LOGINโรงงานผลิตน้ำยาทำความสะอาด บริษัท กรีนพลัส คลีน เคมิคอล จำกัด (มหาชน) ชานเมืองกรุงเทพฯ
แสงแดดช่วงสายสาดสะท้อนโครงสร้างเหล็กขนาดมหึมาของโรงงานผลิตน้ำยาทำความสะอาดที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งในประเทศ รถสปอร์ต Porsche Panamera สีขาวมุกแล่นเข้ามาจอดเทียบท่าหน้าอาคารฝ่ายผลิตอย่างนิ่มนวล ราวกับเสือขาวที่ย่องเข้าถ้ำ
รามดับเครื่องยนต์ ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าทะมัดทะแมง เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เจ้านายสาวที่นั่งไขว่ห้างรออยู่อย่างรู้หน้าที่ หรือไม่ก็ให้ทันก่อนที่เจ้านายสาวจะลงก่อนเหมือนช่วงเช้าที่ผ่านมา
ทันทีที่ประตูรถเปิดออก รองเท้าส้นเข็มสีแดงสดแบรนด์ Louboutin ก็จรดลงบนพื้นคอนกรีต ตามด้วยเรียวขาขาวเนียนที่โผล่พ้นชายกระโปรงผ่าสูง
ฝนก้าวลงมายืนเต็มความสูง เธอขยับแว่นกันแดดทรงแคตอายเล็กน้อย ก่อนจะกวาดสายตามองอาณาจักรของตัวเองด้วยมาดนางพญาที่พร้อมจะเชือดทุกคนที่ทำงานพลาด
“สวัสดีครับคุณฝนธิดา” ผู้จัดการชัยวัฒน์ ผู้จัดการโรงงานวัยกลางคนรีบวิ่งกระหืดกระหอบออกมาต้อนรับพร้อมกับทีมงานอีกสามสี่คนที่ยืนเข้าแถวราวกับรอรับเสด็จ
“สวัสดีค่ะคุณชัยวัฒน์” ฝนรับไหว้ด้วยรอยยิ้มปรุงแต่ง “วันนี้ฉันขอตรวจไลน์ผลิตโซน A กับคลังเก็บสารเคมีหน่อยนะคะ ได้ข่าวว่ามีปัญหาเรื่องสต็อกของไม่ตรงยอดบ่อย ๆ” น้ำเสียงของเธอหวาน แต่แววตาหลังแว่นกันแดดนั้นคมกริบเสียจนคนฟังขนลุก
“ดะ ได้ครับ เชิญทางนี้ครับ” ชัยวัฒน์หน้าซีดเผือด รีบผายมือเชิญ
ฝนเดินนำลิ่วเข้าไปด้านใน โดยมีรามเดินตามหลังในระยะประชิดไม่เกินสามก้าวตามกฎความปลอดภัย สายตาคมเข้มของบอดี้การ์ดหนุ่มกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างละเอียด ไม่ใช่เพื่อจับผิดพนักงาน แต่เพื่อประเมินทางหนีทีไล่และจุดเสี่ยง
ภายในไลน์ผลิตเสียงเครื่องจักรดังกระหึ่ม เต็มไปด้วยพนักงานในชุดยูนิฟอร์มและหมวกคลุมผมทำงานกันอย่างขะมักเขม้น กลิ่นสารเคมีจาง ๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
ฝนในโหมด CEO นั้นแตกต่างจากยัยตัวแสบขี้อ่อยที่อยู่บนรถเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เธอเดินตรวจตราความเรียบร้อย หยิบสินค้าขึ้นมาเช็กฉลาก สอบถามเรื่องกำลังการผลิตและตำหนิเรื่องความสะอาดของพื้นทางเดินด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเป็นงานเป็นการ
“ตรงนี้ทำไมพื้นเปียกคะ” ฝนชี้ไปที่แอ่งน้ำเล็ก ๆ ใกล้เครื่องบรรจุขวด “ถ้าพนักงานลื่นล้มหัวฟาดพื้นใครรับผิดชอบ บริษัทต้องจ่ายค่าเสียหายใช่ไหม สั่งแม่บ้านมาถูเดี๋ยวนี้ แล้วเช็กด้วยว่าเครื่องรั่วหรือเปล่า อย่าให้ฉันเห็นแบบนี้อีก”
“ครับ ครับคุณฝนธิดา” หัวหน้าไลน์ผลิตรับคำเสียงสั่น
