INICIAR SESIÓNHindi ko alam kung dahil ba ito sa nangyari sa astral projection, pero ang mga sinabi ng master ay parang napakalaking batong bumagsak sa puso ko. Kahit sigurado akong walang sugat si Vicento, hindi ko pa rin iyon maialis sa isip ko. Bawat salita at kilos niya ay parang lumalaki sa isip ko.Tiningnan ni Vicento ang pag-aalinlangan sa mukha ko at helpless na ngumiti. “Ria, paano ko naman hindi gugustuhing mabuntis ka? Tulad ng sinabi mo, hindi pa tapos ang imbestigasyon tungkol sa pamilya Victorillo at pamilya De Leon.”Iniabot niya ang kamay niya at hinaplos ang ulo ko.“Bukod pa roon, sa kasalukuyang kalagayan ng isip mo, hindi pa talaga angkop na magbuntis, hindi ba?”Habang pinapakinggan ko ang mahinahon niyang paliwanag, mabuti kong pinagmasdan ang mukha niya at wala akong makitang kahit anong bahid ng pagsisinungaling.Sa wakas ay kumalma ako. “Pasensya ka na, Vicento. Paano ko nasabi sa’yo ang ganoong bagay? Ang dami kasing nangyari nitong mga nakaraang araw. Sobrang tensyonado
Ang pag-alam sa katotohanan ay hindi nagpawala ng bigat sa dibdib ko; sa halip, lalo lamang itong dumagdag.Mula sa pamilya De Leon hanggang ngayon sa pamilya Victorillo, ang pagkamatay at muling pagkabuhay ko—lahat ay nangyari sa mga paraang hindi inaasahan.Akala ko noon na ang kamatayan ko ang katapusan, pero ngayon napagtanto kong maaaring iyon pa lamang ang simula. Ang pagkakakilanlan ni Nica, pati na rin ang taong nasa likod ng lahat ng ito, ay nababalot pa rin ng misteryo. Ni ang pamilya De Leon o ang pamilya Victorillo ay hindi nakatakas sa sumpang ito.Madilim ang kalangitan, parang makapal na ulap na bumabalot sa aming mga mukha at mabigat na nakadagan sa aming mga puso.Pagbalik namin sa bahay ng pamilya Victorillo, agad lumapit ang mga bodyguard. Kahit na halos lahat kami ay pumunta sa ospital at marami ring bodyguard ang sumama, paano pa rin nawala si Nica sa ilalim ng ilong ng mga natirang guwardiya?“Ano ba talaga ang nangyari? Paano basta na lang siya nawala?”“Sir, ma
Akala ko noon na ang kamatayan ko na ang pinakailalim ng moralidad ng tao, pero kalaunan ay napagtanto kong walang ilalim ang kasamaan ng tao.Mas malupit pa ang tao kaysa sa mga demonyo, at paulit-ulit na binabasag ang tinatawag na “hangganan.” Marahil ang nakita ko ngayon ay dulo pa lamang ng napakalaking kadiliman ng mundong ito.Sapat na ang malupit at trahedyang pagkamatay ni Aurora para masikmura ng kahit sino. Sino ba ang mag-aakalang ang ulo niya pa ang pinaka-buong bahagi ng katawan niya?At nang pumasok ako, nasa paanan ko mismo iyon. Nakatitig nang diretso sa akin ang mga matang hindi pa nakapikit, dahilan para mangilabot ang anit ko at tumayo ang balahibo ko.“Ugh…”Napaupo ako sa sahig ng corridor habang nasusuka. Tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, naiisip ko ang mga mata ni Aurora. Naalala ko ang pambihirang kapayapaang nasa mukha niya bago kami tumakas mula sa kwarto.Ano kaya ang iniisip niya ng mga oras na iyon?Alam niyang mamamatay na siya, pero paano niya nagawang
Ang nakakakilabot na halakhak ni Aurora ay umalingawngaw sa buong kwarto. Tinitigan ko ang mukha niya at bigla akong kinutuban na may mali.Mula pa noong simula, nang nagmamakaawa siya, malinaw na gusto niyang mabuhay. Pero bakit ngayon ay kusa niyang inilalantad ang sarili niya?May mali talaga.“Hindi tama ito, may bitag! Lahat, lumabas kayo agad sa kwartong ito!”Sinasabi ng kutob ko na hindi mukhang taong gustong mabuhay si Aurora, sa halip, tila handa na siya sa anumang kapalaran.Kung totoong galit na galit ang kabilang panig sa pamilya Victorillo, ngayon na ang pinakamagandang pagkakataon para umatake—para ubusin silang lahat nang sabay-sabay.“Bilisan n’yo!” Napagtanto rin ni Vicento na may problema.Bago pa niya matapos ang sasabihin niya, itinulak ko ang wheelchair niya at mabilis na tumakbo.Nasaksihan ko mismo ang impiyernong nilikha ng organisasyong iyon, pati ang kalupitan nila kina Raul, Mylene, at sa akin.Kapag nalantad ka, iisa lang ang kahihinatnan: kamatayan.Ganit
