Chapter 5 - Nagbago Na Nga (Part1)

Sa huli ay hindi pa rin naniwala si Denver sa mapait na sinapit ko. Padabog niyang isinara ang pinto ng kotse niya nang makaupo na siya sa likod ng kotse. Pagkatapos niyon ay tinawagan niya na naman ang numero ko. Dinig na dinig ko ang boses ng babae mula sa kabilang linya habang sinasabing "can not be reach" ang numero ko.

Nang hindi siya magtagumpay na matawagan ako ay binuksan niya kaagad ang Chatters. Kitang-kita ko ang pangalan ni Monica na nasa pin message. May emoji pa na puso ang pangalan ni Monica.

Dati naman ay pangalan ko ang nasa pin message niya— ngayon ay hindi na.

Dalawang taon na ang nakalilipas nang malaman kong pinalitan niya ang pin message niya at si Monica nga iyon. Dati ay nakakainis na babae ang pinangalan niya sa kontak ni Monica pero biglang napalitan ng Nica. Nang tanungin ko siya tungkol doon ay makikita sa mga mata niya ang labis na konsensya.

Paliwanag niya ay... "Nasa block list ko talaga siya. Pero tinanggal ko iyon doon kasi noong nakaraan na muntik nang may mangyaring masama sa kanya at walang tao sa bahay. Muntik na siyang mamatay noon."

Nang mga sandaling iyon ay hindi ko pinahalata na hindi ako nakuntento sa paliwanag niya. Bagkus ay sinabi ko ang kung anong nasa isipan ko. "Hindi na lang siya basta stepdaughter ng pamilya ninyo. Dahil ngayong nalaman na ng lahat na siya ang nawawala naming kapatid— parte na siya ng pamilya De Leon, may mga kapatid siya at higit sa lahat ay maraming katulong sa bahay, maraming nakabantay sa kanya. Kaya hindi iyon basta masisisi sa iyo kung wala ka mang gawin."

Tahimik lang siya ng mga oras na iyon. Hindi pa ako nakuntento at lumapit pa ako lalo sa kanya saka bumulong. "Isa pa ay inis na inis ka sa kanya noon, hindi ba? Anong nangyari at bakit parang bigla ka na lang yata nagkaroon ng pakialam sa kanya ngayon?"

Nahalata ko namang nataranta siya at hindi makatingin nang diretso sa mga mata ko. Para mawala siya sitwasyong iyon ay tinaasan niya ako ng boses. "Kapatid mo si Nica, Ria! Ano bang nagawang niya sa iyo para tratuhin mo siya nang ganyan? Ikaw ang dahilan kung bakit siya nagkaganoon! Kung wala kang pakialam sa kanya, hindi na rin ba pwedeng magkaroon ng pakialam ang ibang tao sa kanya?"

Simula noong nakabalik si Monica sa amin ay lagi niya na akong pinupuntirya. Magaling siyang umarte na nagagawa niyang gawin akong masama lagi sa paningin ng lahat. Kahit sarili kong pamilya ay galit na rin sa akin at isa raw akong malupit na kapatid.

Kaya sa mga oras na iyon na nagtatalo kami ni Denver ay hindi ko na alam kung paano pa dipensahan ang sarili ko. Akala ko kakampi ko siya. Halos sabay kaming lumaki at sa lahat ng tao ay siya itong dapat na nakakakilala sa akin. Napagtanto kong bigla na lang siyang nagbago— hindi na siya ang Denver na nakilala ko.

Nakatingin siya sa akin gaya ng mga tingin ng mga taong puro pangungutya ang itinatapon sa akin. Hindi ako makapaniwala sa nakikita ko sa mga mata niya. "Bakit? Ano bang trato ko sa kanya? Ako? Walang pakialam?"

Napansin niyang malapit nang tumulo ang mga luha ko kaya ay biglang lumambot ang ekspresyon sa kanyang mukha. Hinila niya ako at niyakap. "Sorry na. Pin message lang naman iyon, ibabalik ko rin iyon sa dati. Huwag ka nang umiyak."

Kaagad niya namang binalik ang pangalan ko sa pin message at pinakita niya iyon mismo sa akin.

"Ano? Okay na ba?" tanong niya habang hinahaplos ang pisngi ko.

Tanga pa ako nang mga sandaling iyon kaya kinilig ako sa ginawa niyang iyon at hindi na napigilan ang mapangiti. Halata na ang pagbabago ni Denver pero ako lang itong nagbulag-bulagan. Ngayon na nakita ko na namang si Monica na ulti ang nasa pin message niya ay wala ngang duda na mas matimbang ang kapatid ko kaysa sa akin.

Nabalik ako sa kasalukuyan nang makitang may hinahanap siya sa Chatters— at ang pangalan ko iyon. Pinindot niya ang conversation namin at nakita ko ang location na pinasa ko sa kanya pati na rin ang mga huling mensahe ko bago ako nalagutan ng hininga.

Nagtipa siya ng mensahe para sa akin. "Mag-usap tayo, Ria."

Nakatitig lang si Denver sa cellphone niya. Hinihintay marahil na mabasa ko ang mensahe niya o ang sagot ko roon. Hindi na siya nakatiis at nagtipa muli ng mensahe para sa akin. "Saan ka ba ngayon, Ria? Sinabi ko naman sa iyo na tama na ang pag-imbento ng mga walang kwentang kwento! Ano pa ba ang kulang? Kasal na tayo! Bakit ba pinahihirapan mo si Nica? Hindi mo ba alam na galit na galit siya kahapon? Kung uuwi ka na ngayon ay kakalimutan ko ang ginawa mong palabas!"

Matapos niyang ipadala ang mensaheng iyon sa akin ay hinagis niya sa gilid ng inuupuan niya ang cellphone niya.

Nataranta naman ang assistant niya na kanina pa nakikiramdam habang nakaupo sa driver's seat. Bakas din sa mukha nito ang pag-aalala kaya marahan siyang nagsalita. "Sir, sa tingin ko ay matino naman kung mag-isip si Miss Ria. Hindi nga po siya nagalit kahapon nang basta na lamang po ninyo siya iniwan sa altaw. Imposible naman pong gumawa lang siya ng palabas na pati mga pulis ay masasangkot. Paano kung hanapin na lang natin siya, sir?"

Mabuti pa itong assistant niya, may kwentang mag-isip.

Samantalang ito si Denver—

"Bakit? Kilala mo na ba talaga siya para mag-isip ka ng ganyan?"

"Hindi naman po sa ganoon, sir," nakayukong tugon ng assistant niya. "Naaawa lang po ako kay Miss Ria."

"Awa?" sarkastikong tanong ni Denver. "Lagi na siyang ganito. Laging pabida. Gusto niya nasa kanya ang lahat ng atensyon. Kung wala ka namang gagawin, pumunta ka sa parke at hanapin mo roon ang katawan niya— namatay nga raw siya, hindi ba?"

Nagbago na nga siya. Hindi na siya ang Denver na nakilala ko noon. Walang puso ang Denver na nakikita ko ngayon.