Kabanata 6

Roxanne's POV

Napahawak ako sa tiyan ko nang bigla itong kumalam kasabay ng pag-angat ng sikmura ko.

“Not again…” bulong ko habang mabilis na tumakbo papunta sa banyo. Sumusuka na naman ako. Ilang araw na itong ganito. Halos wala akong matinong tulog dahil sa hilo at pagod.

Pagkatapos kong magmumog, tumingin ako sa salamin. Mukha akong pagod at naputla. Malayo sa dating Roxanne na laging handa sa korte, laging presentable, laging professional. Ngayon, mukha akong trainee na stressed sa unang buwan sa law firm.

Pagbalik ko sa kusina, binuksan ko ang refrigerator. Wala nang laman. Kahit tubig, ubos na.

“Great,” bulong ko. “Wala na naman akong kakainin.”

Kukunin ko na sana ang cellphone ko para mag-order nang biglang bumukas ang pinto ng condo.

Napalingon ako.

Sumilip si Mateo, may dalang paper bags at isang supot ng mga sariwang mangga.

“Good morning, Atty. Gomez,” sabi niya habang pumapasok. “I brought what you asked for yesterday. And some extras.”

Pagkakita ko sa mangga, parang lalo akong nagutom. Halos sumakit ang sikmura ko sa pag-crave.

“Hala, Mateo… bakit ang dami niyan?” tanong ko habang nilalapag niya lahat sa counter.

“Nabili ko na lahat ng kailangan mo. Groceries. Napansin ko na panay order ka sa app. Hindi puwedeng gano’n habang buntis ka.” Seryoso ang tono niya.

Napayuko ako, nahihiya. “Thank you, Uncle Mateo.”

Tumigil siya sa pag-aayos at tiningnan ako nang diretso.

“Uncle Mateo, huh? Gano’n na ba talaga tayo ngayon?”

Umangat ang tingin ko. “Ano ba… tawag ko lang naman ‘yun.”

Nakagat ko ang labi ko.

Lumingon siya, ngumisi. “Atty. Gomez, may anak ka na sa akin. Maaari mo na akong tawaging Mateo. O kung gusto mo… mas intimate pa.”

“Mateo,” sabay irap ko. “Huwag ka ngang ganiyan.”

Lumapit siya. Masyadong malapit.

Umatras ako. Hanggang napasandal ako sa refrigerator.

“Ano ba,” sabi ko, ramdam ang bilis ng tibok ng puso ko. “Bakit ka lumalapit nang ganiyan?”

“May kukunin lang ako. Kukuha ako ng tubig.” Tawa niya, tapos binuksan ang refrigerator — mismo kung saan ako nakasandal.

Parang gusto kong ibaon ang sarili ko sa sahig sa hiya.

“Hindi nakakatawa,” reklamo ko habang umiwas.

“Tawang-tawa ka nga kanina.” Umiling siya, pero nakangiti.

Pagkatapos niyang uminom ng tubig, bigla niyang hinubad ang polo niya.

“Mateo!” Napalingon ako bigla. “Ano na namang ginagawa mo?”

“Naiinitan ako. Nakapatay yata ang aircon mo. May dala akong frozen goods. Mabigat. Pawis na pawis ako.”

“Teka lang—”

Mabilis kong tinakpan ang mga mata ko. “Sabihan mo naman ako!”

“Rox, hindi naman ako literal na hubad. Shirtless lang.”

“Uncle Mateo!”

Natawa siya. “Ano bang problema mo? Nakita mo na ‘ko noon.”

“Hindi ko gustong maalala ‘yon.”

“Pero naaalala mo.”

“Hindi ko sinasabing—”

“Roxanne.”

Napatigil ako.

Hinila niya pababa ang kamay ko mula sa mukha ko.

“Bakit ka nagkakaganiyan?” tanong niya. “Namumula ka. Masama ba pakiramdam mo?”

“Hindi ako namumula,” mabilis kong sagot. “Hormones lang.”

“Hormones?” Ngumisi siya. “So ako pa rin ang dahilan.”

“Mateo!”

Umiling siya habang tinitingnan ako. “Kumain ka na ba? Alam ko hindi.”

“Ano bang—”

Pinutol niya ako. “Rox, huwag ka nang mag-deny. Kita sa mata mo. Gutom ka.”

“Totoo,” aminado kong sagot. “Nagugutom ako. At gusto ko ng mangga.”

Nagulat ako nang bigla niyang buksan ang supot at kumuha ng dalawang mangga.

“Sit,” sabi niya.

“Mateo, kaya ko naman—”

“Roxanne.” Tiningnan niya ako na para bang hindi ako dapat makipagtalo. “Umupo ka.”

Napaupo ako.

