ตอนที่ 14 คนสวยสติหลุด

โลกของฝนธิดาหมุนคว้าง สายตาที่เหลือบมองทุกสิ่งรอบกายตอนนี้ทำให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในขุมนรกที่เต็มไปด้วยเสียงไซเรนหวีดหวิว กับความร้อนที่พร้อมจะแผดเผาเธอให้หลอมละลายไปกับเศษซากโรงงาน

“ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะพาพี่ฝนออกไปจากที่นี่ให้ได้” เสียงของชายหนุ่มอุดอู้เล็กน้อยแต่ก็ฟังออกว่ากำลังร้อนรนสุดขีดไม่ต่างจากเปลวเพลิงรอบกายตอนนี้

มือเรียวบางกำเสื้อเชิตตัวในของเขาแน่น เพราะมันคือความอบอุ่นและปลอดภัยเพียงหนึ่งเดียวที่เธอรับรู้ได้ชัดเจนที่สุด

“อดทนอีกนิดนะครับ”

อ้อมกอดของเขาช่างแน่นหนาและมั่นคงราวกับภูผาหิน มือหนากดศีรษะเธอแนบกับอกอีกครั้งจนได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นแรงและหนักหน่วงอยู่ข้างหู ตึกตัก ตึกตัก มันไม่ใช่จังหวะของความกลัว แต่มันคือจังหวะของความมุ่งมั่นที่จะปกป้อง

และที่สำคัญที่สุดคือ กลิ่น

ท่ามกลางกลิ่นเหม็นไหม้ชวนอาเจียน จมูกของเธอกลับได้กลิ่นกายหอมสะอาดของผู้ชายผสมกับกลิ่นสบู่และน้ำยาปรับผ้านุ่มอ่อน ๆ จากเสื้อเชิ้ตของเขา มันเป็นกลิ่นที่ทำให้รู้สึกสงบและผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด ราวกับเป็นอากาศบริสุทธิ์เฮือกสุดท้าย

“พี่ฝน พี่ฝนได้ยินผมไหมครับ” เสียงของเขาดังขึ้นอีกครั้ง แต่ว่าหนังตาเธอหนักเหลือเกิน คงเพราะเธอเผลอสูดหายใจเข้าเสียเต็มปอด โดยลืมไปว่าสิ่งที่กำลังล้อมและกำลังจะกลืนกินพวกเธออยู่ตอนนี้คือเปลวเพลิงขนาดมหึมา   

มือเรียวที่ตกลงไปยกขึ้นเกาะเอวสอบของเขาก่อนกระชับแน่นขึ้น เธอเงยหน้าขึ้นมองปลายคางได้รูปเกลี้ยงเกลาของเขา แล้วกระซิบเสียงอู้อี้ออกมา

“ตัวหอมจัง”

รามก้มลงมองหญิงสาวท่ามกลางควันไฟ นัยน์ตาสีฟ้าครามเบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อหู คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นเงื่อนตายคลายไม่ออก

“พี่ฝนครับ ไฟไหม้อยู่นะครับ” เขาตอบกลับเสียงดุเจือระอาใจ มุมปากกระตุกเล็กน้อยเหมือนอยากจะกระโจนเข้ากองไฟไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“ก็มันหอมจริง ๆ นี่นา” ฝนบ่นเสียงแหบพร่า แถมยังไม่วายใช้นิ้วเขี่ยกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ชุ่มเหงื่อของเขาเล่น “ใช้น้ำยาปรับผ้านุ่มยี่ห้อของบริษัทเราเหรอ”

“ไม่ใช่เวลามาขายของนะครับ ตั้งสติหน่อยสิครับ” รามกัดฟันกรอด แล้วตัดสินใจเลิกต่อล้อต่อเถียงกับคนสวยสติหลุด เขาคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยเพื่อมองทาง แต่ควันตอนนี้หนาจนแทบมองไม่เห็นมือตัวเอง

“แค่ก ๆ แค่ก” ฝนเริ่มไอหนักขึ้น ร่างกายเริ่มอ่อนแรงจากการสูดดมควันพิษเข้าไป “ราม พี่ แสบคอ ไม่ไหว”

