LOGINNatulala na si Melissa. Isa lang ang alam niya at hindi niya alam ang buong kuwento Ngayon lamang niya narinig ang mga detalyeng iyon mula mismo kay Michelle.Parang hindi niya matanggap ang lahat. Tinakpan niya ang kanyang bibig at napasuka.Nang makita siyang ganoon, lumapit si Michelle at yumuko upang titigan siya. “Nasusuka ka na sa pakikinig pa lang, hindi ba? Mahal na bunso ng pamilya De Leon. Kayo talagang magkapatid ay napakaswerte. Ang isa ay muling nabuhay mula sa kamatayan. At ang isa naman, kahit nakakulong, ay pinrotektahan ni James. Pinaghigpitan nga ang kalayaan mo, pero kung wala siya, matagal ka nang namatay nang isang libong beses. Bago ka pa man naging ganito, pinaglaruan ka na nang husto.”Tiningnan niya ang mukha ni Melissa.“Tingnan mo nga ang mukha mong ito. Kung ipinakain ka sa mga isda, kawawa ka naman. Dahil sa mukhang iyan kaya mo naakit ang pinsan ko.”Habang nagsasalita siya, inilabas niya ang isang punyal at dahan-dahang idiniin ito sa mukha ni Melissa.“
Sunod-sunod na namatay sina Stephen at Carlos sa mga aksidente. Wala ako roon nang mangyari iyon, at bukod sa panghihinayang sa pagkawala ng kanilang buhay at galit sa taong nasa likod ng lahat, wala akong ibang naramdaman.Hindi lang ako nakatulog nang maayos noong gabing namatay sila. Akala ko matagal ko nang binitiwan ang pagkakakilanlan ko bilang panganay na babaeng anak ng pamilya De Leon.Ngunit nang tumalsik sa akin ang mainit na dugo ni Marco, saka ko napagtanto na kahit pagpira-pirasuhin pa ang isang bangkay, hindi pa rin mapuputol ang ugnayan sa pagitan namin.Pasuray-suray na lumapit sina papa at mama. Sa sobrang pagmamadali at pag-aalala, malakas na bumagsak si Mama sa lupa.Sinubukan ni Lola na tumayo, ngunit hindi na kaya ng kanyang katawan. Kaya gumapang na lamang siya sa sahig, dahan-dahang lumalapit kay Marco.Napaatras si Melissa ng kalahating hakbang, tila natulala. Dahan-dahang dumaloy ang mga luha sa kanyang mukha. Muli na namang duguan ang isang taong mahal niya
Hindi mahalaga kung ano pa ang gawin niya. Ngumiti lang ako nang mapait. Ayoko nang paulit-ulit ikuwento sa iba ang mga pinagdaanan kong paghihirap.Pasuray-suray na lumapit si Mama Sandy sa akin. Iniunat niya ang mga braso niya, na para bang gusto niya akong yakapin.“Ria... oo, patawad...”Napakahirap para sa akin na makaahon mula sa impiyerno. Hindi para makita ang pagkukunwari niyang mukha. Kung talagang minahal niya ako, hindi sana siya naging kasingsama ng iniisip ko.Ang pinakanakakatawa rito, ang taong naglinaw ng katotohanan para sa akin ay siya ring taong nagtulak sa akin papunta sa impiyerno.Nanginginig niyang iniabot ang kamay niya. Ang mga luha niya ay pumatak sa aking pisngi.“Kawawa kong anak... patawad. Ikaw ang pinakamagaling mula pa noong bata ka. Paano ko nagawang maliitin ka nang ganito?”Oo.Napakagaling ko.Dahil sa pagkawala ng kapatid ko, alam kong may sugat sa puso ang pamilya De Leon. Kaya sinikap kong maging mabuting anak at mabuting kapatid. Ang pagiging m
Sinimulan ni Marco na hawakan ang kutsilyo, nanginginig nang husto ang kanyang mga kamay.“R-Ria, huwag mo akong sisihin. Oo, nagkamali kami sa'yo at hindi ka namin naintindihan nitong mga nakaraang taon. Pero wala ka rin bang kasalanan? Bakit hindi mo sinabi ang totoo pagkatapos mong mabuhay muli? Hinayaan mong mamatay nang walang kabuluhan sila kuya. Alam kong naghihiganti ka dahil sa masamang pagtrato namin sa'yo. Bigla ka na lang lumitaw sa pamilya Aurelio. Matagal ka nang kakampi nila, hindi ba? Kung ganoon, dapat kang sumunod kina Kuya at sa iba sa kabilang buhay.”Pagkatapos sabihin iyon, itinaas niya ang kutsilyo at sinaksak ako.Magaling.Napakagaling.Matagal ko nang pinaghandaan ito. Kung gusto ni Armando na magpatayan kami, para kay Melissa, ako mismo ang mananakit sa pamilya De Leon.Mukhang ganoon din ang iniisip nila.Kung ganoon, wala na akong kailangang ikonsensya.Hinawakan ko ang kanyang pulsuhan at mabilis na itinaas ang tuhod ko upang tamaan ang kanyang puson. Wal
