ตอนที่ 42 กลับบ้าน

หญิงสาวใช้ชีวิตที่เกาะนี้ยาวมาถึงห้าเดือนเต็มๆ ร่างเล็กมองหาสามีหนุ่มแต่ก็ไม่พบ

Rrrrr Rrrrrr Rrrrr

"ครับคุณแม่" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเสียงเรียบนิ่ง

[ตาคีย์แม่โทรหาน้องไม่ติดน้องเป็นอะไรหรือเปล่าแม'มีเรื่องด่วนจะคุยกับน้อง] ปลายสายพูดเสียงเรียบนิ่งจนเขาขมวดคิ้ว

"ครับ มือถือน้องพัง"

[พาน้องกลับมาก่อนได้หรือเปล่าลูกคุณพ่อท่านล้มหัวฟาดพื้นอาการทรุดหนัก] ประโยคนี้ทำเอาเขาคิดหนักเพราะเกรงว่ากลับไปเธอจะดื้อกับเขาแต่การห้ามพ่อลูกเจอกันคงทำไม่ได้

"ครับ แล้วเจอกันครับ'

แกร๊ก!! มือหนาเปิดประตูห้องเข้ามาหาภรรยาสาวที่นอนหน้าบึ้งอยู่บนเตียง

"เป็นอะไร?" เขานั่งลงข้างๆ เธอก่อนจะเอ่ยถามเสียงเรียบนิ่งในขณะที่มือหนาลูบศีรษะเล็กอย่างแผ่วเบา

"เหงาค่ะอยากออกไปเดินเล่นน้ำทะเล" เธอเอ่ยเสียงออดอ้อนเพื่อให้เขาอนุญาตเธอ

"อืม พี่ให้ครึ่งชั่วโมงแล้วกลับมาแต่งตัว" เขายังไม่พูดอะไรต่อจากนี้่ซึ่งเธอก็พยักหน้ารับเบาๆ

"ค่ะ" แม้แปลกใจว่าทำไมเขาถึงอนุญาตเธอแต่ก็เดอนลงไปข้างล่างอย่างดีใจ

"ทะเล!!! คิดถึงจัง!!" เธอตะโกนลั่นหาดก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ อย่างผ่อนคลายและมันก็เป็นรอยยิ้มแรกในรอบหลายเดือนของเธอด้วย

ร่างเล็กเล่นน้ำทะเลจนเปียกไปหมดโดยการกระทำทุกอย่างอยู่ในสายตาของผู้เป็นสามีทุกอย่าง

"พอแล้วค่ะเดี๋ยวจะไม่สบายมาทานข้าวได้แล้ว" เขาเดินเข้ามาหาเธอจนเธอหน้ามุ่ย

"โอเคค่ะกลับก็กลับ" เธอจำใจเดินตามหลังผู้เป็นสามีเข้ามาในบ้านอย่างเลี่ยงไม่ได้

"หอมจังเลยค่ะ" เธอสูดดมกลิ่นอาหารก่อนจะนั่งลงเก้าอี้อย่างว่าง่าย

"ทานเยอะๆ วันนี้พี่จะพากลับบ้าน" เธอนิ่งชะงักก่อนที่ส่องสายตาเป็นประกายขึ้นมาด้วยความดีใจ

"จริงหรอคะ!"

"อืม สัญญากับพี่ได้หรือเปล่าเพราะถ้ากลับไปแล้วจะเป็นเด็กดีเหมือนเดิม" พอถึงประโยคนี้เธอก็ทำตัวไม่ถูกเพราะเธอคิดไว้ว่าหากกลับไปเธอจะหย่าและบอกพี่ชายเธอ

"อืม ค่ะ" เธอคลี่ยิ้มตอบออกไปก่อนจะตั้งใจทานข้าวในจานจนอิ่มและวิ่งขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว

"เสร็จแล้วค่ะ" เธอเดินลงมาจากบนห้องด้วยความอารมณ์ดีและรอยตามตัวเธอก็ไม่มีเพราะใช้รองพื้นปิดเอาไว้

"ค่ะ ไปกันเถอะ" เดินออกมาก็พบว่าลูกน้องของเขายืนรออยู่ที่ลานจอดเฮลิคอปเตอร์

เธอนั่งๆ นอนๆ ระวังที่บินกลับประเทศไทยจนเบื่อๆ เพราะอีกหลายชั่วโมงกว่าจะถึงประเทศไทย

"นอนมานั่งบนตักพี่มา ง่วงหรือเปล่าหื้ม" หญิงสาวนั่งลงซุกใบหน้าลงที่ซอกคอของเขาก่อนจะหลับตาพริ้มไม่ตอบคำถามของเขาและรู้ตัวอีกทีก็เข้าเขตประเทศไทยซึ่งตอนนี้เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าๆหลังจากที่บินมาจากที่อังกฤษช่วงบ่ายๆ

"อื้อ ถึงแล้วหรอคะ แล้วเรามาที่โรงพยาบาลมำไมเหรอคะ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า" เธอสำรวจเนื้อตัวของเขาแต่ก็ไม่มีสิ่งผิดปกติอะไร

