ตอนที่ 18 ตกหลุมพราง

ปัง เสียงประตูห้องปิดลง

ความบอบบางน่าสงสารบนเตียงผู้ป่วยมลายหายไปในชั่วพริบตา ฝนค่อย ๆ ขยับตัวนั่งหลังตรง ปลายนิ้วเรียวยาวสางผมที่ตกลงมาปรกหน้าเบา ๆ ริมฝีปากบางเคลือบลิปมันสีพีชเหยียดยิ้มร้ายกาจราวกับนางพญาเสือดาวที่เพิ่งต้อนเหยื่อเข้ามุมได้สำเร็จ

เธอช้อนสายตาขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาคู่สวยพราวระยับไปด้วยประกายแห่งชัยชนะ เธอไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แต่สายตาที่กวาดมองร่างสูงตั้งแต่ใบหน้า แผงอก ลงมาจนถึงปลายเท้า แล้วช้อนกลับขึ้นมาสบตากับเขานั้น มันคือการประกาศอาณาเขตอย่างชัดเจน ‘นายเสร็จฉันแน่’

รามเบือนหน้าหนีสายตายั่วยวนนั้นทันที เขาสูดลมหายใจเข้าลึกจนหน้าอกขยายกว้าง พยายามระงับอัตราการเต้นของหัวใจที่เริ่มรัวเร็วขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ฝ่ามือหนาที่ไพล่หลังอยู่กำเข้าหากันแน่น

ตกหลุมพราง เขาเดินตกลงไปในหลุมพรางที่ยัยแม่มดนี่ขุดเอาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ         

The Petra Residence (ทองหล่อ)  

รถตู้ Alphard สีดำสนิทจอดเทียบจุดดรอปออฟของคอนโดมิเนียมระดับอัลตราลักชัวรี รามก้าวลงจากรถก่อนเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อยรอบบริเวณ สัญญาณมือถูกส่งให้ รปภ. ของอาคารเปิดทาง ก่อนที่เขาจะเปิดประตูให้หญิงสาวก้าวลงมา

ฝนในชุดจั๊มสูทสีเบจที่เปลี่ยนก่อนออกจากโรงพยาบาล สวมแว่นกันแดดแบรนด์ Celine เดินเชิดหน้าผ่านล็อบบี้หรูหราตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวโดยมีรามเดินตามหลังในระยะสามก้าวเป๊ะไม่ขาดไม่เกิน

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสี่สิบห้า เผยให้เห็นโถงทางเข้าปูหินอ่อนนำเข้าจากอิตาลีลวดลายหรูหรา กลิ่นหอมของก้านไม้หอมปรับอากาศกลิ่น English Pear ลอยมาปะทะจมูกให้ความรู้สึกหรูหราและผ่อนคลายในเวลาเดียวกัน

เมื่อสแกนลายนิ้วมือผ่านประตูไม้บานใหญ่เข้าไป บอดี้การ์ดหนุ่มก็ต้องยอมรับในใจว่าสถานที่นี้คือ กรงทองอย่างแท้จริง

เพนท์เฮาส์ดูเพล็กซ์สองชั้นกินพื้นที่กว่าสามร้อยตารางเมตร กระจกบานสูงจากพื้นจรดเพดานเผยให้เห็นวิวโค้งน้ำเจ้าพระยาและเส้นขอบฟ้าของกรุงเทพมหานครแบบพาโนรามา เฟอร์นิเจอร์สไตล์ Modern Luxury คุมโทนสีขาว เทาและทองแดง โซฟาบุผ้ากำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องนั่งเล่น ทุกตารางนิ้วถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน บ่งบอกถึงรสนิยมอันไร้ที่ติของเจ้าของห้อง

“กระเป๋าเสื้อผ้าของราม ลูกน้องป๊าคงเอามาส่งให้ตอนเย็น” ฝนเอ่ยทำลายความเงียบ ขณะเดินไปทิ้งตัวลงนั่งไขว่ห้างบนโซฟากำมะหยี่ ขาเรียวยาวขาวผ่องโผล่พ้นชายกางเกงที่ผ่าสูงขึ้นมาจนน่าหวาดเสียว “ส่วนตอนนี้ ไปดูห้องทำงานใหม่ของรามสิ อยู่ทางซ้ายมือนั่นไง”

ฝนพยักพเยิดหน้าไปทางโถงทางเดินเล็ก ๆ ที่ถูกฉากกั้นไม้ระแนงบังสายตาไว้

รามไม่ตอบรับ เขาเดินตรงไปยังทิศทางนั้นทันทีเพื่อสำรวจฐานบัญชาการของตัวเอง

และเมื่อผลักประตูไม้บานหนาเข้าไป รามก็พบกับห้องพักขนาดกะทัดรัดที่ถูกออกแบบมาเพื่อการรักษาความปลอดภัยโดยเฉพาะ มีเตียงขนาดควีนไซส์ โต๊ะทำงานที่บิลต์อินหน้าจอสำหรับเชื่อมต่อกล้องวงจรปิดของคอนโดฯ และห้องน้ำในตัว

อีกด้านของห้องมีประตูเหล็กนิรภัยที่เปิดออกสู่โถงลิฟต์ส่วนกลางได้โดยตรง นี่คือทางเข้าออกแยกที่ฝนบอกวรา

