LOGINShare
ตอนที่ 6 สัญชาตญาณ
publish date:
2026-09-17 16:55:21กึก
รามชะงัก ก่อนหันมามองหน้าเธอแวบหนึ่ง นัยน์ตาสีฟ้าครามสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิทอีกครั้ง
“ไม่ได้ครับ”
“ทำไม กลัวหลงรักพี่เหรอ” ฝนยิงคำถามตรงเป้าเข้าแสกหน้า
รามเกือบจะเหยียบเบรกหัวทิ่ม เขาเม้มปากแน่นพยายามควบคุมจังหวะการหายใจ
“ผมแค่รู้จักที่ต่ำที่สูงครับ” รามตอบเลี่ยง ๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจัง
ฝนหัวเราะในลำคอเบา ๆ ‘เดี๋ยวแม่จะงัดปากให้ดู’
ว่าแล้วสายตาซุกซนของเธอเลื่อนมาหยุดอยู่ที่มือของเขาที่กำลังหมุนพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้าสู่ถนนใหญ่
มือของเขาทั้งหนา ใหญ่และดูแข็งแรง เส้นเลือดที่หลังมือปูดโปนชัดเจนตามจังหวะการออกแรง
“ขับรถมือเดียวคล่องจังนะ” ฝนชวนคุยแก้เขิน “ปกติใช้มือเดียวเก่งแบบนี้ทุกเรื่องเลยหรือเปล่า”
คำถามสองแง่สองง่ามทำเอารามเกือบสำลักน้ำลายตัวเองเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างเห็นได้ชัด
“ผม ผมฝึกมาครับ” รามตอบสั้น ๆ พยายามไม่ต่อความยาวสาวความยืด
“อ๋อเหรอ” ฝนพยักหน้าหงึกหงัก “โหดจัง แล้วถ้ามือข้างที่ว่างไม่ถือปืน ก็เอามาจับมือพี่แทนได้นะ”
ไม่พูดเปล่า ฝนยังยื่นมือขวาของตัวเองทำท่าจะไปวางแปะลงบนหลังมือซ้ายของรามอีกด้วย
ส่วนรามน่ะหรือ เขาจะทำอะไรได้นอกจากจะรีบชักมือหลบมาจับพวงมาลัยสองมือทันที ราวกับมือเธอเป็นน้ำมนต์
“คุณฝนอย่าเล่นครับ มันอันตราย” รามดุเสียงเข้ม ใบหูแดงก่ำลามไปถึงลำคอ
“อุ๊ย หวงตัวซะด้วย” ฝนหัวเราะคิกคัก “ก็เห็นมือว่าง ๆ กลัวเหงา เอาน่า ไม่จับก็ได้ ขับไปเถอะ”
รามถึงกับกัดฟันกรอด ขับรถต่อไปด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นเล็กน้อยเพื่อหนีจากสถานการณ์ชวนหัวใจวาย แต่ก็นะ เขาว่ากันว่า ความสงบสุข มักอยู่ได้ไม่นาน โดยเฉพาะบนถนนใจกลางเมืองที่มีการจราจรคับคั่ง รถมอเตอร์ไซค์รับจ้างคันหนึ่งจู่ ๆ ก็ขับปาดหน้ากะทันหันเพื่อจะเลี้ยวเข้าซอย
เอี๊ยดดดด
สัญชาตญาณบอดี้การ์ดทำให้รามกระทืบเบรกจนตัวรถหยุดกึก พร้อมกับปล่อยมือซ้ายจากพวงมาลัย เอื้อมมาขวางหน้าอกของฝนไว้อย่างรวดเร็วเพื่อกันไม่ให้ตัวเธอกระแทกกับคอนโซลหน้ารถ
ปึก!