รามมองแผ่นหลังบางที่ตั้งตรงอย่างสง่างามของเจ้านายสาวด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ‘เก่ง’
เขาชื่นชมเธอในใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้มีดีแค่สวย รวยและแต่งตัวยั่วไปวัน ๆ แต่เธอมีความรับผิดชอบ ใส่ใจรายละเอียดและมีความเป็นผู้นำสูงสมกับที่เป็นทายาทลุงวรา
ฝนหันกลับมาสบตาเขานิดหนึ่งคล้ายรู้ตัวว่าถูกมอง เธอเลยยักคิ้วให้ข้างหนึ่งก่อนจะหันไปสั่งงานต่อ
คลังสินค้าเคมีภัณฑ์ (Chemical Warehouse)
คณะตรวจงานเดินลึกเข้ามาถึงโซนเก็บวัตถุดิบ ซึ่งเป็นโกดังเพดานสูงที่เต็มไปด้วยถังเหล็กและถังพลาสติกขนาด 200 ลิตร วางเรียงรายกันเป็นตับ กับกลิ่นฉุนของสารเคมีที่เริ่มรุนแรงขึ้น
“ตรงนี้เป็นโซนเก็บสารตั้งต้นครับ” ชัยวัฒน์อธิบาย “เราเพิ่งนำเข้าล็อตใหม่มาเมื่อวาน เพื่อรองรับออเดอร์งานราชการ”
ฝนพยักหน้า เดินไล่ดูป้ายกำกับสินค้า “โซเดียมไฮโปคลอไรต์ ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ โอเค จัดวางเป็นระเบียบดี” เธอกำลังจะเดินผ่านไป แต่ทว่า
“เดี๋ยวก่อนครับ” เสียงทุ้มต่ำทรงพลังของรามดังขึ้นขัดจังหวะ ทุกคนหยุดเดินแล้วหันมามองบอดี้การ์ดหนุ่มเป็นตาเดียว
รามเดินแทรกตัวผ่านฝนเข้าไปยืนหน้ากองถังสารเคมีกลุ่มหนึ่ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เขาใช้นิ้วชี้ไปที่ถังสีน้ำเงินที่มีสัญลักษณ์หัวกะโหลกไขว้แล้วชี้ไปที่ถังสีแดงที่วางอยู่ติดกัน
“คุณชัยวัฒน์ครับ ใครเป็นคนสั่งให้วางสารออกซิไดซ์ไว้ติดกับสารไวไฟแบบนี้ครับ”
ชัยวัฒน์ทำหน้าเลิ่กลั่ก “เอ่อ ก็เด็กคลังสินค้าจัดวางตามที่ว่างน่ะครับ มัน มันมีปัญหาเหรอครับ”
รามถอนหายใจเบา ๆ สายตาเปลี่ยนจากบอดี้การ์ดหน้านิ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านวัตถุอันตรายทันที
“มีปัญหามากครับ” รามตอบเสียงเข้ม “ถังสีน้ำเงินนี่คือไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ความเข้มข้นสูงเป็นสารออกซิไดซ์ที่รุนแรง ส่วนถังแดงข้าง ๆ คือตัวทำละลายอินทรีย์ที่เป็นเชื้อเพลิงชั้นดี การวางชิดกันแบบนี้ ถ้าเกิดการรั่วไหลเพียงเล็กน้อย หรือมีอุณหภูมิที่สูงขึ้น สารสองตัวนี้ทำปฏิกิริยากันจะเกิดการระเบิดรุนแรงได้ทันทีโดยไม่ต้องมีประกายไฟครับ”
ทุกคนยืนอ้าปากค้าง เงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ รามไม่ได้หยุดแค่นั้น เขาชี้ไปที่เพดาน
“และระบบสปริงเกอร์ตรงจุดนี้เป็นแบบน้ำธรรมดา ถ้าเกิดไฟไหม้สารเคมีพวกนี้ การใช้น้ำฉีดจะยิ่งทำให้การระเบิดกระจายวงกว้าง ตามหลักความปลอดภัยสากล ต้องแยกโซนเก็บห่างกันอย่างน้อยหกเมตร และต้องมีกำแพงกันไฟครับ”
เขาหันมามองหน้าชัยวัฒน์ด้วยสายตากดดัน “นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะครับ มันคือชีวิตของพนักงานทุกคนในโรงงานและทรัพย์สินมูลค่ามหาศาล”