ทว่า สายตาคมกริบของรามไปสะดุดเข้ากับประตูไม้สักบานหนาอีกบานที่ผนังฝั่งตรงข้าม ‘ประตูเชื่อมด้านใน’

รามก้าวเท้ายาว ๆ เข้าไปหยุดยืนหน้าประตูบานนั้น มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดโลหะเย็นเฉียบแล้วออกแรงบิดเบา ๆ

กึก... มันถูกล็อกเอาไว้

เขาพินิจดูระบบล็อก มันคือสมาร์ตล็อกที่ใช้คีย์การ์ดหรือลายนิ้วมือ แต่แผงควบคุมหลักไม่ได้อยู่ฝั่งนี้ มันอยู่ฝั่งห้องนั่งเล่นของฝนธิดา

หมายความว่า เขาไม่สามารถเปิดประตูบานนี้ออกไปหาเธอได้เว้นแต่เธอจะอนุญาต แต่ในทางกลับกัน เธอสามารถเปิดประตูบานนี้เข้ามาหาเขาได้ทุกเมื่อที่เธอต้องการ

เส้นเลือดที่ขมับของรามเต้นตุบ ๆ มือหนาปล่อยลูกบิดประตูราวกับมันมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด

‘ฉิบหาย’

แกร๊ก

เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นเบา ๆ พร้อมกับบานประตูไม้สักที่ถูกผลักเข้ามาช้า ๆ รามเบิกตากว้าง สันกรามขบแน่น รีบถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ

ฝนยืนพิงกรอบประตูอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอถอดแว่นกันแดดออกเผยดวงตาคู่สวยทรงเสน่ห์จ้องมองมาที่เขาพร้อมกับรอยยิ้มยั่วยวนที่มุมปาก ในมือเรียวถือคีย์การ์ดสีเงินเงาวับแกว่งไปมาเล่นเบา ๆ

“สำรวจห้องเสร็จหรือยังจ๊ะ พ่อบอดี้การ์ด” เสียงหวานเอื้อนเอ่ย ทว่าบาดลึกไปถึงโสตประสาท

รามยืนตัวตรงแหน่ว มือไพล่หลัง เกร็งกล้ามเนื้อแผ่นหลังจนตึง “ห้องนี้ปลอดภัยดีครับ ระบบล็อกหนาแน่น” รามตอบเสียงขรึมพยายามบังคับสายตาไม่ให้เลื่อนต่ำลงไปมองเรียวขาขาว ๆ ที่โผล่พ้นกางเกงผ่าข้างของเธอ

“แน่นอนสิ” เพียงแค่ฝนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในอาณาเขตของเขาเพียงหนึ่งก้าว กลิ่นกุหลาบวานิลลาก็พุ่งเข้าปะทะจมูกชายหนุ่มทันที “ประตูบานนี้ล็อกแน่นหนามาก กันคนนอกได้ร้อยเปอร์เซ็นต์”

เธอค่อย ๆ ยกคีย์การ์ดสีเงินในมือขึ้นมาแตะที่หน้าอกเสื้อเชิ้ตของเขาเบา ๆ

วูบ...

ลมหายใจของรามสะดุดกึก ความร้อนจากปลายนิ้วของเธอทะลุผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงผิวเนื้อ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก ใบหูของชายหนุ่มขึ้นสีแดงจัดจนตัดกับสีผมสีน้ำตาลทองอย่างชัดเจน

“แต่บังเอิญ พี่มี...มาสเตอร์คีย์การ์ด” ฝนกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาพราวระยับช้อนขึ้นมองสบตากับดวงตาสีฟ้าครามที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง “พี่จะเปิดเข้ามาตรวจตราความเรียบร้อยของบอดี้การ์ดส่วนตัวตอนไหนก็ได้”

รามเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เขาพยายามเค้นเสียงที่คิดว่านิ่งที่สุดออกมา “หน้าที่ของผมคืออยู่หลังประตูบานนี้ครับ และผมจะไม่ออกไปรบกวนเวลาส่วนตัวของคุณฝนเด็ดขาด”

ฝนหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนแมวป่าที่กำลังต้อนหนูจนมุม เธอขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกนิดจนลมหายใจอุ่น ๆ รดที่ปลายคางของเขา

“ก็ดี” ฝนผละใบหน้าออกอย่างเชื่องช้า หมุนตัวเดินกลับไปยังฝั่งห้องนั่งเล่นของตัวเอง ก่อนจะหันกลับมาส่งสายตาพิฆาตเป็นครั้งสุดท้าย

“เตรียมตัวทำงานหนักนะน้องราม เพราะเจ้านายคนนี้ เอาแต่ใจโคตร ๆ เลย”

ปัง! ประตูไม้สักถูกดึงปิดลงพร้อมล็อกอัตโนมัติ

รามยืนนิ่งเป็นรูปปั้นหินอยู่กลางห้องพักบอดี้กาณ์ดสุดหรู พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงเสียจนหูอื้อ ตึกตัก ตึกตัก ชายหนุ่มยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเองหนัก ๆ หนึ่งที อุณหภูมิในร่างกายร้อนรุ่มราวกับยืนอยู่หน้าเตาหลอม ทั้งที่แอร์ในห้องเปิดไว้เย็นฉ่ำ

ดูท่าแล้ว การวิ่งผ่าเปลวไฟกองมหึมาน่าจะง่ายกว่าเอาชีวิตรอดจากราชินีที่อยู่หลังประตูบานนั้นแล้วล่ะ