ทว่าแรงเหวี่ยงนั้นกลับทำให้หน้าอกนุ่มหยุ่นภายใต้ชุดแหวกอกปะทะเข้ากับท่อนแขนแข็งแกร่งของรามเต็ม ๆ
ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างถูกกดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้ รถจอดสนิทกลางถนน เสียงแตรจากรถคันหลังดังระงม แต่ในรถ Porsche คันหรู...เงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ
รามเบิกตากว้างเมื่อรู้ตัวว่ามือของตัวเองกำลังพาดอยู่บนความนุ่มนิ่มมหาศาล สัมผัสนั้นชัดเจนเสียจนเขารู้สึกเหมือนเลือดลมสูบฉีดไปทั่วร่างเจียนหน้ามืด
ฝนเองก็ชะงัก ก้มลงมองท่อนแขนที่พาดผ่านหน้าอกตัวเอง แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับรามที่ตอนนี้หน้าซีดสลับแดงไม่ต่างจากไฟไซเรนรถพยาบาลที่รีบรับเคสเร่งด่วน
“เอ่อ ขอโทษครับ” รามรีบชักมือกลับราวกับโดนไฟช็อต “ผม สัญชาตญาณมันพาไป ผมไม่ได้ตั้งใจจะล่วงเกิน” เขาละล่ำละลักอธิบาย เหงื่อเม็ดเป้งผุดพรายเต็มหน้าผาก มือไม้สั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัด
ฝนค่อย ๆ ยืดตัวกลับมานั่งพิงเบาะ จัดเสื้อสูทที่ยับเล็กน้อยให้เข้าที่ ก่อนยกมุมปากยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ
เธอไม่ได้โกรธ ตรงกันข้าม เธอฟินจนอยากจะตะโกนเสียมากกว่า
‘เต็มไม้เต็มมือไหมล่ะพ่อคุ๊ณ แหม สัญชาตญาณดีจริง ๆ มอเตอร์ไซค์ทะเบียนอะไรนะ เดี๋ยวแม่จะตามไปทิปหนัก ๆ’
“ไม่เป็นไร” ฝนตอบเสียงหวานหยดย้อย ช้อนตามองเขาอย่างมีความหมาย “ขอบใจนะที่ช่วยกันพี่ไว้ มือน่ะ หนักใช้ได้เลยนะเรา จับซะแน่นเชียว”
รามหน้าแดงจนแทบจะระเบิด เขาหันขวับกลับไปมองถนน ไม่กล้าสบตาเธออีกเลย
“ผม ผมแค่ทำตามหน้าที่ครับ” เขาตอบเสียงอู้อี้ในลำคอ
“จ้า หน้าที่ก็หน้าที่” ฝนหัวเราะเบา ๆ พลางขยับตัวนั่งไขว่ห้างสบายใจเฉิบ
“วันหลังไม่ต้องรอรถปาดหน้าก็ได้นะ” เธอกระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน “จับเลยก็ได้ พี่อนุญาต”
รามกำพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน สูดหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อระงับสติอารมณ์ที่กำลังเตลิดเปิดเปิง ‘ตาย กูตายแน่ ๆ งานนี้’
หน้าอาคาร บริษัท กรีนพลัส คลีน เคมิคอล จำกัด (มหาชน)
ทันทีที่รถสปอร์ตหรูจอดเทียบท่าที่หน้าประตูทางเข้าหลัก พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบวิ่งมากุลีกุจอเปิดประตูให้อย่างรวดเร็ว
รามลงจากรถด้วยท่าทางคล่องแคล่ว เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ฝนที่ฝั่งคนนั่ง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าฝนออกมายืนรออยู่แล้ว
“ไปกันเถอะ” ฝนเอ่ยชวน แต่แทนที่จะเดินนำไป เธอกลับรับกระเป๋าถือจากมือเขาแล้วยื่นแขนข้างหนึ่งมาให้
“คะ ครับ” รามทำหน้างง
“ควงแขนไง” ฝนยักคิ้ว “เดินเข้าบริษัทแบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัว หรือรามอยากจะอุ้มพี่เข้าไปแทน”
รามรีบส่ายหน้า “เดินครับ เดินดีกว่า”
เขาจำใจยื่นแขนให้เธอสอดแขนเรียวเล็กเข้ามาคล้องแขนเขาไว้แน่น จนหน้าอกนุ่มนิ่มเบียดกับท่อนแขนเขาอีกครั้งอย่างจงใจ
รามถึงกับตัวแข็งทื่อ เดินแข็งเป็นหุ่นยนต์ไขลาน ในขณะที่ฝนเดินเชิดหน้าอย่างมั่นใจ
“สวัสดีค่ะทุกคน” ฝนเอ่ยทักทายเสียงใสเมื่อเดินผ่านเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ “อ้อ แนะนำให้รู้จัก นี่คุณราม บอดี้การ์ดส่วนตัวของฉัน”
เธอหยุดเดินแล้วหันมองหน้าพนักงานสาว ๆ ที่กำลังมองรามตาเป็นมันด้วยสายตาพิฆาต
“ส่วนตัวมาก ห้ามใครใช้งาน ห้ามใครคุยและห้ามมองเกินสามวินาที เข้าใจตรงกันนะคะ”
“...” ส่วนรามเขาทำได้แค่หุบปากและก้มหน้ารับชะตากรรม ในสภาพหูแดงเถือกจนลามไปถึงคอ ‘กูตายแน่!’
