Chapter 8

"ANAK?"

Hindi sa kanya pamilyar ang tinig na ilang araw na rin niyang naririnig. Malumanay man iyon, pero iba pa rin ang kalakip na pagmamahal sa boses ng kanyang ina.

"Anak, please don't leave us. Hindi pa kami handa ng dad mo na mawala ka."

She must be dreaming. Wala na siyang ama. Bata pa lang siya nang mamatay ito dahil sa prostate cancer na tulad niya ay pinahirapan muna ng sakit nang ilang buwan bago binawian ng buhay.

"You're too young. You still have a good future."

That woman must be kidding. She is dying already. Binigyan na siya ng doktor nang taning. Kaya wala nang magandang kinabukasan na naghihintay sa kanya.

"Marami ka pang pangarap, 'di ba?"

Tama. Gusto pa niyang maipatayo ng sariling bahay ang ina't mga kapatid. Naririnig niya noon na magtataas na ang renta sa kanilang maliit na apartment.

Gusto niya rin na makapag-aral hanggang sa kolehiyo sina Theo at Thea. Ayaw niyang maranasan ng mga ito ang hirap ng buhay na walang edukasyon tulad nina Nanay at Tatay na laging ipinapaalala sa kanila.

"You will be a great fashion designer someday."

No. She wants to be a teacher. Matagal na niyang pangarap iyon. And she was also planning na tumanggap ng mga private tutorial dahil alam niya na mababa lang ang sahod ng mga pampublikong guro. Pero magsisikap siya, mag-iipon at patuloy na magsisipag.

"I was really looking forward na makapagsuot ng sarili mong mga desinyo."

Ibang tao yata ang kausap ng nagsasalitang babae. Hindi siya. She is curious to know. Pero ayaw makisama ng kanyang mga mata. Gusto niyang dumilat. But she can't even move an inch. Kahit ang mga daliri niya sa kamay ay hinang-hina ring gumalaw.

"Doc."

"Mrs. Sy, good morning. Ang aga mo yata ngayon?"

"I have an important client nearby kaya dumaan muna ako rito."

"I see."

"Doc, how's my daughter? I know she is getting better, but it's more than three months already. Bakit hindi pa rin siya nagigising?"

"That's a little strange, too. We did another test yesterday and early this morning. It shows na naging normal na ang kanyang mga vitals since a week ago."

She can hear their voices. At malinaw iyon. Sa pag-uusap ng dalawa, nasisiguro niyang nasa loob siya ng ospital.

Sinabi niya sa ina na huwag na siyang dalhin doon dahil hindi na rin naman hahaba pa ang kanyang buhay. Nag-aalala siya sa gastos at pambili ng mga gamot. Baka lalo silang mabaon sa utang.

"Anong ibig sabihin niyan, doc?"

"It depends now to her if she really wants to wake up."

Gusto niyang tawagin ang ina at sabihin ditong iuwi na siya para hindi na madagdagan pa ang kanilang mga bayarin. Ayaw niya na tumanggap pa ito ng mga ekstrang labada para lang sa kanyang pagpapagamot. Pero wala siyang lakas. Tila inabandona na rin siya ng kanyang sariling tinig.

"Mas maganda na lagi niyo lang kausapin ang pasyente. Even if she's in a coma, she can still hear sounds and voices."

"We'll do that. Salamat, doc."

Hindi niya maramdaman ang presensiya ng ina sa paligid. Mula nang malaman nito ang tungkol sa kanyang sakit, maya't maya itong nasa tabi niya kapag nasa ospital sila o kung nasa bahay ito at walang trabaho.

"Iha?"

Tinatawag siya ng doktor. Ito ang kausap ng babae kanina. Iisa lang pala ang tumitingin sa kanila ng anak nito.

"Gising na. Miss na miss ka na ng pamilya mo."

Miss na rin niya ang ina at dalawang kapatid. Kahit na ang namayapa niyang ama. Kung mabibigyan nga lang siya ng pangalawang buhay, gagawin niya ang lahat para makabawi sa kanyang pamilya.

"Naririnig mo ba ako, Fate?"

Yes. It was her. He was calling her name. Naririnig niya ang pagsasalita ng doktor maging ang init ng mga daliri nito na idiniin sa kanyang pulsuhan. He also used a stethoscope sa dibdib niya.

"I know you can hear me. You need to wake up. Manghihina ang katawan mo sa matagal na pagkakahiga. You've been here for months."

Months? Magkano na ang babayaran nila sa ospital? Pareho pala sila ng anak ng nagsasalitang babae kanina.

"Nakadepende na lang sa 'yo ang paggaling mo. So, keep fighting. And wake up. The soonest, the better."

Sumalubong sa kanya ang munting liwanag dahil sa pagbuka ng doktor sa isa niyang mata. Pero mabilis din namang naglaho iyon nang bitiwan nito ang kanyang talukap.

"'I will leave first. Anything you need, puntahan mo na lang ako sa opisina."

"Thank you, doc."

Narinig niya ang pagbukas at pagsara ng pinto. Umalis na ang doktor, pero naroon pa rin ang presensiya ng babae. Iisa lang ba ang silid nila ng anak nito?

"Fate..."

Kilala siya ng babae. Siguro dahil nasa iisang silid lang sila.

"Anak?"

No. The woman must be mistaken. Kahit nakapikit siya, kilala niya ang presensiya, init at tinig ng kanyang sariling ina.

"Please don't make us worry. Your dad and I can't sleep well dahil nag-aalala kami sa 'yo."

Naramdaman niya ang init ng palad na humahaplos sa kanyang ulo. Pero magkaiba iyon sa masuyong dantay ng Nanay niya.

"Hang in there, baby. And please wake up soon. I'm really worried about you. Nag-iisa ka lang namin na anak kaya masasaktan ako kapag iniwan mo kami."

Nalilito siya. Para kasing siya ang kinakausap ng babae. Pero iba naman ang mga sinasabi nito tungkol sa kanya. Tatlo silang magkakapatid kaya hindi siya nag-iisa.

"Hindi ko alam ang puwede kong gawin sa sarili ko kapag nawala ka. Lumaban ka."

Naiintindihan niya ito tulad ng kanyang ina. Masakit talaga sa mga magulang na makitang naghihirap ang kanilang mga anak.

"I will be back soon, okay? Sana pagbalik ko ay gising ka na."

The woman even kissed her forehead. May mali sa nangyayari.

Imposible na ibenta siya ng ina sa ibang tao. Sinabi nito noon na gaano man kahirap ang kanilang buhay, hindi sila maghihiwa-hiwalay.