Chapter 9

"SIR, saan po kayo pupunta?"

"Sa loob," sabay turo ni Ponce sa tinapatan na silid.

"Tapos na po ang visiting hours. Bumalik na lang ulit kayo bukas."

"Hindi ako magtatagal. Just give me five minutes."

"Ikaw 'yong pinagbawalan na rito na pumunta mula nang magdala ka nang bulaklak ng patay sa pasyente namin, hindi ba?"

"Ako?" kunwari pa nitong itinuro ang sarili. "Ah. Hindi ako. Kapatid ko. Magkamukha lang kami. Sandali lang ako sa loob. Promise."

"Bilisan niyo lang po. Kapag nakita po kayo ng supervisor namin, mananagot kaming mga on-duty."

"I understand. Don't worry. May gusto lang akong kumpirmahin."

"Ha?"

"Aalis din agad ako."

Mabilis nang pumasok ng silid si Ponce bago pa magbago ang isip ng kausap na nurse.

"Haist! Tatlong buwan na 'yong bulaklak ng patay, naalala pa rin nila?"

Nagising ang diwa niya mula sa pagkakahimbing. May iba na naman siyang presensiya na nararamdaman.

Narinig pa niya ang mahaba at malalim na pagpakawala nito nang buntong-hininga na tila may kasama pang iling.

"May lahi ka bang pusa? Ilan ang buhay mo?"

She heard clearly his sarcastic tone.

"I always wished you to be dead."

That man is heartless. Sinong may matinong pag-iisip ang hihiling ng kamatayan para sa kanyang kapwa?

If she can just move, she will wreck his neck. Kawawa ang taong pinagsasabihan nito.

"Pero nagbago na ang isip ko. It would be unfair to me kung ako lang ang magdurusa rito sa mundo habang ikaw ay payapa na sa kabilang-buhay."

Naulinigan niya ang pag-upo ng lalaki. And it's so close to her.

"Let's make a deal. Kapag naibalik mo ang sinira mong relasyon namin ni Trixie, I will forget everything."

She easily judged him. May ginawa palang masama rito ang kausap nitong tao.

"I will forgive you, too. How was it?"

Forgiveness is something that can't easily be acquired. If ever siya ang taong iyon, gagawin niya lahat para mapatawad lamang nito.

"So, wake up."

She is really curious. Parang gusto niyang kilalanin kung sino ang nagsasalitang lalaki na malapit lang sa kanya.

"Be fair. If you die, I won't ever - SHIT!"

Muntikan nang mabuwal sa upuan si Ponce sa biglaang pagtayo nito nang magulat sa isang pares ng mga mata na dilat na dilat at walang kurap na nakatitig dito.

"This brat!"

"S-Sino k-ka?"

Natigilan ang binata habang sa sulok naman ng mga mata ni Faith ay inalam niya ang kinaroroonan. Sigurado siya na private room iyon. Saan kumuha ng pera ang nanay niya para pambayad doon? May mayaman bang tao na tumulong sa kanila?

"Hey!" pagtawag ni Ponce sa dalaga. "Gising ka na?"

Her mouth is too dry. Kaya siguro kakaiba maging ang timbre ng kanyang boses. It wasn't hers.

"May lahi ka talagang pusa. How could you be alive in that state?"

Hindi niya kilala ang lalaki, but the way he talked and cursed her ay para bang mortal siya nitong kaaway.

"Let me take a good look at you..."

Hindi pa makagalaw si Faith kaya idinaan na lang niya sa pagkurap-kurap ang biglang paglapit ng lalaki ng mukha nito sa kanya.

She smells his fragrance. It was too masculine. She even heard his heavy breathing na para bang natutuwa siya sa kanilang halos pagkakadikit.

"Darn! Hindi nga ilusyon ang nakikita ko!"

Mabilis na pinindot ni Ponce ang emergency button. Ilang sandali lang ay tumatakbong pumasok ang mga nurse.

Naalarma naman si Faith. Hindi dahil sa pagsigaw ng iba na gising na siya kundi ang nabasa niyang mga letra sa harap ng uniporme ng mga ito.

"Chinese Hospital?" mahinang bigkas niya.

Biglang nanlaki ang mga mata ni Faith. The words are written in small letters. Her vision is clear. Noong tumuntong siya sa stage 4 ng lung cancer ay unti-unti nang nanlabo ang kanyang paningin. But what is happening to her now? It seems that a miracle hit her while sleeping for months.

"You're finally awake, Miss Fate!" masayang saad ng head nurse.

"Yes, I'm Faith. Ako nga ito."

"Yes, of course. We know you. Ilang buwan ka rin namin na nakasama rito."

Ngumiti si Faith habang hindi naman tinatanggal ni Ponce ang pagkakatitig sa dalaga, he sensed something wrong and very strange that he couldn't explain in words.

"Nasaan ang nanay ko?"

"Ang mama mo? Kausap siya sa opisina ni Doctor Mardaue ngayon. They're on their way here. Sigurado na matutuwa sila na gising ka na."

"Magaling na ba ako?"

Tumango ang nurse. "Walang imposible sa Diyos."

Lumawak ang pagkakangiti ni Faith kahit ramdam pa rin niya ang panghihina ng katawan. "Nurse, sino pala 'yong babae na madalas kumausap sa akin?"

"Babae?"

"Tinatawag niya akong anak, pero hindi siya ang nanay ko. May iba bang pumapasok sa silid na ito?"

Napatuwid ang nurse mula sa pagkakayuko habang inaayos ang IV needle sa braso ng dalaga.

"Bakit?" puna ni Faith sa reaksyon ng kausap.

"Mama mo ang madalas na kumausap sa 'yo."

"Hindi. Kilala ko ang boses ng nanay ko kahit na nakapikit ako."

Natuon ang tingin ng lahat sa pagpasok ng doktor kasunod ang mag-asawang Sy. Hindi na napansin ng mga ito ang presensiya ni Ponce sa gilid ng pinto na pinagbawalang bumisita roon mula nang dalhan nito ng korona ng patay ang kanilang anak.