ชัยวัฒน์หน้าซีดเป็นไก่ต้ม รีบหันไปตวาดลูกน้อง “ใครจัดของ รีบมาย้ายเดี๋ยวนี้ แยกออกไปตามที่คุณเขาบอก เร็ว”
ความวุ่นวายขนาดย่อมเกิดขึ้นทันที พนักงานรีบกุลีกุจอมาเคลื่อนย้ายถังเคมีตามคำสั่ง
เช้าวันหยุดของโรงเรียนนานาชาติ แต่กับมนุษย์เงินเดือนนั้นคือวันธรรมดาวันหนึ่ง ณ อาคารกระจกสูงระฟ้าใจกลางย่านธุรกิจ ซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ของบริษัท กรีนพลัส คลีน เคมิคอล จำกัด (มหาชน)บรรยากาศในโซนออฟฟิศชั้นผู้บริหารวันนี้คึกคักไปด้วยพนักงานระดับหัวกะทิและหัวหน้าแผนกที่ถูกเรียกตัวมาปั่นโปรเจกต์ด่วน ทุกคนต่างสวมชุดทำงานนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์และกองเอกสารกันอย่างจริงจังและเป็นมืออาชีพ จนกระทั่งสัญญาณแห่งความปั่นป่วนระดับสิบกะโหลกได้เดินทางมาถึงติ๊งเสียงลิฟต์ผู้บริหารเปิดออก ตามมาด้วยเสียงรองเท้าหนังขัดมันวับที่ก้าวเดินอย่างทรงพลัง เขาคือ วรา เฌอสรัล ประธานใหญ่ ปรากฏตัวในชุดสูทสีเทาเข้ม ทรงผมเซ็ตเนี้ยบไม่มีกระดิกเลยสักเส้น แม้จะวางมือจากการบริหารเต็มตัวไปแล้ว แต่มาดและความน่าเกรงขามก็ยังแผ่กระจายจนพนักงานที่เดินผ่านต้องรีบก้มหัวทักทายแทบไม่ทันทว่า วันนี้จุดศูนย์กลางของจักรวาลไม่ได้อยู่ที่วราแต่อย่างใด หากแต่อยู่ที่ก้อนซาลาเปาเดินได้ที่กำลังเดินอยู่ข้างขาของเขาต่างหากมือใหญ่ที่มีรอยเหี่ยวย่นตามวัยกำลังจูงมือเล็กป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมขั้นสุดเรย์ ไท
บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสงบสุข แต่สำหรับครอบครัวที่มีสิ่งมีชีวิตวัยกำลังซนถึงสามคน คำว่าสงบ มักไม่มีอยู่จริงเมื่อแสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายทาบทับลงบนพรมเปอร์เซียผืนหนากลางห้องนั่งเล่น ฝนในชุดสบาย ๆ กำลังนั่งไขว่ห้างยกแก้วอเมริกาโน่เย็นขึ้นจิบอยู่บนโซฟาตัวยาว ในขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองเอกสารสรุปผลประกอบการผ่านหน้าจอแท็บเล็ต‘ถึงจะลูกสามแล้ว แต่ฝีมือของฉันก็ยังไม่ตก สงสัยต้องขอรางวัลจากคุณสามีสักหน่อย’ ฝนคิดในใจอย่างอารมณ์ดี เมื่อเห็นตัวเลขกำไรที่พุ่งทะยานเกินเป้าหมายถัดไปเบื้องหน้าของหญิงสาว บนพรมผืนหนานั่นเต็มไปด้วยอาณาจักรของเล่นขนาดย่อม ทั้งกองทัพตุ๊กตาขนสัตว์และบล็อกไม้ที่ลุคซื้อมาให้ ล้วนถูกเทกระจาดเกลื่อนกลาด แต่ของเล่นราคาแพงเหล่านั้นกลับถูกเมินเฉยไปโดยสิ้นเชิง เพราะความสนใจของ ริริน และ รียา แฝดหญิงวัยสองขวบ แก้วตาดวงใจของรามกำลังพุ่งเป้าไปที่สิ่งอื่น... กล่องเครื่องประดับบุกำมะหยี่สีแดงของแม่ที่แง้มไว้และสายตาของสองแฝดก็ดันปะทะเข้ากับเข็มกลัดเพชรแท้ล้อมทับทิมดีไซน์อลังการที่วราเพิ่งไปปาดหน้าชาวบ้านทำการประมูลมาด้วยราคาสูงลิ่ว พร้อมคำสั่งประกาศิตว่า ‘เก
