan, mariin siyang napakagat-labi. Pilit niyang nilabanan ang panginginig ng kaniyang boses bago siya dahan-dahang nag-angat ng tingin dito.“It’s about Noah.”Isang napakalamig at madilim na tingin ang ipinukol ni Miguel sa kaniya. Tila ba isa itong matalim na patalim na handang humiwa sa kaniyang lalamunan.“It had better be,” babala ng binata, ang boses ay walang mababakas na kahit anong init.Pagkatapos bitiwan ang mga salitang iyon, walang-lingon-likod itong naglakad patungo sa private lounge sa ikalawang palapag. Ang bawat hakbang nito ay mabigat, puno ng awtoridad at nag-uumapaw na galit.Tahimik lang na sumunod si Isabella mula sa likuran. Nakayuko siya habang naglalakad, pilit na kinakalma ang naghuhuramentadong tibok ng kaniyang puso. Bawat hakbang niya ay parang may pabigat. Gusto ni
“That won’t be up to her.”Hindi 'yon nakadepende sa kaniya.Dahan-dahang napayuko si Isabella. Isang matinding kilabot ang marahas na gumapang pababa sa kaniyang gulugod. Nanikip ang kaniyang dibdib, halos hindi na siya makahinga sa bigat ng hanging pumapalibot sa kaniya.Ang mga maliliit na nararamdaman na palihim niyang iningatan sa sarili niya. Ang mga munting pantasya at pag-asa na paminsan-minsan ay hinayaan niyang paniwalaan ng sarili niyang puso tuwing nagiging mabait ito sa kaniya. How foolish. How laughable.Napakabobo niya. Napakakatawa ng kaniyang inakto at inisip.Ipinikit niya ang kaniyang mga mata nang mariin. Sandali siyang naghanap ng lakas sa gitna ng matinding pagdurog sa kaniyang pagkatao. Pinilit niyang kalmahin ang naghuhuramentadong puso at tinipon ang lahat ng natitirang dignidad na mayroon siya. Hindi siya pwedeng umiyak ngayon.At nang imulat niya muli ang kaniyang mga mata, wala na ang sakit doon. Ang kaniyang paningin ay naging malinaw, blangko, at kalmado.
Parang biglang bumagsak sa pinakamalalim at pinakamalamig na bangin ang puso ni Isabella.Nanigas siya sa kaniyang kinatatayuan sa labas ng pinto ng hospital room. Ang kaniyang mga kamay na kanina pa mahigpit na nakahawak sa malamig na doorknob ay unti-unting nanlamig, tila ba nag-yeyelo ang bawat patak ng dugo sa kaniyang katawan.Narinig niya ang lahat. Bawat salita, bawat bitiw ng malamig na boses ng kaniyang asawa ay parang libu-libong karayom na walang-awang ibinabaon sa kaniyang dibdib.Alam niyang tama ito. Hindi naman ito nagsisinungaling dahil totoo ang lahat ng sinabi nito. Ngunit bakit ganoon? Bakit kahit alam niyang iyon ang totoo, ang puso niya ay patuloy pa rin sa pagkirot nang matindi? Tila ba may isang hindi makitang kamay na malupit na dumudurog at pilit na humahablot sa puso niya palabas ng kaniyang dibdib.Muling umalingawngaw ang boses ng lalaki mula sa loob. Ang tono nito ay walang mababakas na kahit anong emosyon, konsiderasyon, o awa.“She and I are only married
Dahan-dahang isinara ni Isabella ang hawak niyang notebook. Ang bawat paglapat ng pahina ay tila umalingawngaw sa nakakabinging katahimikan ng meeting room. Mariin siyang napakagat-labi, pilit na kinakalma ang nanginginig niyang mga daliri bago siya lumingon sa Director. Bakas ang matinding hiya at pagsisisi sa kaniyang maamong mukha.“I’m sorry, Director,” mahina ngunit sinserong paumanhin niya, halos pabulong na. “I’ve caused you trouble. Patawad po talaga sa nangyari. If you want, you can deduct it from my salary o kahit ano pong disciplinary action, tatanggapin ko.”Napakunot-noo ang Director. Lito itong nakatitig sa dalaga. Sa totoo lang, kahit siya mismo ay walang ideya kung ano ba talaga ang nangyayari.Just moments ago, Miguel Del Rosario had unceremoniously terminated his major cooperation with the powerful Gonzales family. At ang dahilan? Dahil kay Isabella. Ang marahas at mabilis na desisyong iyon ng bilyonaryo ay sapat na para mag-iwan ng malaking katanungan sa isip ng lah
"Ugh..."Mahigpit ang kapit ni Isabella sa gilid ng lababo habang walang-tigil siyang sumusuka sa loob ng restroom. Halos mailabas na niya ang lahat ng kinain niya mula pa kagabi. Nanginginig ang kaniyang mga tuhod at namumutla ang buong mukha niya sa sobrang panghihina.Matapos ang ilang minuto ng paghihirap, binuksan niya ang gripo at naghilamos ng malamig na tubig.Doon niya lang biglang naalala. Kanina pa masama ang pakiramdam niya dahil nakalimutan niyang inumin ang gamot niya nitong mga nakaraang araw. Idagdag pa ang matinding stress at kaba kanina sa loob ng conference room, siguro ay nag-spasm na ang kaniyang sikmura sa tindi ng tensyon.Napatingin siya sa sariling repleksyon sa salamin.Namumugto ang mga mata niya. Maputlang-maputla ang mga labi niya. Tila siya isang basang sisiw na pinaglaruan ng tadhana. Marahan niyang tinapik ang kaniyang malamig na pisngi, pilit na ginigising ang sarili sa kahibangan niya.Ano bang iniiyak-iyak mo diyan, Isa? pangaral niya sa sarili. Cont