“Sabihin mo pa sa amin ang detalye tungkol sa babaeng iyon—anong klaseng tao siya, gaano siya katangkad, at ilang taon na siya,” mariin kong tanong.Umiling si Aurora. “Sinabi ko na sa inyo, napakaingat niya tuwing nagkikita kami. Hindi ko nakita ang mukha niya o narinig ang tunay niyang boses, kaya hindi ko alam ang edad niya, pero halos kasingtaas mo siya.”“Sino ang nagpalit kina Raul at Denver?”“Wala akong alam tungkol doon. Napasama lang ako sa kanila kalaunan. Sa tingin mo ba sasabihin nila sa akin ang ganoong kasentro na sikreto?”“Ilang tao ang nasa organisasyong iyon? Paano kayo nagkakontakan at saan kayo nagkikita?”“Palaging ang babaeng iyon ang kumokontak sa akin. At pangunahing responsibilidad ko lang ang mga bagay tungkol sa pamilya Victorillo. Hindi nila ako pinapahawak sa ibang bagay. Pero alam kong napakalaki ng organisasyon nila, marami silang tauhan, at marami silang maruruming gawain. Iba-iba ang tagpuan sa bawat pagkikita. Kinokontak niya lang ako kapag magkikita
“Papa, matagal na kitang pinagsilbihan, hindi mo puwedeng tratuhin ako nang ganito!”“Pinagsilbihan mo ako? Sa tingin mo ba mahalaga iyon? Ilang pera na ba ang nagastos ng anak ko sa’yo nitong mga taon? Kahit kumuha pa ako ng isang libong katulong, hindi iyon magiging problema. Bukod pa roon, lahat ng ginawa mo ay para lang sa marriage certificate na iyon,” malamig na sabi ni Lolo Arnulfo habang nakasandal sa kanyang tungkod. “Isang sakim na babaeng tulad mo—hinding-hindi kita bibigyan ng pagkakataong mahawakan ang kayamanan ng pamilya Victorillo.”Hindi ko maiwasang hangaan ang pagiging mapagmatyag ni Lolo Arnulfo. Noon pa man ay alam na niyang hindi simpleng babae si Aurora, kaya sa loob ng maraming taon ay pinigilan niya ang kasal nila.Ngayon, malinaw na tama ang kanyang hinala. Kung hindi dahil sa kanya, baka ang pamilya Victorillo na ang sumunod sa sinapit ng pamilya De Leon.“Matagal ka nang nasa pamilyang ito. Dahil sa tagal ng ating pagkakakilala, bibigyan kita ng huling pagk
Hindi kalayuan sa bahay ng mama ko ang lugar ng aksidente, mga sampung minutong biyahe lang. Lampas alas-diyes na ng gabi nang makarating kami, kakaunti na lang ang mga taong naglalakad. Tanging mga ilaw sa kalsada lang ang nagbibigay ng maputla at nakakatakot na liwanag, tinatanglawan ang magkabil
Nagulat ako sa sinabi ni Lu Yanchen at doon ko lang talaga siya tiningnan nang maigi. Naka-dark gray siyang turtleneck na cashmere sweater; kahit sa ganitong lapit, malinaw kong nakikita ang pinong hibla ng kulay abong sinulid.Nagbibigay iyon ng banayad na lambing sa dati’y malamig niyang aura.No
Isang biglaang tanong ang tumama sa akin, hindi ko iyon inaasahan. Abala ang isip ko sa paghihiganti, at ni hindi ko inakalang tatanungin ako ni Vicento ng ganoon."Ako?"Sa totoo lang, hindi ko talaga siya naisip. Nitong dalawang araw, kasama ko lang si Mama, binabantayan ang emosyon niya, at para
Lumaki ang mga mata ni Edmund. Sa huli, ang personalidad ng mama ko ay palaging banayad at hindi palaban.Palagi siyang sumusunod sa mga nais nito nang hindi tumututol.Itinaas niya ang kamay para saktan siya; ito ang unang beses na naging ganito kaseryoso ang sitwasyon. Hindi ko inaasahang si Tito







