Mag-log inHindi mahalaga kung ano pa ang gawin niya. Ngumiti lang ako nang mapait. Ayoko nang paulit-ulit ikuwento sa iba ang mga pinagdaanan kong paghihirap.Pasuray-suray na lumapit si Mama Sandy sa akin. Iniunat niya ang mga braso niya, na para bang gusto niya akong yakapin.“Ria... oo, patawad...”Napakahirap para sa akin na makaahon mula sa impiyerno. Hindi para makita ang pagkukunwari niyang mukha. Kung talagang minahal niya ako, hindi sana siya naging kasingsama ng iniisip ko.Ang pinakanakakatawa rito, ang taong naglinaw ng katotohanan para sa akin ay siya ring taong nagtulak sa akin papunta sa impiyerno.Nanginginig niyang iniabot ang kamay niya. Ang mga luha niya ay pumatak sa aking pisngi.“Kawawa kong anak... patawad. Ikaw ang pinakamagaling mula pa noong bata ka. Paano ko nagawang maliitin ka nang ganito?”Oo.Napakagaling ko.Dahil sa pagkawala ng kapatid ko, alam kong may sugat sa puso ang pamilya De Leon. Kaya sinikap kong maging mabuting anak at mabuting kapatid. Ang pagiging m
Sinimulan ni Marco na hawakan ang kutsilyo, nanginginig nang husto ang kanyang mga kamay.“R-Ria, huwag mo akong sisihin. Oo, nagkamali kami sa'yo at hindi ka namin naintindihan nitong mga nakaraang taon. Pero wala ka rin bang kasalanan? Bakit hindi mo sinabi ang totoo pagkatapos mong mabuhay muli? Hinayaan mong mamatay nang walang kabuluhan sila kuya. Alam kong naghihiganti ka dahil sa masamang pagtrato namin sa'yo. Bigla ka na lang lumitaw sa pamilya Aurelio. Matagal ka nang kakampi nila, hindi ba? Kung ganoon, dapat kang sumunod kina Kuya at sa iba sa kabilang buhay.”Pagkatapos sabihin iyon, itinaas niya ang kutsilyo at sinaksak ako.Magaling.Napakagaling.Matagal ko nang pinaghandaan ito. Kung gusto ni Armando na magpatayan kami, para kay Melissa, ako mismo ang mananakit sa pamilya De Leon.Mukhang ganoon din ang iniisip nila.Kung ganoon, wala na akong kailangang ikonsensya.Hinawakan ko ang kanyang pulsuhan at mabilis na itinaas ang tuhod ko upang tamaan ang kanyang puson. Wal
Napagtanto ko na ngayon kung saan nanggaling ang kabaliwan ng magkapatid na Aurelio. Kung ikukumpara kay Armando, parang bagitong sisiw lamang si Tita Vivian.Hindi ko alam kung talagang ginawa ni Lola ang mga malulupit na bagay na iyon noon. Ang alam ko lang, mula nang magkaroon ako ng malay, minahal niya ako nang buong puso.Bago ako ikasal, natatakot siyang apihin ako sa pag-aasawa. Lahat ng paraan ng pag-aalala ay ginawa niya para sa akin, at halos gusto niyang ibigay ang buong yaman ng pamilya bilang mana ko.Nang mawala ako, siya lang ang nag-alala sa akin araw at gabi sa buong pamilya De Leon at walang tigil na naghanap ng balita tungkol sa akin.Pero ngayon, gusto niyang ako mismo ang pumatay sa taong pinakamamahal kong nakatatanda.Mas maayos at maaliwalas ang itsura ni Lola kaysa sa iba pang miyembro ng pamilya De Leon. Mukhang dinala siya rito sakay ng eroplano. Medyo magulo lang ang buhok niya.Napakaraming nangyari nitong mga nakaraang araw kaya wala akong oras para alaga
Ang mga tanong na hindi ko maintindihan noon ay nagkaroon na rin ng sagot.Siya lang ang may kakayahang magplano nang napakaraming taon at akayin pa ang sarili niyang anak sa landas ng paghihiganti.Siya lang din ang kayang sirain nang ganoon kadali ang kasal ng kanyang anak at paatrasin ang mga tauhan ni James.Higit pa roon, siya lamang ang taong matagal nang nasa tabi ni Tita Vivian at nakaaalam tungkol sa muling pagkabuhay ko.Ginamit niya si James bilang pain upang ilayo ang tigre sa bundok at sadyang iligaw si Vicento.Ang taong binanggit ni James sa telepono ay si Armando. Kaya hindi nagkataon na nakita ko siya sa basement kagabi.Siguradong may ginawa na siya sa pamilya De Leon noon pa.Nang pumunta ako roon, hindi talaga natutulog ang mga iyon. Marahil ay pinatulog sila gamit ang gamot.Kaya hindi sila nagpakita ngayong umaga.Nakahinga ako nang maluwag nang mapagtantong siya iyon. Kahit paano, alang-alang kay Tita Vivian, hindi niya sasaktan si Vicento.Ayos lang basta walan
