Masuk"Shaun, itinakas mo si Ria. Dahil doon, halos mabaliw na si Vicento. Halos mabuwag na niya ang buong organisasyon. Napakarami na niyang natuklasang mga taguan natin. Ang islang ito na lang ang natitirang ligtas na mapagtataguan mo.""Hindi maaaring manatiling buhay ang babaeng iyan.""Kapag nalaman ni Vicento kung nasaan siya, matatapos na ang lahat."Vicento...Hinahanap niya ako.Sa sandaling marinig ko ang pangalan niya, kusang kumirot ang puso ko. Kahit binura na ng isip ko ang alaala niya, hindi pa rin nakakalimot ang puso ko.Parang likas na nitong mahalin siya.Ang natitira kong alaala ay hanggang labingpitong taong gulang lamang ako. Sa isip ko, si Vicento ay ang tahimik at payat na binatang nakaputing polo sa lumang mansyon ng pamilya Victorillo.Siya ang nagturo sa akin kung paano tumugtog ng piano.Ngunit ang lalaking iyon, ayon sa kanila ay halos mabaliw na dahil sa pagkawala ko.Tahimik na pumatak ang mga luha ko sa carpet. Tinakpan ko ang bibig ko upang hindi ako makagawa
May kakaiba at napakalakas na aura ang dalawang taong iyon. Hindi sila mukhang ordinaryong tao.Nakasulat sa mga liham na iniwan ko para sa sarili ko na dahil sa mga impormasyong natuklasan nina Melissa at James, marami nang mga pugad ng organisasyon ang nawasak.Ang maliliit na tauhan ay matagal nang nahuli.Ibig sabihin ang mga natitira ngayon ay ang tunay na malalaking isda.Naalala ko ang paraan ng pagtingin sa akin ng babaeng iyon. Puno iyon ng pagkamuhi. May lantaran pa ngang intensyon na patayin ako. Siya kaya ang tunay na utak sa likod ng lahat ng ito?Kung hindi, bakit ganoon na lamang ang kasama ang tingin niya sa akin? Malinaw na alam niya kung sino talaga ako.Sa sandaling iyon, nanginig ang buong katawan ko.Kinakabahan ako. Ngunit kasabay nito, sobrang nasasabik din.Marahil, ito na ang pinakamalapit na pagkakataong nakaharap ko ang tunay kong kaaway.Gusto kong maghiganti. Ngunit napatingin ako sa malaking tiyan ko. Limang buwan at kalahati pa lamang akong buntis, nguni
Nang lumapag ang helicopter, umihip ang napakalakas na hangin. Nagliparan ang buhok ko at ang laylayan ng aking damit.Lumingon ako kay Shaun. "Shaun... sino ang dumating?"Napansin kong bahagyang nakakunot ang kanyang noo. Malamig ang ekspresyon ng kanyang mukha. "Wala kang dapat alalahanin. Wala silang kinalaman sa'yo."Makalipas ang ilang sandali, nawala ang lamig sa kanyang mga mata. Muli niya akong tiningnan nang may banayad na ngiti."Mag-asawa tayo. Hindi ba masyadong malamig kung 'Shaun' pa rin ang itatawag mo sa akin?"Natigilan ako."Kung ganoon... ano ang dapat kong itawag sa'yo?"Ngumiti siya. "Tawagin mo akong mahal..." Lumapit siya at marahang inayos ang magulo kong buhok. "At mula ngayon ay tatawagin naman kitang asawa ko. Iyon ang tawagan natin mula pa noon."Nang marinig kong ganoon niya ako tawagin, hindi ko maipaliwanag ang naramdaman ko. Parang may malamig na kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Nagsitayuan ang balahibo ko.Ngunit alam kong mahal niya ako. Kung
Bagama't hindi ko malinaw na makita ang kanyang mukha, pakiramdam ko ay napakahalaga niya sa akin. Walang pag-aalinlangan akong tumakbo palapit sa kanya.Hinabol ko siya hanggang sa gilid ng isang bangin. Nakatalikod siya sa akin."Huwag... sandali!"Ngunit hindi man lang siya lumingon. Tumalon siya sa napakalalim na bangin. Tumayo ako sa gilid nito, ngunit ni dulo ng kanyang damit ay hindi ko man lang nahawakan."Vicento!"Bigla akong nagising mula sa bangungot. Bahagyang nakabukas ang ilaw sa tabi ng kama, at ang banayad nitong liwanag ang pumawi sa kadiliman ng silid.Napaupo ako sa kama. Malamig na malamig ang likod ko sa malamig na pawis. May isang taong nakatayo sa tabi ng kama ko."Nagkaroon ka ba ng bangungot?"Nang tumingin ako, nakita ko ang mukha ni Shaun. Matagal ko siyang tinitigan. Pareho silang nakasuot ng puting polo. Ngunit sigurado akong hindi siya ang lalaking nasa panaginip ko.Magkaibang-magkaiba ang kanilang mga mata."Ano ang napanaginipan mo?" maingat niyang ta
