Chapter 10

"FATE! Oh, god! My baby!"

Hindi malaman ni Faith kung paanong iiwas nang lapitan siya at yakapin ng dumating na babae. Hindi niya ito kilala.

But the way this woman hugged and kissed her, para bang close sila nito.

"Anak! Salamat sa Diyos at nagising ka na! Salamat sa Diyos!"

Pero sigurado si Faith na ang babaing ito ang nagmamay-ari ng tinig na madalas kumausap sa kanya noong nasa malalim siyang pagtulog o coma ayon sa medical term.

"Akala namin ay hindi ka pa magigising. Sobra na kaming nag-aalala sa 'yo ng Daddy mo. Salamat at lumaban ka, anak. We're very proud of you, my precious baby."

Mukhang nasa loob siya ng isang hindi magandang panaginip. Dahil ayaw niya nang ganoong twist. She still wished to be with her real family even it's just a dream. Sila ang gusto niyang makita at makasama lalo na sa mga oras na iyon na nalilito siya.

Everyone in the room is a stranger to her. Kahit ilang beses na siyang naospital ay hindi rin siya nagpapadala o dinadala sa Chinese Hospital dahil alam nila na pribado iyon; mahal ang doctor's f*e at lahat nang medical costs. Hindi nila kakayanin kahit pa maglabada si Nanay sa mga kapitbahay o mga kakilala nila nang araw at gabi.

"Anak, how do you feel?"

Nalipat ang nagtataka na mga mata ni Faith sa lalaki na lumapit din sa may higaan niya. He wears a business suit. Sa porma nito at tindig, ganitong-ganito ang mga nakikita niyang hitsura ng mga tycoon mula sa napapanood niyang mga Kdrama.

He's a middle-aged man. And he really looks like he belongs to a conglomerate family. Baka sila ang taong nautangan ng Nanay niya at baka anak na ang turing sa kanya.

"We're so worried. Your mum always thinks about -"

"Sino po kayo?"

Tila nagbabaan ang mga anghel sa kalangitan dahil sa paglatag nang katahimikan sa buong paligid.

"A-Anak," sambit ni Lanie. "I'm your mum. Kami ang magulang mo," tukoy rin nito sa katabing asawa.

"Hindi ko po kayo kilala."

Nag-aalalang binalingan ni Lanie ang doktor. "Ano ang nangyayari sa kanya, doc?"

"Let me check her first."

Nakipagtitigan si Faith sa doktor na lumapit. Ito ang isa sa mga kumakausap din sa kanya kaya pamilyar din sa kanya ang boses nito.

"Iha, how do you feel right now?"

"Maayos naman po. Parang wala na akong sakit. Medyo mahina pa po ako, pero nakakahinga na ako nang maluwang."

"Good, good. This is indeed a miracle."

"Sabi po ng nurse, wala na akong sakit. Totoo po ba?"

Mula sa kinatatayuan ni Ponce sa likuran ay lalo lang kumunot ang noo nito. It seems like he is seeing someone's else on the girl he used to know as a rude and spoiled brat. Pero ngayon, she's very polite.

"Yes. You're perfectly fine now."

Nangilid ang mga luha sa mata ni Faith. Magandang balita iyon sa kanya. Pero sana lang ay naroon ang kanyang pamilya dahil alam niya na mas matutuwa ang mga ito kaysa sa kanya.

"But you can't overtired yourself. Kailangang maging maingat ka pa rin. Umiwas ka sa stress at lahat nang bawal."

"Opo. Pero, doc, bakit wala rito ang pamil -"

Naputol niya ang pagsasalita nang may tila kamaong pumiga sa kanyang dibdib. In an insane seconds, para siyang kinapos ng paghinga.

"Fate, may masakit ba sa iyo?" pag-aalala ni Lanie.

"Ang pamil -"

Napapikit si Faith nang muling gumuhit ang matinding kirot sa kanyang dibdib. Mas masakit pa iyon sa mga naramdaman niya noong siya'y nasa huling stage na ng kanyang lung cancer.

"Take a deep breath, Fate. You just woken up. Kaya huwag mo munang pilitin ang sarili mo na maging normal."

May abnormalidad nga siyang nararamdaman sa kanyang sarili na hindi niya maipaliwanag. As if she is forbidden to ask about her family.

"Fate, c'mon. Relax," utos ng doktor.

"Ang pamil..." Tiniis niya ang sakit, "Ang pamilya ko!"

"We're just here, baby!" wika ni Lanie.

Umiling-iling si Faith. "Gusto kong makita ang pamilya ko!"

Her heart is in pain, like it was tearing apart.

"Masakit," daing niya.

"I know, I know. That's why I'm telling you to relax. Don't stress out yourself."

"Doc, gusto kong makita ang pamil...ya ko! Gusto ko silang makita!"

Sinenyasan ng doktor ang head nurse na turukan ng pampatulog ang dalaga. "You need more rest para gumaling ka na."

"Nasaan ang nanay ko! Gusto kong makita ang pamilya ko! Ahhhh!"

Naalarma ang mag-asawang Sy nang lumakas ang pagpalahaw ng sigaw ng dalaga na sapo pa rin ang tapat ng dibdib.

"Give her a sedative!"

"Yes, doc!"

Ilang sandali pa ay iginupo na nang panghihina si Faith.

"Doc, what's happening to our daughter?" Nakalarawan ang labis na pag-aalala sa mukha ni Abraham. "Bakit parang wala siya sa sarili niya?"

"At parang hindi niya kami kilala," dagdag ni Lanie. "Does she get an amnesia due to her accident?"

"No. Pero sa obserbasyon ko, she has a psychosis."

"Psychosis?" pag-uulit na sambit ni Lanie. "A mental disorder?"

"Yes. Inilalayo ng pasyente ang sarili sa reyalisasyon at nagpapanggap na ibang tao."

Hindi namalayan ni Ponce ang biglang pag-atras mula sa kinatatayuan habang ang mga mata ay nakatitig pa rin sa dalaga na unti-unti nang pumipikit. Nang bumangga ito sa isang silya, saka lang napansin ng mag-asawang Sy ang presensiya nito.

"What are you doing here?" asik ni Lanie. "Get out!"

Hindi na naghintay si Ponce nang ikalawang pagtaboy. Mabilis na itong lumabas ng silid. Pero sandali rin itong napatigil sa paghakbang at binalikan sa isip ang mga narinig nito at nakita.

"Dahil ba sa aksidente kaya siya parang ibang tao? That brat! Is she trying to get away from me? Kailangan niyang pagbayaran ang ginawa niyang pagsira sa relasyon namin ni Trixie."

Napalingon si Ponce sa nilabasan nito na silid. Bahagya itong umatras. Nakaawang pa ang hindi nito naisara na pinto kaya natanaw pa nito ang wala nang malay na pastenye roon.

"She's obviously Fate. But she is acting like someone else. Darn! She's a good actress."

Umalis na ang binata habang naiiling na lang.