Latest chapter
Rain Over Me ติดฝน SPECIAL 11 โบนัสจากเสี่ยเรย์
เช้าวันหยุดของโรงเรียนนานาชาติ แต่กับมนุษย์เงินเดือนนั้นคือวันธรรมดาวันหนึ่ง ณ อาคารกระจกสูงระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัท กรีนพลัส คลีน เคมิคอล จำกัด (มหาชน)บรรยากาศในโซนออฟฟิศชั้นผู้บริหารวันนี้คึกคักไปด้วยพนักงานระดับหัวกะทิและหัวหน้าแผนกที่ถูกเรียกตัวมาปั่นโปรเจกต์ด่วน ทุกคนต่างสวมชุดทำงานนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์และกองเอกสารกันอย่างจริงจังและเป็นมืออาชีพ จนกระทั่งสัญญาณแห่งความปั่นป่วนระดับสิบกะโหลกได้เดินทางมาถึงติ๊งเสียงลิฟต์ผู้บริหารเปิดออก ตามมาด้วยเสียงรองเท้าหนังขัดมันวับที่ก้าวเดินอย่างทรงพลัง เขาคือ วรา เฌอสรัล ประธานใหญ่ ปรากฏตัวในชุดสูทสีเทาเข้ม ทรงผมเซ็ตเนี้ยบไม่มีกระดิกเลยสักเส้น แม้จะวางมือจากการบริหารเต็มตัวไปแล้ว แต่มาดและความน่าเกรงขามก็ยังแผ่กระจายจนพนักงานที่เดินผ่านต้องรีบก้มหัวทักทายแทบไม่ทันทว่า วันนี้จุดศูนย์กลางของจักรวาลไม่ได้อยู่ที่วราแต่อย่างใด หากแต่อยู่ที่ก้อนซาลาเปาเดินได้ที่กำลังเดินอยู่ข้างขาของเขาต่างหากมือใหญ่ที่มีรอยเหี่ยวย่นตามวัยกำลังจูงมือเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมขั้นสุดเรย์ ไท
Rain Over Me ติดฝน SPECIAL 10 ศึกแย่งสมบัติ
บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุข แต่สำหรับครอบครัวที่มีสิ่งมีชีวิตวัยกำลังซนถึงสามคน คำว่าสงบ มักไม่มีอยู่จริงเมื่อแสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายทาบทับลงบนพรมเปอร์เซียผืนหนากลางห้องนั่งเล่น ฝนในชุดสบาย ๆ กำลังนั่งไขว่ห้างยกแก้วอเมริกาโน่เย็นขึ้นจิบอยู่บนโซฟาตัวยาว ในขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองเอกสารสรุปผลประกอบการผ่านหน้าจอแท็บเล็ต‘ถึงจะลูกสามแล้ว แต่ฝีมือของฉันก็ยังไม่ตก สงสัยต้องขอรางวัลจากคุณสามีสักหน่อย’ ฝนคิดในใจอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นตัวเลขกำไรที่พุ่งทะยานเกินเป้าหมายถัดไปเบื้องหน้าของหญิงสาว บนพรมผืนหนานั่นเต็มไปด้วยอาณาจักรของเล่นขนาดย่อม ทั้งกองทัพตุ๊กตาขนสัตว์และบล็อกไม้ที่ลุคซื้อมาให้ ล้วนถูกเทกระจาดเกลื่อนกลาด แต่ของเล่นราคาแพงเหล่านั้นกลับถูกเมินเฉยไปโดยสิ้นเชิง เพราะความสนใจของ ริริน และ รียา แฝดหญิงวัยสองขวบ แก้วตาดวงใจของรามกำลังพุ่งเป้าไปที่สิ่งอื่น... กล่องเครื่องประดับบุกำมะหยี่สีแดงของแม่ที่แง้มไว้และสายตาของสองแฝดก็ดันปะทะเข้ากับเข็มกลัดเพชรแท้ล้อมทับทิมดีไซน์อลังการที่วราเพิ่งไปปาดหน้าชาวบ้านทำการประมูลมาด้วยราคาสูงลิ่ว พร้อมคำสั่งประกาศิตว่า ‘เก
Rain Over Me ติดฝน SPECIAL 9 มาเฟียฟันน้ำนม
