ตอนที่ 41 ชีวิตคู่

หลายวันต่อมา

หญิงสาวนั่งเหม่อมองทั้งน้ำตาในใจคิดเพียงแต่อดีตที่เคยใช้เวลาร่วมกันกับเขาทำไมตอนเป็นแฟนกันมันดีกว่าตอนที่เป็นอยู่ในตอนนี้

การกระทำของเขาเปลี่ยนไปมากจากที่ไม่เคยทำร้ายเธอเขาก็เปลี่ยนเป็นคนละคนจนเธอคาดไม่ถึง

แกร๊ก!!

"ไปอาบน้ำได้แล้วค่ะ" เขายังคงอ่อนโยนกับเธอแม้ในคำพูดจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"พี่คีย์พาเจ้าขากลับบ้านได้หรือเปล่าคะ เจ้าขาสัญญาว่าจะไม่ดื้อ เจ้าขาไม่เคยคิดจะนอกใจพี่สักนิด" เธอกอดเขาอ้อนวอนเขาทั้งน้ำตา

"คนดีอยากกลับบ้านหรอคะ" เขาโน้มตัวลงมากอดเธอลูบศีรษะเธอเบาๆ

"ฮึก ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ฮือ" เธอร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสารในอ้อมกอดของเขา

"พี่จะแน่ใจได้ยังไงว่าเธอจะไม่เปลี่ยนไป ถ้าหากเธอดื้อกับพี่หล่ะ?" เขาเองยังทำได้ทำได้แต่ทำไมเธอทำไม่ได้หล่ะ

"ฮรึก เจ้าขาสัญญา" เธอสวมกอดเขาซบในหน้าลงแผงอกแกร่งของเขาอย่างเอาใจ

ดวงตาคมเข้มลอบมองร่างกายภรรยาสาวด้วยแววตาที่ว่างเปล่าทุกคำที่เขาพูดมันก็แค่เรื่องโกหก

"ทายาก่อนค่ะ" มือหนาลูบไล้ยาทาบริเวณร่างกายและข้อเท้าของเธอที่เป็นแผลเพราะโซ่ของเขาเอง

"อึก แสบ" เธอซบหน้าลงในอ้อมกอดของเขาเพราะความแสบที่เธอได้รับก่อนจะปล่อยน้ำตาออกมา

"ออกไปจากห้องได้มั้ยคะ ฮรึก" เธอเอ่ยขอเขาอีกครั้งเพราะเธอเองก็ทนการอยู่ในห้องและการพันธนาการในห้องนี้ไม่ไหวแล้ว

ชายหนุ่มปลดโซ่ออกให้เธอก่อนจะอุ้มร่างเล็กแนบอกวางไว้บนเตียงอย่างแผ่วเบาและไร้ความรุนแรง

"นอนอยู่ในห้องนี่แหละเดี๋ยวพี่จะไปเอาอาหารขึ้นมาให้" ช่วงนี้เขาขุนเธอจนเธอเริ่มจะอ้วนขึ้นแล้ว

"อืม ค่ะ" ตามจริงก็ตอบอืมนั่นแหละแต่พอเห็นสายตาดุๆ ของเขาเธอถึงกับต้องรีบเปลี่ยนคำ

ร่างนอนพลิกตัวไปมาอย่างปลงๆ เพราะเธอไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีที่จะได้ออกไปจากเกาะนี้หากเธอได้ออกไปนะเธอจะฟ้องหย่าเพราะตอนนี้ชีวิตคู่ของเธอมันเหมือนตกนรกทั้งเป็น

ทุกคนรอบๆ ตัวเธอพูดกับเธอว่าเขาเป็นแบบนั้นแบบนี้เขาบงการชีวิตเธอมากเกินไปแม้กระทั่งน้ำหอม เสื้อผ้า กระเป๋า แต่เพียงแค่เธอรักเขาเพียงแค่คำว่ารักจากเขาก็เท่านั้นเธอถึงปิดหูปิดตาโดยไม่สนใจความเป็นจริง ผู้คนรอบตัวเธอคงคิดว่าเธอโง่นั่นแหละยอมทุกอย่างเพราะผู้ชายคนเดียวคนที่รักเธอบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้

แกร๊ก!!

"มาทานข้าวได้แล้วค่ะพี่ทำของโปรดหนูไว้เยอะเลย" ชายหนุ่มยกถาดอาหารหลายอย่างขึ้นมาบนห้องก่อนจะลากโต๊ะเก้าอี้มาเตรียมไว้ให้เธอ

เขารักเธอเอาใจใส่เธอดูแลเธอไม่ขาดตกบกพร่องมันก็ดีอยู่หรอกแต่เขารักเธอหึงหวงเธอมากเกินไปนี่สิที่เป็นปัญหาชีวิตคู่ของเธอและเขา

เธอจะทำยังไงดีนะ

เธอนั่งลงที่โต๊ะอย่างว่าง่ายเพราะเธอเองก็หิวข้าวแล้วเหมือนกัน

"อร่อยมั้ยคะ" เขาเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าเธอตักข้าวทานแล้ว