เสียงของเธอแหบพร่า ดวงตาเริ่มพร่ามัว ร่างบางเริ่มไร้เรี่ยวแรงอยู่ในอ้อมกอด

รามประคองเธอไว้แน่น สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างสิ้นหวัง ทางออกอยู่ห่างไปอีกห้าสิบเมตร แต่พื้นที่ตรงนั้นกลับเจิ่งนองไปด้วยน้ำจากสปริงเกอร์ที่ผสมกับน้ำมันที่รั่วออกมาจนดูคล้ายกับทะเลเพลิง ไหนจะเศษเหล็กเศษแก้วที่กระจัดกระจายนั่นอีก

ถ้าให้เธอเดินเอง ไม่รอดทั้งคู่แน่

ทันใดนั้นสายตาคมกริบของรามก็เปลี่ยนไป มันฉายแววเด็ดเดี่ยวและดุดันแบบที่ฝนไม่เคยเห็นมาก่อน

“ขออนุญาตนะครับ” สิ้นเสียงทุ้ม รามก็ก้มลงช้อนร่างบางของฝนขึ้นสู่อ้อมแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอเบาหวิวไม่มีน้ำหนัก

ฝนร้องว้ายเบา ๆ ในลำคอ ก่อนรีบยกแขนขึ้นคล้องรอบลำคอแกร่งโดยสัญชาตญาณ ใบหน้าของเธอซบลงที่ซอกคอของเขาพอดีจนสัมผัสได้ถึงชีพจรเต้นตุบ ๆ และไอร้อนจากผิวกายชื้นเหงื่อ

“เกาะแน่น ๆ นะครับ ห้ามปล่อยเด็ดขาด แล้วซุกหน้าไว้กับเสื้อผม อย่าเงยหน้าขึ้นมา” รามสั่งเสียงเข้ม พลางกระชับท่อนแขนที่รองรับแผ่นหลังและข้อพับขาของเธอให้มั่นคง แล้วออกตัววิ่งเต็มกำลัง

ท่ามกลางวิกฤตการณ์ในตอนนี้ ราม ไรวินท์ ไม่ใช่แค่บอดี้การ์ดอีกต่อไป แต่เขาทำตัวเองให้กลายเป็นปีศาจร้ายที่กำลังแหกคุกนรกออกมา เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วว่องไวราวกับแมวป่า สายตาเพ่งมองฝ่าควันเพื่อหลบหลีกทุกสิ่งที่กีดขวาง รองเท้าหนังราคาแพงย่ำลงบนพื้นน้ำที่เฉอะแฉะและเศษวัสดุแหลมคมอย่างไม่ลังเล

กึก ครืน

คานเหล็กด้านบนที่ถูกไฟเผาจนไหม้เกรียมส่งเสียงลั่น

“หลับตา” รามตะโกนสุดเสียง

ฝนซุกหน้าเข้าหาซอกคอเขาแน่น หลับตาปี๋ หัวใจเต้นรัวประสานไปกับทุกจังหวะการวิ่งของเขา

โครม!

คานเหล็กขนาดใหญ่ร่วงลงมากระแทกพื้นด้านหลัง ห่างจากส้นเท้าพวกเขาไปเพียงคืบ สะเก็ดไฟกระเด็นมาโดนขาของราม แต่เขาไม่แม้แต่จะชะงักฝีเท้าหรือร้องออกมาสักแอะ เขากระโดดข้ามกองลังสินค้าที่ล้มระเนระนาดอย่างชำนาญ แขนแกร่งเกร็งรับน้ำหนักและแรงกระแทกเพื่อไม่ให้หญิงสาวในอ้อมแขนได้รับความกระทบกระเทือนแม้แต่น้อย

เหงื่อกาฬไหลอาบใบหน้าคมเข้มผสมกับคราบเขม่าควัน เสื้อเชิ้ตสีขาวภายในสูทที่ตอนนี้เปียกชุ่มแนบไปกับลำตัวเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ทำงานหนัก

เบื้องหน้าคือประตูหนีไฟบานสุดท้าย แสงสว่างลอดผ่านช่องประตูเข้ามาเหมือนแสงแห่งความหวัง

ปัง!