เสียงเจื้อยแจ้ว เสียงหัวเราะ และเสียงกรีดร้องวิ่งไล่จับกันดังระงมไปทั่วสนามหญ้าเทียมของโรงเรียนอนุบาลนานาชาติ กลับมีมุมหนึ่งของสนามเด็กเล่นที่แผ่ซ่านไปด้วยรังสีความสงบเยือกเย็นณ โซนบ่อทรายขนาดใหญ่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ที่นั่นเด็กชายเรย์ ไทธัส หรือ เสี่ยเรย์ ในวัยสี่ขวบ กำลังยืนด้วยท่วงท่าที่ดูขัดกับวัยอย่างสิ้นเชิง ร่างอวบอ้วนในชุดนักเรียนปลดกระดุมคอออกสามเม็ด เผยให้เห็นสร้อยทองเก๊เกรดเอพรีเมียมเส้นเขื่องสะท้อนแสงแดดวิบวับ สองมือป้อม ๆ ไพล่ประสานกันอยู่ด้านหลัง แผ่นหลังตั้งตรง ยืดอกเชิดหน้า นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อกวาดมองไปรอบบริเวณอย่างระแวดระวังเบื้องหน้าของเสี่ยเรย์คือ ปอนด์ เด็กชายร่างจ้ำม่ำที่กำลังคุกเข่าใช้พลั่วพลาสติกสีเหลืองตักทรายอย่างขะมักเขม้น โดยมีเพื่อนร่วมชั้นอนุบาล 1/2 อีกสามสี่คนคอยทำหน้าที่เป็นกรรมกรก่อสร้าง ช่วยกันลำเลียงทรายและน้ำมาปั้นเป็นรูปทรงปราสาทขนาดใหญ่ ซึ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระบบระเบียบภายใต้การคุมงานของลูกพี่เรย์‘อืม วันนี้ลูกน้องทำงานกันได้ดีมาก แบบนี้ต้องตบรางวัลซะหน่อย’ เสี่ยเรย์คิดในใจอย่างมาดมั่น มุมปากเล็ก ๆ ยกยิ้มอย่างพึงพอใจทว่าควา
Rain Over Me ติดฝน SPECIAL 8 วันดี
หยาดฝนเม็ดเล็ก ๆ โปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นฝ่าการจราจรติดขัดของกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืน แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าและไฟท้ายรถยนต์สะท้อนเป็นเส้นสายพร่ามัว ทว่าสำหรับราม ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารตอนหลัง ภาพเหล่านั้นไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาเลยแม้แต่น้อยอดีตบอดี้การ์ดผู้ก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับโลก เอนศีรษะพิงพนักเบาะด้วยความเหนื่อยล้า ลำคอแกร่งถูกปลดเนกไทออกจนหลวมหลุดลุ่ย กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทถูกปลดออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด มือหนาหยาบกร้านยกขึ้นนวดหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเป็นปมวันนี้เขาต้องรับมือกับการเจรจาธุรกิจที่ยืดเยื้อยาวนานถึงสิบสองชั่วโมงเต็ม สมองที่ถูกใช้งานอย่างหนักทำให้เขารู้สึกเหมือนพลังงานในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง‘เหนื่อยชะมัด อยากกลับไปกอดฝนกับลูกจะแย่แล้ว’ นัยน์ตาสีฟ้าครามที่เคยวางเฉยและเยือกเย็นเวลาอยู่ต่อหน้าลูกน้อง บัดนี้ทอประกายอ่อนล้าผสมกับความโหยหาอย่างลึกซึ้ง รามยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา เข็มสั้นชี้ที่เลขสองทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาที่แก๊งฟันน้ำนมที่บ้านควรจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแล้ว“เจย์ เหยียบ
Rain Over Me ติดฝน SPECIAL 7 สายเลือดนักล่า
เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดสาดส่องเข้าสู่วอล์กอินโคลเซต ทว่าอุณหภูมิภายในกลับคุกรุ่นด้วยรังสีความกดอากาศต่ำจากร่างสูงใหญ่ของผู้นำครอบครัวราม อดีตบอดี้การ์ดผู้ควบตำแหน่งประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับโลก กำลังยืนกลัดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งและเย็นชาประหนึ่งรูปสลัก นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดวันนี้เขามีวาระการประชุมด่วนกับลูกค้าระดับวีไอพีจากต่างประเทศ ซึ่งเป็นงานสำคัญที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงหรือเลื่อนออกไปได้แต่สิ่งที่ทำให้สันกรามคมคายต้องขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ไม่ใช่เรื่องความเครียดจากงาน แต่เป็น ‘ภาพสะท้อน’ ในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าต่างหาก“ฝน เปลี่ยนกระโปรงได้ไหมครับ” รามเอ่ยเสียงทุ้ม แฝงความเว้าวอนและคำสั่งในเวลาเดียวกัน“เปลี่ยนทำไม ทะมัดทะแมงดีออก จะได้เดินตามจับแฝดได้ถนัดไง” ฝนเลิกคิ้วพลางหมุนตัวเช็กความเรียบร้อยอยู่หน้ากระจกเงาบานเต็มตัววันนี้หญิงสาวมาในลุคที่ทำให้คนเป็นสามีถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีครีมพอดีตัวที่ขับเน้นความอวบอิ่มของทรวดทรงอย่างชัดเจน จับคู่กับกระโปรงหน
Rain Over Me ติดฝน SPECIAL 6 ซาลอนฟันน้ำนม
บ่ายวันอาทิตย์อันแสนสงบสุข ช่างเป็นช่วงเวลาที่ล้ำค่าและหาได้ยากยิ่ง หลังจากต้องเผชิญกับความวุ่นวายตลอดทั้งสัปดาห์ ไม่ว่าจะเป็นงานที่บริษัทรปภ. หรือการรับมือกับป๊าวราที่ชอบสรรหาเรื่องปวดหัวมาให้ไม่เว้นวันณ ห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์หรู เครื่องปรับอากาศคอนโทรลอุณหภูมิไว้อย่างเย็นฉ่ำ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ้าม่านโปร่งเข้ามาตกกระทบบนพรมเปอร์เซียสีขาวสะอาดตาราม ไรวินท์ ตอนนี้อยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายที่สุด ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อยืดคอวีสีขาวที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อ จับคู่กับกางเกงวอร์มสีเทาสบาย ๆ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวนอนหงายเหยียดยาวอยู่บนพรมหนานุ่ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างลึกซึ้ง เส้นผมสีน้ำตาลทองที่มักจะเซตเนี้ยบกริบตกลงมาปรกหน้าผากอย่างไม่เป็นทรง ฝน ฝนธิดา ซีอีโอสาวจอมแสบขอตัวขึ้นไปแช่น้ำอุ่นบนห้องนอน ส่วน เสี่ยเรย์ ลูกชายคนโตก็กำลังง่วนอยู่กับการต่อเลโก้ปราสาทในห้องเด็กเล่น คฤหาสน์ทั้งหลังจึงดูเงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ทว่าความสงบสุขมักเป็นเพียงภาพลวงตาก่อนพายุลูกใหญ่จะพัดมาเสมอแกร๊กบานประตูห้องนั่งเล่นถูกผลักให้แง้มออกเพียงช่องเ
You May Also Like
กรงขังรักคุณหมอ Hot Nerd
ณดารินทร์25.9K viewsคนในความลับ
พลอยแพรวา12.3K viewsคลั่งรัก | คุณป๋า
ลำเจียก14.9K viewsพันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+
เนตรกวี / Natekavees19.9K viewsพ่อเลี้ยงชินกรณ์
Badstyle_162 viewsทัณฑ์สวาทจักรพรรดิมืด
จือเหยา623 viewsรักลนไฟ
นามปากกา โฉมงามสุดสวย213 viewsสวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก
ณิการ์5.3K views