Hindi ako mapakali at nakatitig habang biglang isinadsad ni Ivan ang Cullinan sa gitna ng kalsada upang harangan ang huling sasakyan. Sa kasamaang-palad, direktang tumama ang kotse sa bahagi ng driver's seat.Isang nakabibinging tunog ng banggaan ang umalingawngaw mula sa telepono.“Hindi! Ivan!” Nag-iba ang boses ni Mariel.Kahit noong nasa bingit na kami ng kamatayan, nagawa pa rin niyang manatiling kalmado. Matagal na niyang tinanggap ang kapalaran mula nang malaman niya ang magiging wakas namin. Paulit-ulit niyang sinasabi na sapat na ang mamuhay nang maayos sa bawat araw.Hindi siya natatakot mamatay.Pero sa sandaling ito, natakot siya na baka si Ivan ang mamatay.“Ivan? Magsalita ka! Hindi ko na babanggitin ang diborsyo. Huwag kang mamatay, okay? At isa na lang na interseksyon pa, ikaw—”Hindi pa natatapos si Mariel nang biglang may isa pang sasakyan na sumulpot mula sa kabilang bahagi ng green belt.Walang babala.Wala nang silbi kung ikabig ko ang manibela o tapakan ang silin
Sa sandaling iyon, parang tumigil ang tibok ng puso ko. Pakiramdam ko ay bumagal ang daloy ng oras.Hindi naman siguro talaga mamamatay si Ivan, hindi ba? Hindi naman kasali ang kotse niya sa natamaan ng trak, hindi ba? Pilit kong kinukumbinsi ang sarili ko na walang nangyaring masama kina Vicento at Ivan.Pero ang puso ko, napakalakas ng kabog nito.Kahit madalas magbangayan noon sina Mariel at Ivan, naniniwala ako sa sinabi ni Vicento. Ang mga kaibigan na pinipili niya ay hindi maaaring maging masamang tao.Kung magkakatuluyan man sina Mariel at Ivan o hindi, ayokong mamatay siya rito.Pagkatapos ng napakalakas na banggaan, tila umingay ang aking mga tainga. Lahat ng tunog sa paligid ay parang napakalayo sa akin.Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa unahan. May dalawa pang buhay na nakasalalay sa akin sa loob ng sasakyan, kaya hindi ako maaaring huminto.Patuloy kong inapakan ang silinyador at humarurot. Sinabi ni Ivan na tatlong interseksyon na lang ang natitira. Wala akong ib
Nagising si Denver kinahapunan at kahit hindi ko man siya maramdaman ay alam kong mabigat ang ulo niya dahil sa kalasingan mula kagabi.Nakita ko kung paano siya gumalaw— marahan, para bang binabangungot pa rin ng mga alaala ko. Bago pa niya tuluyang idilat ang kanyang mga mata ay iniunat niya ang
Nakinig lang ako sa kanila at dahan-dahan kong inabot ang cake. Nanginginig ang kamay ko habang dinadama ang lamig na nanggagaling sa cake.Gusto ko sanang tikman kahit isang kagat lang. Kahit isang subo lang ng pagmamahal ni Lola. Ngunit sa halip na tamis ay isang matinding hapdi ang bumalot sa di
Matagal bago siya muling nakapagsalita. "Sana ay sumaya ka," mahina niyang saad bago tumalikod at lumayo na para bang hindi natuwa sa pagtanggi ko ng tulong niya. Lumipad siya patungong ibang bansa nang mismong araw na iyon. Kahit ganoon pa man ay pinadalhan ko pa rin siya ng imbitasyon at isa
Hindi nasiyahan si Mama sa sinabing iyon ni Lola. Bahagya siyang yumuko at binabaan ang boses saka muling nagsalita. "Napakaraming bisita ang nandito ngayon, Mama. Hindi natin pwede silang balewalain dahil lang sa wala si Ria rito. Besides, mukhang made-delay rin ang pagdating niya ngayon dahil sa