Nakakapagtaka naman nito.Bagama't pakiramdam ko ay parang nababalot ng makapal na ulap ang isip ko, malalim pa rin ang alaala ko kay Denver.Sabay kaming lumaki.Siya ang nagligtas sa akin.Paano niya ako magagawang ipagkanulo?Tiningnan ko si Shaun. "Bakit ako magkakaroon ng psychiatrist?"Mahinahon siyang ngumiti. "Napakaraming nangyari sa pagitan ng mga panahong iyon.Isa-isa kong ikukuwento sa'yo."Tahimik akong umupo sa duyan habang ikinukuwento niya ang nangyari sa nakalipas na sampung taon.Ayon sa kanya, natapos ang relasyon namin ni Denver nang dumating ang huwad kong kapatid. Dahil sa depresyon na dulot ni Michelle, nakilala ko si Shaun, na ilang taong naging psychiatrist ko.Iniwan daw ako ni Denver sa mismong araw ng kasal.At nang gabing iyon, namatay ako. Pagkatapos ay himalang nabigyan ako ng panibagong buhay.Doon ko raw muling nakilala si Shaun. Nagkaroon kami ng pag-iibigan. At ang kambal na dinadala ko ngayon ang bunga ng pagmamahalan naming dalawa.Dahil may isang
Sinabi sa akin noon ni Vicento na kahit halughugin pa nila ang buong Santa Catalina, hindi nila mahanap si Shaun. Kung hindi siya ang nagbigay ng lason sa akin, bakit siya magtatago nang ganoon?Mag-isa akong nakatayo sa silid. Walang sumasagot sa mga tanong ko. Pakiramdam ko'y isa akong taong itinapon sa isang liblib na isla.Maraming komiks, libro, mga gamit sa pagpipinta, at isang tablet sa silid. Ngunit hindi nakakonekta sa internet ang tablet. Puno lamang ito ng mga drama at maliliit na laro.Paminsan-minsan, may naglalagay ng pagkain sa maliit na parihabang butas sa pinto. Minsan ay pangmeryenda, minsan naman ay prutas, o kaya'y pangunahing pagkain.Hindi paulit-ulit ang mga pagkain at kumpleto pa sa nutrisyon.Noong una, hindi ako naglakas-loob na kainin ang mga ipinapadala nila. Ngunit matapos akong magutom nang isang araw, napansin kong naging balisa ang mga sanggol sa tiyan ko. Mas madalas silang gumalaw kaysa dati.Wala akong ibang magawa. Takot akong mamatay. Mas takot ako
Nang bata pa ako, namangha ako sa ganda at tapang ng lola ko. Para sa akin, siya ang reyna ng aming pamilya. Siya ang nagpatatag sa amin, lalo na sa mga panahon na tila ba walang pag-asa. Mas matapang siya kaysa sa lolo ko at sa kanyang gabay ay nakamit ng De Leon ang isang malaking pag-unlad.Si L
Pagdilat pa lang ng mga mata ni Lola kaagad siyang pinalibutan ng lahat."Ma, gising ka na!" sigaw ni Papa.Napansin ko ang matinding pagbabago sa mukha ni Nica. Nagmadali rin siyang lumapit, pero hindi nakaligtas sa akin ang malamig na ningning sa kanyang mga mata. Alam kong wala na siyang balak p
Salamat naman. Kahit hindi nila natagpuan ang bangkay ko, kahit hindi nila ako nailigtas, at least may isang buhay na hindi nawala.Si Julia ay binitbit palabas ng silid na iyon habang tila wala pa rin sa sarili. Halatang matindi ang dinanas niya dahil hindi lang siya umiiwas sa sinumang lalapit, k
Nang makita niya ang sumunod na larawan, kung saan aktwal nang binabalatan ang aking katawan ay napuno ng galit ang kanyang puso. Itinaas niya ang kanyang tungkod at buong lakas na hinampas si Nica sa ulo."Hayop ka! Mamamatay-tao ka! Hindi ka papatawarin ng langit!"Pero matanda na si Lola. Kahit