Napagtanto ko na ngayon kung saan nanggaling ang kabaliwan ng magkapatid na Aurelio. Kung ikukumpara kay Armando, parang bagitong sisiw lamang si Tita Vivian.Hindi ko alam kung talagang ginawa ni Lola ang mga malulupit na bagay na iyon noon. Ang alam ko lang, mula nang magkaroon ako ng malay, minahal niya ako nang buong puso.Bago ako ikasal, natatakot siyang apihin ako sa pag-aasawa. Lahat ng paraan ng pag-aalala ay ginawa niya para sa akin, at halos gusto niyang ibigay ang buong yaman ng pamilya bilang mana ko.Nang mawala ako, siya lang ang nag-alala sa akin araw at gabi sa buong pamilya De Leon at walang tigil na naghanap ng balita tungkol sa akin.Pero ngayon, gusto niyang ako mismo ang pumatay sa taong pinakamamahal kong nakatatanda.Mas maayos at maaliwalas ang itsura ni Lola kaysa sa iba pang miyembro ng pamilya De Leon. Mukhang dinala siya rito sakay ng eroplano. Medyo magulo lang ang buhok niya.Napakaraming nangyari nitong mga nakaraang araw kaya wala akong oras para alaga
Ang mga tanong na hindi ko maintindihan noon ay nagkaroon na rin ng sagot.Siya lang ang may kakayahang magplano nang napakaraming taon at akayin pa ang sarili niyang anak sa landas ng paghihiganti.Siya lang din ang kayang sirain nang ganoon kadali ang kasal ng kanyang anak at paatrasin ang mga tauhan ni James.Higit pa roon, siya lamang ang taong matagal nang nasa tabi ni Tita Vivian at nakaaalam tungkol sa muling pagkabuhay ko.Ginamit niya si James bilang pain upang ilayo ang tigre sa bundok at sadyang iligaw si Vicento.Ang taong binanggit ni James sa telepono ay si Armando. Kaya hindi nagkataon na nakita ko siya sa basement kagabi.Siguradong may ginawa na siya sa pamilya De Leon noon pa.Nang pumunta ako roon, hindi talaga natutulog ang mga iyon. Marahil ay pinatulog sila gamit ang gamot.Kaya hindi sila nagpakita ngayong umaga.Nakahinga ako nang maluwag nang mapagtantong siya iyon. Kahit paano, alang-alang kay Tita Vivian, hindi niya sasaktan si Vicento.Ayos lang basta walan
Hindi ako nagulat nang marinig ko iyon. Ang dahilan kung bakit nanatiling matatag ang pamilya Victorillo sa loob ng maraming taon ay dahil kay Lolo Arnulfo. Siya ay mas matapang kaysa sa karaniwang tao at hindi katulad ni Papa na inuuna lamang ang pansariling interes.Marahil hindi inakala ni Nica
Pagkarinig ko sa palusot ni Denver ay nakatayo lang ako roon nang walang anumang galak sa puso ko. Kahit kailan ka talaga Denver. Sinisisi ko ang sarili ko kung bakit hindi ko nakita kaagad ang tunay niyang pagkatao noon. Siguro dahil sa ayaw kong sayangin ang mga taong pinagsamahan namin kaya tin
Diyos lang ang nakakaalam kung gaano ko katagal hinintay ang araw na ito. Noong malapit na malapit pa sina Nica at Denver noon, palaging sinasabi ng pamilya De Leon na napakaganda ng samahan nila— parang tunay na magkapatid daw.Hindi nila kailanman naisip na si Nica ay hindi naman talaga inampon n
Biglang binawi ni Vicento ang kanyang kamay.Naramdaman ko ang titig mula sa likuran na nakatuon sa akin kaya lumingon ako at tumingin kay Denver— nakita kong hindi pa rin nawawala ang lamig sa kanyang mga mata."Nica, gusto mo bang tikman ang ubas? Matamis ito."Tahimik lang na nakatitig sa akin s