เสียงเจื้อยแจ้ว เสียงหัวเราะ และเสียงกรีดร้องวิ่งไล่จับกันดังระงมไปทั่วสนามหญ้าเทียมของโรงเรียนอนุบาลนานาชาติ กลับมีมุมหนึ่งของสนามเด็กเล่นที่แผ่ซ่านไปด้วยรังสีความสงบเยือกเย็นณ โซนบ่อทรายขนาดใหญ่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ที่นั่นเด็กชายเรย์ ไทธัส หรือ เสี่ยเรย์ ในวัยสี่ขวบ กำลังยืนด้วยท่วงท่าที่ดูขัดกับวัยอย่างสิ้นเชิง ร่างอวบอ้วนในชุดนักเรียนปลดกระดุมคอออกสามเม็ด เผยให้เห็นสร้อยทองเก๊เกรดเอพรีเมียมเส้นเขื่องสะท้อนแสงแดดวิบวับ สองมือป้อม ๆ ไพล่ประสานกันอยู่ด้านหลัง แผ่นหลังตั้งตรง ยืดอกเชิดหน้า นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อกวาดมองไปรอบบริเวณอย่างระแวดระวังเบื้องหน้าของเสี่ยเรย์คือ ปอนด์ เด็กชายร่างจ้ำม่ำที่กำลังคุกเข่าใช้พลั่วพลาสติกสีเหลืองตักทรายอย่างขะมักเขม้น โดยมีเพื่อนร่วมชั้นอนุบาล 1/2 อีกสามสี่คนคอยทำหน้าที่เป็นกรรมกรก่อสร้าง ช่วยกันลำเลียงทรายและน้ำมาปั้นเป็นรูปทรงปราสาทขนาดใหญ่ ซึ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระบบระเบียบภายใต้การคุมงานของลูกพี่เรย์‘อืม วันนี้ลูกน้องทำงานกันได้ดีมาก แบบนี้ต้องตบรางวัลซะหน่อย’ เสี่ยเรย์คิดในใจอย่างมาดมั่น มุมปากเล็ก ๆ ยกยิ้มอย่างพึงพอใจทว่าควา
หยาดฝนเม็ดเล็ก ๆ โปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างรถยนต์คันหรูที่กำลังแล่นฝ่าการจราจรติดขัดของกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืน แสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าและไฟท้ายรถยนต์สะท้อนเป็นเส้นสายพร่ามัว ทว่าสำหรับราม ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเบาะผู้โดยสารตอนหลัง ภาพเหล่านั้นไม่ได้ดึงดูดความสนใจของเขาเลยแม้แต่น้อยอดีตบอดี้การ์ดผู้ก้าวขึ้นมาเป็นประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับโลก เอนศีรษะพิงพนักเบาะด้วยความเหนื่อยล้า ลำคอแกร่งถูกปลดเนกไทออกจนหลวมหลุดลุ่ย กระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทถูกปลดออกสองเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด มือหนาหยาบกร้านยกขึ้นนวดหัวคิ้วที่ขมวดมุ่นเป็นปมวันนี้เขาต้องรับมือกับการเจรจาธุรกิจที่ยืดเยื้อยาวนานถึงสิบสองชั่วโมงเต็ม สมองที่ถูกใช้งานอย่างหนักทำให้เขารู้สึกเหมือนพลังงานในร่างกายถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง‘เหนื่อยชะมัด อยากกลับไปกอดฝนกับลูกจะแย่แล้ว’ นัยน์ตาสีฟ้าครามที่เคยวางเฉยและเยือกเย็นเวลาอยู่ต่อหน้าลูกน้อง บัดนี้ทอประกายอ่อนล้าผสมกับความโหยหาอย่างลึกซึ้ง รามยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา เข็มสั้นชี้ที่เลขสองทุ่มตรง ซึ่งเป็นเวลาที่แก๊งฟันน้ำนมที่บ้านควรจะอาบน้ำเตรียมตัวเข้านอนแล้ว“เจย์ เหยียบ
เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ แสงแดดสาดส่องเข้าสู่วอล์กอินโคลเซต ทว่าอุณหภูมิภายในกลับคุกรุ่นด้วยรังสีความกดอากาศต่ำจากร่างสูงใหญ่ของผู้นำครอบครัวราม อดีตบอดี้การ์ดผู้ควบตำแหน่งประธานบริษัทรักษาความปลอดภัยระดับโลก กำลังยืนกลัดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งและเย็นชาประหนึ่งรูปสลัก นัยน์ตาสีฟ้าครามที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดวันนี้เขามีวาระการประชุมด่วนกับลูกค้าระดับวีไอพีจากต่างประเทศ ซึ่งเป็นงานสำคัญที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงหรือเลื่อนออกไปได้แต่สิ่งที่ทำให้สันกรามคมคายต้องขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน ไม่ใช่เรื่องความเครียดจากงาน แต่เป็น ‘ภาพสะท้อน’ ในกระจกบานใหญ่ตรงหน้าต่างหาก“ฝน เปลี่ยนกระโปรงได้ไหมครับ” รามเอ่ยเสียงทุ้ม แฝงความเว้าวอนและคำสั่งในเวลาเดียวกัน“เปลี่ยนทำไม ทะมัดทะแมงดีออก จะได้เดินตามจับแฝดได้ถนัดไง” ฝนเลิกคิ้วพลางหมุนตัวเช็กความเรียบร้อยอยู่หน้ากระจกเงาบานเต็มตัววันนี้หญิงสาวมาในลุคที่ทำให้คนเป็นสามีถึงกับต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีครีมพอดีตัวที่ขับเน้นความอวบอิ่มของทรวดทรงอย่างชัดเจน จับคู่กับกระโปรงหน
บ่ายวันอาทิตย์อันแสนสงบสุข ช่างเป็นช่วงเวลาที่ล้ำค่าและหาได้ยากยิ่ง หลังจากต้องเผชิญกับความวุ่นวายตลอดทั้งสัปดาห์ ไม่ว่าจะเป็นงานที่บริษัทรปภ. หรือการรับมือกับป๊าวราที่ชอบสรรหาเรื่องปวดหัวมาให้ไม่เว้นวันณ ห้องนั่งเล่นกว้างขวางของคฤหาสน์หรู เครื่องปรับอากาศคอนโทรลอุณหภูมิไว้อย่างเย็นฉ่ำ แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ้าม่านโปร่งเข้ามาตกกระทบบนพรมเปอร์เซียสีขาวสะอาดตาราม ไรวินท์ ตอนนี้อยู่ในสภาพที่ผ่อนคลายที่สุด ชายหนุ่มสวมเพียงเสื้อยืดคอวีสีขาวที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อ จับคู่กับกางเกงวอร์มสีเทาสบาย ๆ ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวนอนหงายเหยียดยาวอยู่บนพรมหนานุ่ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างลึกซึ้ง เส้นผมสีน้ำตาลทองที่มักจะเซตเนี้ยบกริบตกลงมาปรกหน้าผากอย่างไม่เป็นทรง ฝน ฝนธิดา ซีอีโอสาวจอมแสบขอตัวขึ้นไปแช่น้ำอุ่นบนห้องนอน ส่วน เสี่ยเรย์ ลูกชายคนโตก็กำลังง่วนอยู่กับการต่อเลโก้ปราสาทในห้องเด็กเล่น คฤหาสน์ทั้งหลังจึงดูเงียบสงบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิตใดอาศัยอยู่ทว่าความสงบสุขมักเป็นเพียงภาพลวงตาก่อนพายุลูกใหญ่จะพัดมาเสมอแกร๊กบานประตูห้องนั่งเล่นถูกผลักให้แง้มออกเพียงช่องเ