Tinanggal niya ang balat ng mangga para sa akin.

“Teka,” sabi ko. “Marunong ka magbalat ng ganito?”

“Akala mo ba puro business lang ako? Marunong ako mag-alaga.”

“Wow,” sagot ko. “Impressive.”

“In fairness, honest ka.”

Binigyan niya ako ng mangga. Nilamon ko agad na para bang hindi ako nakakain buong araw.

“See? Gutom ka talaga,” nakangiti niyang sabi.

“Sige ka, baka maubos ko lahat niyan.”

“Obvious naman na inuubos mo,” tugon niya.

Habang kumakain ako, nakatingin lang siya. Hindi ko alam kung bakit.

“Bakit mo ako tinititigan?” tanong ko.

“Gusto kong makita kung okay ka.”

“Okay naman ako.”

“Hindi ka okay simula nang malaman mo na buntis ka.”

Natahimik ako.

Totoo naman ang sinabi niya. Hindi na ako nakatulog ng maayos kaiisip ng paraan kung paano itatago ang pagbubuntis ko. Hindi pwedeng malaman ni Julian na uncle niya ang ama ng batang nasa sinapupunan ko ngayon. Dahil sa mata ng lahat, kasal pa rin kaming dalawa ni Julian. At si Mateo, he's my husband's uncle.

“Rox,” sabi ni Mateo. “Ano ba'ng iniisip mo?”

“Mateo…” I placed the mangga down. “Kinakabahan ako. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ‘to sa lahat. At hindi ko alam kung anong mangyayari sa karera ko kapag nalaman nilang nabuntis mo ako habang kasal pa rin sa pamangkin mo.”

Umupo siya sa harap ko.

“Sabihin mo sa akin ang totoo,” sabi niya. “Gusto mo ba akong kasama habang dinadala mo ‘yung anak natin?”

Napatingin ako sa kaniya.

Hindi ko alam kung sasagutin ko ba siya nang diretso.

“Uncle Mateo…”

“Ano?”

“Tinatakot ako ng sitwasyon.”

“Tinatakot din ako,” aminado niya. “But I won’t leave you.”

“Hindi mo kailangang—”

“Roxanne, you’re carrying my child. Ang gusto kong tanungin…” huminto siya sandali, “…ay kung gusto mo ba kong nandito. Gusto mo bang lumayo ako? Takbuhan ka sa responsibilidad ko bilang ama ng batang nasa sinapupunan mo? Sabihin mo kung gusto mo akong makasama habang pinagbubuntis mo ang anak natin.”

Humigop ako ng hangin. “Gusto ko.”

“Kaya pala hindi ka makatingin sa akin nang diretso.”

“Mateo!”

Umirap siya, pero may ngiti sa labi. “Gusto kong marinig mo ‘to. Kung anong kailangan mo, sabihin mo sa akin. Hindi ako hihiwalay sa iyo. Mahirap magbuntis kaya kailangan kitang samahan o alalayan.”

“Uncle Mateo…”

“I mean it,” dagdag pa niya. “Kahit gabing-gabi, kahit may trabaho ako. I’ll be here kung may gusto kang kakainin. Ibibigay ko lahat ng cravings mo.”

Napayuko ako. “Ayoko lang isipin ng mga tao na…”

“Na anong?”

“Na sinira ko ang pamilya n’yo.”

“Hindi ikaw ang sumira,” mariin niyang sagot. “Si Julian ang unang nagtapon ng relasyon n’yo. Hindi ikaw.”

“Pero ang bigat pa rin—”

“Ibigay mo na sa akin lahat ng bigat na ‘yan,” putol niya. “Ako ang tatay ng anak mo. Ako ang partner mo ngayon.”

Napakapit ako sa mesa. “Mateo… hindi pa annulled ang kasal namin.”

“Alam ko,” sagot niya. “At hindi kita pinipilit sa kahit ano. Hindi kita minamadali. Hindi kita itatali sa akin dahil lang may anak tayo. Pero Rox,” dugtong niya, “sa totoo lang… gusto kong maging parte ng araw-araw mo. Hindi bilang tiyuhin ni Julian. Kundi bilang lalaking gustong mag-alaga sa iyo.”

Nagbalat ulit siya ng mangga. Pagkatapos ay binigay sa akin.

Hindi ko na naman mapigilang ikumpara silang dalawa ni Julian.

Sana si Mateo na lang ang naging asawa ko. Siguro magiging magaan ang buhay ko sa piling niya.

Pero naisip ko rin—sobrang imposible dahil tiyuhin siya ng asawa ko. Hangga't kasal pa rin kami ni Julian, hindi mababago ang lahat.

Julian is still my husband.

Mateo is my husband's uncle.

And I'm carrying my husband's uncle's baby...