ตอนที่ 13 ชีวิตสำคัญกว่า

เช้าวันจันทร์ ณ ห้องอาหาร กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมกรุ่นลอยอบอวลไปทั่วห้องอาหารโอ่โถงที่ตกแต่งด้วยสไตล์ยุโรปคลาสสิก แสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้สีขาวเข้ามาตกกระทบชุดจานชามกระเบื้องเคลือบราคาแพงจนเกิดเป็นประกายวับวาว แต่สิ่งที่ดูสดใสและเจิดจ้ายิ่งกว่าแสงอาทิตย์ในเช้านี้ คือรอยยิ้มมุมปากของฝนธิดา

หญิงสาวในชุดเดรสทำงานสีครีมเนี้ยบกริบที่ขับผิวให้ผ่องใส นั่งจิบกาแฟดำด้วยท่วงท่าสง่างามราวกับราชินีจิบชายามบ่าย ดวงตาคู่สวยภายใต้การกรีดอายไลเนอร์คมกริบทอประกายระยับราวกับเด็กซนที่กำลังจะได้ของเล่นใหม่

เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา หลังจากเหตุการณ์โป๊ะแตกกลางโรงยิมที่บ้านคุณตาชนาธิป รามก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับนินจาที่ระเบิดควันหนีความอับอาย ทว่าฝนไม่ได้โกรธ ตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกขบขันและเอ็นดูปฏิกิริยาของเขาจนแทบจะรอให้ถึงวันจันทร์ไม่ไหว

ภาพกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เกร็งแน่นและใบหน้าแดงก่ำของเขายังคงติดอยู่ในความทรงจำระดับ 4K

ตึก ตึก ตึก

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังขึ้นอย่างมั่นคงและสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำสนิทเดินเข้ามาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องอาหาร รามโค้งศีรษะทำความเคารพเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์เหมือนรูปปั้นแต่ถ้าสังเกตดี ๆ ก็จะเห็นว่าเขายืนห่างจากโต๊ะอาหารมากกว่าปกติประมาณหนึ่งก้าว และสายตาคู่นั้นก็ยังพยายามจับจ้องไปที่แจกันดอกลิลลี่กลางโต๊ะแทนที่จะมองหน้าเธอ

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณฝน รถพร้อมแล้วครับ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเป็นทางการ ราวกับหุ่นยนต์ AI ที่ถูกตั้งโปรแกรมมา

ฝนวางถ้วยกาแฟลงช้า ๆ ให้เกิดเสียงกระทบจานรอง กริ๊ก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“อรุณสวัสดิ์” ฝนเอ่ยเสียงหวาน ลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าไปหา “หายหน้าหายตาไปเลยนะ ไปจำศีลที่ไหนมาเหรอ”

สันกรามของรามขบแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหนึ่งจังหวะ แล้วเบือนสายตาหนีไปทางอื่นเล็กน้อย

“ผมไปทำธุระส่วนตัวครับ”

“อ๋อเหรอ” ฝนลากเสียงยาว ก้าวเข้าไปประชิดตัวจนปลายจมูกแทบจะชนกับอกเสื้อสูทของเขา กลิ่นน้ำหอมกุหลาบจาง ๆ ของเธอลอยไปแตะจมูกเขาคล้ายหยอกล้อ “นึกว่าเขินจนไม่กล้าสู้หน้าพี่ซะอีก”

รามเกร็งตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก เขาขยับถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่างตามสัญชาตญาณความปลอดภัย

“เชิญที่รถครับ เดี๋ยวจะสาย” เขาตัดบทเสียงขรึม ผายมือไปทางประตูหน้าบ้านโดยไม่ยอมสบตาหญิงสาว ใบหูของเขาขึ้นสีแดงระเรื่อจาง ๆ ที่ปิดไม่มิด

ฝนหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินเชิดหน้าผ่านตัวเขาไป ทิ้งสายตาเจ้าเล่ห์และกลิ่นหอมยั่วยวนให้ลอยอ้อยอิ่งปั่นป่วนประสาทสัมผัสของบอดี้การ์ดหนุ่มเล่น

ณ โรงงานผลิตน้ำยาทำความสะอาด บริษัท กรีนพลัส คลีน เคมิคอล จำกัด (มหาชน)     

บรรยากาศในโรงงานช่วงสายเต็มไปด้วยความวุ่นวาย รถโฟล์คลิฟต์สีเหลืองวิ่งสวนกันไปมาเพื่อลำเลียงสินค้าเข้าออกโกดัง เสียงเครื่องจักรทำงานดังกระหึ่มเป็นจังหวะสม่ำเสมอผสมกับเสียงสั่งงานของหัวหน้าคุมไลน์ผลิต

ฝนธิดาในโหมด CEO เดินตรวจงานด้วยความคล่องแคล่ว แตกต่างจากสาวขี้เล่นเมื่อเช้าโดยสิ้นเชิง เธอชี้จุดบกพร่องและสั่งการแก้ไขอย่างฉะฉาน โดยมีรามเดินประกบหลังไม่ห่างในระยะสามก้าว สายตาคมกริบของเขากวาดมองรอบตัวตลอดเวลา ไม่ใช่แค่ดูคน แต่ดูโครงสร้างและความผิดปกติของสถานที่ด้วย

“ล็อตส่งออกไปสิงคโปร์ต้องเร่งหน่อยนะคะคุณชัยวัฒน์ อย่าให้มีปัญหาเรื่องแพ็กเกจจิ้งเด็ดขาด ลูกค้าเจ้านี้ละเอียดมาก” ฝนสั่งงานขณะเดินผ่านโซนบรรจุภัณฑ์

“ครับคุณฝนธิดา ทางเรากำชับเด็ก ๆ แล้วครับ” ผู้จัดการโรงงานรับคำแข็งขัน

“ดีค่ะ เดี๋ยวฉันขอไปดูสต็อกที่โกดัง 3 หน่อย เห็นฝ่ายจัดซื้อรายงานว่ามียอดของขาด” พูดไม่ทันจบประโยค

กริ๊งงงงงงงงงงง

เสียงสัญญาณเตือนภัยก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโรงงาน เสียงแหลมสูงบาดหูทำให้ทุกคนชะงัก เครื่องจักรหยุดเดินเครื่องอัตโนมัติ ความเงียบเข้าปกคลุมเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะตามมาด้วยความโกลาหล

“เกิดอะไรขึ้น” ฝนตะโกนถามแข่งกับเสียงสัญญาณ คิ้วสวยขมวดมุ่น

“ไฟไหม้ ไฟไหม้ที่โกดังสามครับ มีคนเห็นควันพุ่งออกมา” พนักงานคนหนึ่งวิ่งหน้าตื่นตะโกนสวนมา

“โกดังสาม? นั่นมันโกดังเก็บสารไวไฟนี่” ฝนเบิกตากว้าง หัวใจหล่นวูบ ภาพความเสียหายมูลค่ามหาศาลฉายวาบเข้ามาในหัว

“ฉันต้องไปดู” เธอทำท่าจะวิ่งไปทางต้นเพลิง

หมับ

มือหนาแข็งแรงคว้าต้นแขนเธอไว้แน่น รามดึงตัวเธอเข้ามาหาตัวจนเซมาชนอกแกร่ง แววตาที่เคยราบเรียบเปลี่ยนเป็นดุดันและตื่นตัวเต็มพิกัด

“อย่าเข้าไปครับ มันอันตราย” รามสั่งเสียงเข้มที่ทรงพลังจนฝนต้องชะงัก “คุณชัยวัฒน์สั่งอพยพพนักงานไปที่จุดรวมพลเดี๋ยวนี้ อย่าให้ใครแตกแถว โทรแจ้งดับเพลิงทันที”

