Mag-log in“สักปีหน้า เด็ก ๆ โตขึ้นอีกหน่อย เราน่าจะพากันไปเที่ยวทั้งครอบครัวนะ” พี่สาวของไลออนเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมา เพราะเธอเองก็คิดถึงครอบครัวตัวเองทางฝั่งนี้มาก ๆ แต่ด้วยภาระเรื่องลูก ๆ และงานของสามีทำให้เธอขยับตัวไปไหนมาไหนลำบาก“งั้นให้เหมาเครื่องบินไปทัวร์ยุโรปกันสักสองเดือนดีไหม?” ไลออนเองก็เหมือนจะเห
เสียงถาโถมกายเข้าหาเนื้อแนบเนื้อดังกังวาน ตับ ตับ ตับ...เตียงขนาดใหญ่โยกย้ายไปตามแรงขับเคลื่อน คนตัวเล็กยกมือขึ้นปิดริมฝีปากตัวเองแน่นไม่ให้เปล่งเสียงครางออกมาแม้ว่าจะทั้งจุกและเจ็บในช่วงแรก ๆ ริมฝีปากร้อนไซ้ตามลำคอก่อนจะลงไปบีบสองเต้าและสลับดูดดื่มน้ำนมสดจากเต้าของเธอ พร้อมกับขย่มเข้าหาไปพลาง ๆ บี
สามเดือนต่อมา แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดเข้ามาทางหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้เหมาะสำหรับเลี้ยงเด็กอ่อน เสียงหัวเราะคิกคักเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง ลิเดียกำลังนั่งพิงหมอนสามเหลี่ยม มือหนึ่งประคองลูกสาวตัวน้อย“ลูน่า” ที่กำลังดื่มนมจากอกแม่อย่างเพลิดเพลิน ส่วนอีกมุมหนึ่งของเตียง ไลออนกำลังนั่งกับลูกช
ณ ห้องคลอด โรงพยาบาลฮ่องกงวันที่ 31 ธันวาคมเวลา 23:30 น.เสียงร้องครวญครางของลิเดียดังก้องไปทั่วห้องคลอด เธอกัดฟันแน่น พยายามสูดลมหายใจเข้าออกตามที่หมอแนะนำ ความเจ็บปวดที่บีบรัดทั่วร่างทำให้เธอแทบหมดแรง ไลออนยืนอยู่ข้างเตียงไม่ห่าง มือใหญ่ของเขากอบกุมมือเล็กของเธอแน่นจนเธอรู้สึกถึงความอบอุ่นนั้น“
“คืนนี้มันสวยงามราวกับความฝันเลยนะคะ” ลิเดียพูดเบา ๆ เสียงของเธอแทบจะกลมกลืนไปกับสายลม แต่ไลออนได้ยินทุกคำชัดเจน“แต่มันไม่ใช่แค่ฝันนะ… เพราะเราสองคนทำให้มันกลายเป็นความจริงแล้วนี่ไง” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น แฝงความรักและความมุ่งมั่นลิเดียหันหน้าขึ้นมาสบตาเขา ใบหน้าของเธออยู่ใกล้เพียงลมหายใจเดียว ไล
“ยังไม่หิวน่ะ ว่าแต่นี่ทำกระทงเองเหรอเลย?” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นมือใหญ่จับกลีบดอกบัวมาวางบนใบตองตามเธอ ซึ่งใบตองก็แหลกคามือของเขาเลย“….” ร่างสูงยิ้มเจื่อน ๆ เพราะจากที่จะช่วยทำน่าจะช่วยพังกระทงเสียมากกว่า“มือหนักแบบคุณน่ะ นั่งมองเฉย ๆ ดีกว่านะคะ” ลิเดียหยุดมือที่กำลังจัดดอกไม้แล้วหันมามองเขา
เธอรู้สึกถึงสายตาของไลออนที่จับจ้องมาที่เธอมันแปลกไปมาก ๆ และเดาไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่ และเมื่อเวลาผ่านไปเกือบ ๆ นาทีบุหรี่ที่เขาสูบยังไม่ทันจะหมดมวนดีเลยด้วยซ้ำไป“รู้สึกยังไงบ้าง?” เสียงเย็นชาของเขาดังขึ้น ทำให้ลิเดียสะดุ้ง เธอหันมองเขาด้วยความกังวล“ฉัน...ร้อน...” ลิเดียเริ่มจะตอ
ลิเดียยืนตัวแข็งทื่อ ทุกคำพูดของลุงบุญธรรมก้องอยู่ในหัวและทำให้เธอเริ่มรู้สึกไขว้เขวมากจริง ๆ เพราะไม่ว่ามองไปทางไหน ทั้งเลโอนาร์ดและกุมภิลก็ไม่มีฝั่งไหนที่หวังดีกับเธอและพี่ชายอย่างแท้จริง ทุกฝ่ายล้วนแต่อยากใช้เธอเป็นเครื่องมือ ซึ่งพอหมดผลประโยชน์พวกเขาก็คงจะกำจัดทิ้งอย่างง่ายดาย“ถ้าเดียไม่กลับไ
“มีสติหน่อยได้ไหม?” เขาว่าให้ลิเดียที่เหมือนจะอยู่ในอาการช็อก ๆ ตลอดทั้งทางแม้แต่ตอนที่นอนหลับเธอก็ยังคงร้องไห้ไม่หยุดเลย“อะ...อืม...คะ...ค่ะ” เธอพยักหน้ารับ แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมาไม่หยุด เธอรีบเดินเข้าไปในห้องน้ำทันที เมื่อได้ยินเสียงของหมอและพยาบาลกำลังเดินตามมาติด ๆ“ขออนุญาตนะครับ” หมอและพยาบา
“ถ้าลุงอยากให้เดียเซ็นเอกสารอะไร หรืออยากได้อะไรจากเดีย...เดียจะเซ็นยกให้ลุงทุกอย่างไม่บิดพลิ้วใด ๆ” น้ำเสียงของเธอแน่วแน่ “อืมหื้ม” ดวงตาของลุงบุญธรรมฉายแววสนใจขึ้นมาเล็กน้อย เขาเอียงศีรษะเล็กน้อยเหมือนกำลังพิจารณาข้อเสนอของหลานสาวอย่างใจจดใจจ่อ“แต่เดียจะเซ็นให้ก็ต่อเมื่อ...เดียกับพี่ลีอองได้เหยี