"อร่อยค่ะ" เธอคลี่ยิ้มให้เขาตามปกติเพราะสิ่งแรกที่เธอจะทำคือออดอ้อนและยอมไปก่อนแล้วกันเพื่อความอยู่รอดของเธอ

"เจ็บหรือเปล่าครับ" เขาถามเสียงอ่อนโยนเขาคงกลับมาเป็นปกติแล้วสินะเธออยากได้คนที่ไม่ใช้อารมณ์อ่อนโยนและเป็นคนที่รักเธอและเธอก็รักเขาเหมือนเดิม

เพราะงี้สินะเพื่อนๆ ของเธอทำไมถึงไม่อยากแต่งงานก็เพราะว่าตอนเป็นแฟนกันมันดีกว่าตอนใช้ชีวิตร่วมกันน่ะสิ

"เรื่องเรียนจบพี่จัดการให้แล้วนะคะที่นี้ยอมมีลูกให้พี่ได้ยัง หื้ม" เขาเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่งซึ่งเธอเองก็เดาอารมณ์ของเขาไม่ถูกเหมือนกัน

"แต่เจ้าขายังไม่พร้อมขอเวลาหน่อยแล้วกันนะคะและอีกอย่างใช่ว่าจะท้องกันง่ายๆ" เธอคลี่ยิ้มพร้อมพูดเสียงน่ารักซึ่งเขาก็ไม่ว่าอะไร

"อืม งั้นพี่ไปทำงานก่อนแล้วกัน" เขาอยากไปสงบสติอารมณ์ตัวเองก่อนแค่นั้นเพราะการที่เธอปฏิเสธเรื่องมีลูกกับเขามันทำให้เขาไม่พอใจ

แกร๊ก!! ปัง!! เขาปิดประตูห้องหลังจากออกไปเสียงดังจนเธอสะดุ้ง

"โธ่เว้ย!!" เพล้ง!! ชายหนุ่มเดินฟึดฟัดออกมาอย่างไม่พอใจก่อนจะควานหาสิ่งของที่ระบายความหงุดหงิดในใจของเขาได้

แจกันถูกโยนทิ้งลงพื้นตกแตกจนมันแตกกระจายก่อนจะหยิบมันขึ้นมาและกำมันแน่นอย่างโมโหทำให้โลหอตสีแดงสดไหลหยดลงพื้น

"แค่มีลูกกันกูมันยากขนาดนั้นเลยหรอวะ!!" เขาตวาดลั่นอย่างไม่พอใจโดยไม่ได้สนใจว่าเธอจะเดินออกมาดูและกำลังตกใจกับการกระทำที่เปลี่ยนไปของตัวเอง

เธอไม่เคยได้ยินเขาพูดคำหยาบขนาดนี้มาก่อนเลย

มือหนากำหมัดแน่นต่อยผนังกำแพงห้องอย่างไร้ความเจ็บปวดที่ผ่านมาเขาต้องอดทนขนาดไหนที่ต้อวปิดบังความรู้สึกจริงๆ ของตัวเองเก็บไว้ในใจโดยไม่เปิดเผยให้ใครรู้แม้แต่หญิงคนรัก

อดีตเขาเคยมีแฟนในช่วงสมัยเรียนก่อนจะเจอเธอ เขารักผู้หญิงคนนั้นมากจนเขาจริงจังอยากสร้างครอบครัวด้วยและวันที่เธอท้องเขาดีใจมากขนาดไหนเธอก็รู้ดีว่าเขาอยากมีลูกมากแต่เธอกลับไปเอาเด็กออกและไปกันผู้ชายคนอื่นที่ดูมีอนาคตกว่าเขา

ซึ่งตอนนั้นเขาก็ปค่วัยรุ่นธรรมดาที่อยากกินอยากเที่ยวและยังไม่ได้คิดเรื่องอนาคตอะไรมากมายแต่พอเขาปรับปรุงตัวมีรักครั้งใหม่เขารักเธอมากแต่เธอกับปฏิเสธที่จะมีลูกกับเขา

"โธ่เว้ย!!!"

ตุ๊บ!! ตุ๊บ!! ตุ๊บ!!

"ทำไมวะ!! กูไม่ดีขนาดนั้นเลยใช่มั้ย ฮรึก" เขสร้องไห้ออกมาเพราะผู้หญิงคนนั้นมันสร้างปมในใจของเขา เขาอุตส่าห์ลบออกและเริ่มต้นใหม่แต่ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากจะสร้างครอบครัวไปกับเขาด้วยซ้ำ

เขารักเธอมากขนาดนี้แต่ทำไมเขาถึงได้ผลตอบแทนแบบนี้กลับมา

"อึก ทำไมวะ!! ทำไม!!" ตุ๊บ!! ตุ๊บ!! ตุ๊บ!!

"ฮึก พะพอแล้วค่ะ พอแล้ว" หญิงสาววิ่งเข้ามาสวมกอดเขาทั้งน้ำตาเพราะเธอทนเห็นเขาทำแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว เขาเจ็บเธอก็เจ็บ

******************************

พรุ่งนี้ออกจากเกาะแล้วจ้า

อีกไม่ถึงสิบตอนจบงับรับรองว่าเข้มข้นแน่นอน

ยังไม่แก้คำผิด