“คะ ครับ” ชัยวัฒน์ลนลาน รีบวิ่งไปตะโกนสั่งลูกน้อง

กลิ่นเหม็นไหม้ฉุนกึกของพลาสติกและสารเคมีเริ่มลอยมาแตะจมูก ควันสีดำทะมึนพวยพุ่งออกมาจากประตูโกดัง 3 ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก เปลวไฟสีส้มเริ่มแลบเลียออกมาตามช่องระบายอากาศ ความร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจนรู้สึกได้แม้จะยืนอยู่ห่าง

“ปล่อย ของข้างในนั่นมันสารตั้งต้นมูลค่าหลายล้านนะ ถ้าสปริงเกอร์ไม่ทำงาน” ฝนพยายามจะขัดขืน ความเป็นเจ้าของธุรกิจทำให้เธอเผลอห่วงทรัพย์สินมากกว่าชีวิตตัวเอง

“ชีวิตสำคัญกว่าครับ” รามสวนกลับเสียงหนักแน่น เขาไม่รอฟังคำทักท้วง รวบตัวเธอให้ชิดกับลำตัวแล้วพาเดินเร็ว ๆ ไปทางทางออกฉุกเฉิน

แต่ทว่า...

ตูมมมม

เสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาทจากแรงดันของถังเคมีในโกดัง แรงสั่นสะเทือนทำให้ชั้นวางของเหล็กสูงเสียดฟ้าที่อยู่ใกล้ทางเดินล้มครืนลงมาขวางทางออกหลักราวกับโดมิโนยักษ์ ฝุ่นปูนและเศษเหล็กตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ

“ทางนี้ไปไม่ได้แล้ว” รามสบถแล้วรีบกวาดมองหาทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็วราวกับเหยี่ยว “ต้องไปทางออกด้านหลัง”

เขากระชับอ้อมแขนที่โอบไหล่ฝนให้แน่นขึ้น ก่อนพาเธอวิ่งฝ่ากลุ่มควันจาง ๆ เลาะไปตามทางเดินแคบ ๆ ระหว่างชั้นวางสินค้าที่ยังไม่ล้ม

ทว่าสถานการณ์กลับเลวร้ายลงเรื่อย ๆ เมื่อไฟลามมาถึงโซนกระดาษลังบรรจุภัณฑ์ทำให้ไฟโหมกระหน่ำขึ้นอย่างรวดเร็ว เปลวเพลิงสีส้มแดงลุกโชนเลียเพดานโรงงาน พร้อมกับเสียงปะทุดัง เปรี๊ยะ เปรี๊ยะ ผสมกับเสียงโครงสร้างอาคารที่เริ่มบิดงอจากความร้อน

ควันสีดำหนาทึบเริ่มปกคลุมทางเดินลดทัศนวิสัยจนเหลือไม่ถึงสองเมตร กลิ่นสารเคมีเผาไหม้พาแสบจมูกและระคายเคืองคอจนน้ำตาไหล

“ก้มต่ำไว้ครับ เอาผ้าปิดจมูกไว้” รามตะโกนก่อนถอดเสื้อสูทตัวนอกออกอย่างรวดเร็วแล้วเอามาคลุมหัวฝนพลางกดศีรษะเธอให้ต่ำลง

กระนั้นในจังหวะที่วิ่งผ่านมุมอับ สายลมจากด้านนอกก็พัดหวนเอาควันดำกลุ่มใหญ่และไอร้อนระอุพุ่งเข้าใส่หน้าพวกเขาเต็ม ๆ

รามพลิกกายใช้แผ่นหลังบังกลุ่มลมร้อนพลางกระชับกอดร่างฝนเอาไว้แน่น มือหนาเต็มไปด้วยเส้นเลือดกดใบหน้าสวยของเธอให้จมลงไปกับแผงอกกว้าง เพื่อใช้ตัวเองเป็นกำแพงมนุษย์กันความร้อนและควันไฟให้เธอ