รามใช้เท้าถีบประตูหนีไฟให้เปิดออกอย่างแรง

แสงสว่างจ้าจากภายนอกและอากาศบริสุทธิ์พุ่งเข้ามาปะทะใบหน้าเขาวิ่งพาฝนออกมาให้ห่างจากตัวอาคาร ไปยังจุดรวมพลที่สนามหญ้าด้านหน้าโรงงาน ท่ามกลางเสียงฮือฮาและเสียงร้องด้วยความตกใจของพนักงานที่รอลุ้นระทึก

รามค่อย ๆ วางร่างของฝนลงบนม้านั่งยาวใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างทะนุถนอมที่สุด ราวกับเธอกลัวว่าเธอจะแตกสลายคามือ แต่เขายังไม่ปล่อยมือจากเอวเธอ คุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อเช็กอาการทันที

“พี่ฝน พี่ฝนครับ ได้ยินผมไหม หายใจลึก ๆ ครับ”

รามถามเสียงร้อนรน มือหนาที่เปื้อนคราบเขม่าประคองใบหน้าสวยที่ตอนนี้มอมแมมไปด้วยคราบควัน นิ้วหัวแม่มือไล้เช็ดคราบดำที่แก้มใสเบา ๆ อย่างลืมตัว สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความห่วงใยที่รุนแรงจนปิดไม่มิด

ฝนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนไอโขลกขลากเล็กน้อย แล้วสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่

ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าคมเข้มที่อยู่ใกล้แค่คืบ หน้าผากของเขาชนกับหน้าผากเธอเพื่อวัดอุณหภูมิ เหงื่อหยดหนึ่งไหลจากปลายผมเขาลงมาหยดใส่จมูกเธอ

สภาพของรามดูยับเยิน เสื้อสูทหายไป เสื้อเชิ้ตสีขาวขาดวิ่นที่แขนจนเห็นเลือดซึมซิบ ๆ เนคไทหลุดลุ่ย หน้าตาเลอะเทอะไปด้วยคราบเขม่า แต่ในสายตาของฝน นี่คือผู้ชายที่โคตรเท่ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต

ความกลัวตายเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วหัวใจจนมันพองโตคับอก

ฝนยิ้มบาง ทั้งที่ตายังฉ่ำน้ำ

“รอดตายแล้วเหรอเนี่ย” เธอพึมพำเสียงแหบพร่า ยกมือขึ้นแตะแก้มเขาเบา ๆ “เสียดายจัง ยังกอดไม่คุ้มเลย”

รามชะงัก กรามขบแน่นขึ้นมาทันที

“คุณฝน” เขาเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกปนอ่อนใจก่อนจะรีบชักมือกลับแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสีหน้าให้กลับมาเคร่งขรึมเหมือนเดิมเมื่อเห็นทีมพยาบาลวิ่งเข้ามา

“เมื่อกี้ยังเรียกพี่ฝนอยู่เลย”

“แพทย์สนามมาแล้วครับ ให้เขาตรวจดูอาการนะครับ ผมจะไปดูสถานการณ์หน้างาน” รามถอยฉากออกไปยืนกอดอกเฝ้าอยู่ห่าง ๆ ปล่อยให้พยาบาลเข้ามาดูแล

แต่สายตาคมคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่เธอไม่วางตา มือที่กำอยู่สั่นเทาเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอะดรีนาลีนยังคงสูบฉีดอยู่พร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่ปะทุขึ้นมาในกองเพลิงเมื่อครู่

ความรู้สึกที่ว่า... เขาเกือบจะเสียเธอไป

และวินาทีนั้นเองที่รามรู้ตัวว่า กำแพงหนา ๆ ที่เขาสร้างขึ้นมาขวางกั้นระหว่างเจ้านายกับลูกน้อง มันได้พังทลายลงไปพร้อมกับซากปรักหักพังในโกดังนั่นแล้ว