"เดินไปเถอะแล้วคนดีจะรู้เอง" มือหนากุมมือเธอตลอดทางเดินเข้ามาที่ห้องพักห้องหนึ่ง

"เจ้าขา แม่คิดถึงหนูมากเลย" มารดาของเธอเดินเข้ามากอดในขณะที่น้ำตาคลอเบ้าจนเธอตกใจและใช้นิ้วเกลี่ยน้ำตาออกให้

"ใครเป็นอะไรคะ" เธอมองดูรอบๆ แต่ก็ต้องหันกลับไปเมื่อเห็นว่าพี่ชายเดินเข้ามาพร้อมตวัดสายตามองสามีของเธออย่างไม่ชอบใจ

"จะเป็นใครหล่ะถ้าไม่ใช่ป๊าเข้าโรงพยาบาลเพราะถ้าไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมันคงไม่พาน้องมาที่นี่อีก" ภัทรพลพี่ชายของเธอเดินเข้ามาหาน้องสาวก่อนจะตวัดสายตาใส่น้องเขยอย่างไม่พอใจ

"อะไรนะคะ ปะ ป๊าเป็นอะไร" เธอเปิดประตูเข้าห้องมาก็น้ำตาคลอเพราะบิดาของเธอนอนหลับในขณะที่ใช่เครื่องช่วยหายใจ

"ป๊าล้มหัวฟาดพื้นโดยไม่มีใครเห็นอาการเลยทรุดหนักสมองไม่อยากทำงานทำให้ขยับตัวหรือไม่อาจจะฟื้น" ภัทรพลพูดขึ้นก่อนที่น้องสาวอย่างเธอจะปล่อยโฮออกมาอย่างอดกลั้น

"ฮือ ป๊าตื่นมาสิคะ หนูมาหาป๊าแล้วฮรึก หนูไม่น่าไปตั้งแต่แรกเพราะถ้าหนูไม่ไปป๊าคงไม่เป็นแบบนี้" เธอร่ำไห้ออกมาโดยที่สามีหนุ่มโอบกอดปลอบใจอยู่ไม่ห่างซึ่งเธอก็ได้แต่ร้องไห้ในอ้อมกอดของเขา

"ป๊าขา ฮรึก ฟื้นขึ้นมาได้แล้ว ฮือ" เธอเดินเข้ามากุมมือบิดาเอาไว้ก่อนจะสะอึกสะอื้นไห้ออกมาอย่างหนัก

หลังจากร้องไหจนพอใจร่างเล็กก็นั่งกุมมือบิดาไม่ห่างจ้องมองร่างที่ไม่ขยับเขยื้อนจนน่าใจหาย

"ม๊ากลับบ้านไปพักเถอะค่ะหนูจะดูแลป๊าต่อเอง" หญิงสาวหันมาพูดกับมารดาที่อดหลับอดนอนเพราะเป็นห่วงสามีจนเธอต้องพูดยกใหญ่กว่าท่านจะยอมกลับ

"นายกลับไปได้แล้วฉันจะอยู่กับน้องฉันเอง" ภัทรพลเอ่ยไล่น้องเขยปรายๆ แต่น้องเขยก็ไม่ยอมและตอบกลับเขาหน้าตายจนเขาต้องกัดฟันกรอด

"พี่กลับไปเถอะครับผมจะดูแลเมียผมเองเราสองคนเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเมียผมอยู่ที่ไหนผมก็อยู่ที่นั่นพี่กลับไปดูแลคุณแม่เถอะครับ" ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเรียบนิ่งก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากใส่พี่ชายเมียอย่างไม่มีความเกรงใจ

"พี่กลับไปดูแลม๊าดีแล้วค่ะทางนี้หนูจะดูแลต่อเอง นะคะ" เธอหันมากุมมือพี่ชายเพราะไม่อยากจะให้มามีเรื่องกันที่โรงพยาบาลในขณะที่อาการของบิดายังไม่สู้ดี

"แต่พี่..พี่ไม่ไว้ใจมัน" เขาพูดขึ้นอย่างไม่พอใจโดยไม่เกรงกลัวต่อสายตาน้องเขยสักนิดยิ่งรู้ว่าที่มาที่ไปของครอบครัวน้องเขยเขายิ่งไม่ไว้ใจมัน

"พี่ไม่กลับและพี่ก็ไม่มีทางยอมให้น้องใช้ชีวิตร่วมกันกับมันเด็ดขาด และอีกอย่างน้องหย่ากับมันซะรู้หรือเปล่าว่ามันเป็นมาเฟีย!!" เขาพูดโพล่งขึ้นจนเธอชะงักเพราะเพิ่งรับรู้เหมือนกัน

"หึ ครับผมเป็นมาเฟียเมียผมเองก็รู้ดี ใช่มั้ยครับที่รัก" ประโยคนี้เขาหันมากดดันเธอจนเธอต้องคลี่ยิ้มและตอบออกไปราวกับว่ารู้อยู่ก่อนแล้ว

"ค่ะเจ้าขารู้แล้ว พี่กลับไปดูแลม๊าเถอะนะคะเจ้าขาขอร้อง" ประโยคนี้่ก็เท่ากับว่าเธอเลือกสามีมากกว่าพี่ชายในสายเลือดอย่างเขาจนทำให้เขากำหมัดแน่นและเดินออกไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

**********************************

ลูกชายบ้านนี้มีใครดีบ้างเนี่ย!!🙄

ยังไม่แก้คำผิด